Fernando Montero Moliner

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Fernando Montero Moliner
Bizitza
Jaiotza Valentzia1922ko otsailaren  25a
Herrialdea  Espainia
Heriotza Valentzia1995eko irailaren  3a (73 urte)
Familia
Seme-alabak
Hezkuntza
Heziketa Madrilgo Complutense Unibertsitatea
Jarduerak
Jarduerak filosofoa
Enplegatzailea(k) Valentziako Unibertsitatea

Fernando Montero Moliner (Valentzia, Katalan Herriak, 1922ko otsailaren 25a - 1995eko irailaren 3a) Katalan Herrietako filosofoa izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Filosofia eta Letrak ikasi zituen Unibertsitate Complutensean, 1945ean. Unibertsitate horretan bertan lortu zuen doktoregoa 1952an.

Besteak beste, 1965-1967 urteetan, Santiagoko eta Murtziako unibertsitateetako Filosofiaren historiaren katedradun izan zen, eta 1967-1987 bitartean, Valentziako Unibertsitateko filosofiaren historiaren katedradun. Azken unibertsitate horretako irakasle emeritu izan zen 1987tik 1995era.

Monteroren ikerketek fenomenologiaren bidetik egiten dute gehienetan. Filosofiaren historialari gisa Parmenidesen pentsamenduaren eta Kanten filosofiaren metodologia aztertu du.

Lanak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Monteroren lan nagusiak hauek dira: Parménides (1960), La presencia humana (1971, Gizakiaren presentzia), El empirismo kantiano (1973, Kanten enpirismoa), Objetos y palabras (1976, Objektuak eta hitzak) eta Mente y sentido interno en la Crítica de la razón pura (1985, Adimena eta zentzua Arrazoi hutsaren kritikan). Filosofia-artikulu ugari idatzi ditu filosofiako aldizkarietan.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]