Jose Antonio Pikasarri

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jose Antonio Pikasarri
Bizitza
Jaiotza Segura1769ko otsailaren 13a
Herrialdea  Gipuzkoa, Euskal Herria
Heriotza Buenos Aires1843ko irailaren 21a (74 urte)
Familia
Familia
Jarduerak
Jarduerak apaiz katolikoa eta musikaria
Sinesmenak eta ideologia
Erlijioa Erromatar Eliza Katolikoa

Jose Antonio Pikasarri Olozaga (gaztelaniaz: José Antonio Picasarri Olózaga) (Segura, Gipuzkoa, 1769ko otsailaren 13-Buenos Aires, 1843ko irailaren 21) euskal jatorri zuen apaiza eta musikari argentinarra izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gurasoak Xabier Ventura Pikasarri eta Maria Josefa Olozaga izan ziren. 1783an, 14 urte zituelarik, Buenos Airesera heldu zen. Hurrengo urtean bere osaba Juan Bautista Goiburuk, apaiza bera, apaiztegira eraman zuen bertan ikasketak egiteko; Goiburu ere bere musika irakaslea izan zen. 1796an apaiz ordenak hartu zituen. 1793tik Buenos Airesko katedralaren kapera-maisua izan zen. Argentinaren Independentziaren aurka jarri zen eta ondorioz, 1818an, Juan Pedro Esnaola piano-jotzailea zen ilobarekin, Argentinatik alde egin behar izan zuen, Madrilera joanez. Lau urte erbestean eman ondoren, 1822an, biak itzuli ziren. Urte berean Pikasarrik Sociedad Filarmónica elkartea sortu zuen; elkarte horrekin Argentinako musikagile ospetsuen lanak jo zituen.[1] 1823an katedraleko lana berreskuratu zuen.

Obra[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]