María Elvira Lacaci

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
María Elvira Lacaci
Bizitza
Jaiotza Ferrol, 1916
Herrialdea  Espainia
Heriotza Madril1997ko martxoaren 9a (80/81 urte)
Familia
Ezkontidea(k) Miguel Buñuel Tallada Itzuli
Hezkuntza
Hizkuntzak gaztelania
Jarduerak
Jarduerak idazlea
Jasotako sariak
Genero artistikoa olerkigintza
Sinesmenak eta ideologia
Erlijioa katolizismoa

Maria Elvira Lacaci (Ferrol, Coruña, 1928-Madril, 1997ko martxoaren 9a) gaztelaniaz idatzi zuen Galiziako poeta ezaguna. Espainiako Adonáis Olerki Saria irabazi zuen lehen emakumea izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Militarren familiakoa, beste gazte-garaiak Doñinos eta Ferrol artean igaro zuen. Ferrolen José Luis Prados Nogueira militarra eta poeta ezagutu zuen. Madrilera joan zen laster eta 1950tik bere izena poesia alorrean ezaguna egin zen. 1956an, “Humana voz” liburuarekin, Adonáis Sari garrantzitsua irabazi zuen. 1960an Miguel Buñuel idazlearekin ezkondu zen, baina laster banandu ziren. 1964an Kritika Saria jaso zuen eta 1967an La Hucha de Oro saria “La instancia” ipuinarekin. 1997an Madrilgo egoitza batean hil zen.[1][2]

Estiloa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gaztetatik poesia idatzi zuen. Bere lanetan gai sozialek garrantzi handia izan zuten, baita gai erlijiosoak ere.[3] Adinagatik, 27ko Belaunaldiaren garaikoa zen; berez, Vicente Alexandre, Dámaso Alonso eta Gerardo Diego ezagutu zituen. Haren poesia, kritiko batzuen ustez, ez dago oso landua.

Obra[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Poesia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Humana voz (1957)
  • Sonido de Dios (1962)
  • Al este de la ciudad (1963)
  • Molinillo de papel (1967)
  • Tom y Jim (1966)
  • El rey Baltasar (1965)
  • Molinillos de papel (1967)

Ipuinak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • La instancia (1967)
  • Pequeño bazar

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. .
  2. .
  3. .

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]