San Martingo Harria

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Artikulu hau Pirinioetako mendateari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «San Martin».
Eski-estazioaren ikuspegia

San Martingo Harria (frantsesez La Pierre Saint-Martin) Belaguako mendatearen gainean dagoen lekuaren izena da, 1.578 metroko altueran dagoena, Erraitzeko (gaztelaniaz Ernaz) mendilepoan kokatutakoa Erronkariko ibarraren (Nafarroa Garaia) eta Baretoseko ibarraren (Bearno) arteko mugan; Espainia eta Frantzia arteko mugan ere, beraz.

Mendizaletasuna[aldatu | aldatu iturburu kodea]

San Martingo Harriaren lenarra

Tokia ohiko abiapuntua da inguruko mendietara igotzeko, besteak beste Auñamendi (2.507 m), Arlas (2.044 m) eta Lakhura (1.877 m) tontorretara.

Espeleologia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ingurune karstikoak 140 km2-ko azalera du eta leize ugari ditu lur azpian, tartean 1.342 metroko sakonera duen San Martingo osina.

Eskia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Izen bereko eski estazioa dago mendateko alde frantziarrean, Ereta udalerrian eta 2.200 metrotan kokatutakoa, eta 55 hektareako azalera daukana.

Hiru behien zerga[aldatu | aldatu iturburu kodea]

San Martingo ingurune hau historia luzean zehar Hiru behien zergaren izeneko hitzarmena eta horrekin lotutako ekitaldiaren lekukoa izan da, abeltzain erronkariar eta biarnotarren arteko bakea ekarri zuena eta uztailaren 13ro hainbat turista erakartzen duena.

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Koordenatuak: 42° 58′ 40″ N, 0° 44′ 41″ W / 42.97778°N,0.74472°W / 42.97778; -0.74472