Conrad Beck

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu

Conrad Beck (Lohn, 1901eko ekainaren 16a – Basilea, 1989ko urriaren 31a) suitzar musikagilea izan zen. Musika-ikasketak (pianoa eta teoria) Zuricheko kontserbatorioan egin zituen (1921-24), Paul Müller, Reinhold Laquai eta Volkmar Andreaerekin. 1925ean, Parisa joan zen. 1933ra bitartean han eman zuen egonaldia erabakigarria izan zen bere artista-garapenean; bertan Arthur Honegger, Nadia Boulanger eta Albert Rousselekin harremana izan zuen. Parisen bizi ziren beste hainbat musikagile atzerritarrekin Parisko Eskolan lan egin zuen. 1926an, Harizko laukotea 3. lanarekin orkestra-zuzendari nagusien arreta lortu zuen. 1932an Suitzara itzuli zen, eta Radio-Bâleko orkestrako zuzendaritza hartu zuen. Aldi berean, Basileako kontserbatorioko irakasle izan zen, eta bertan lan pedagogiko handia egin zuen.

Obra[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bere obra musikalarekin gerrarteko neoklasizismoaren gainditzera jo zuen, forma esentzialetara itzuliz; bere maisu Honeggerren obraren eragin handia izan zuen. Hainbat orkestra- eta koru-lan konposatu zuen, bere maisuaren estiloan; haietako onena Der Tod zu Basel izan zen. Operaz gain, bere lana musika instrumental eta bokalean denetarik egin zuen, zazpi sinfonia, zazpi kontzertu, ganbera-musika, oratorio bat, kantata liriko bat, elegia bat eta ballet bat, Der große Bär.

Sariak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Jasotako sarien artean, Schweizerischer Tonkünstlerverein saria (1954), Brunswick hiriak emandako Ludwig Spohr saria (1956) eta Basle Arts saria (1964) dira aipagarrienak.