Blanca de Silos

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Blanca de Silos
Bizitza
Jaiotza Gasteiz1914ko abuztuaren 3a
Herrialdea  Araba, Euskal Herria
Heriotza Segovia2002ko irailaren 13a (88 urte)
Hezkuntza
Hizkuntzak gaztelania
Jarduerak
Jarduerak aktorea
IMDb nm0211569

Blanca de Silos (Gasteiz, 1914ko abuztuaren 3a - Segovia, 2002ko irailaren 13a) arabar antzezlea izan zen.[1]

Bizitza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Blanca de Silos Errioxa kaleko 23. zenbakian jaio zen. Gazte-gaztetandik erakarri zuen Blanca antzerkiaren munduak, baina familiak ez zion hura onartu eta ez zion antzezle izaten uzten, harik eta gerra zibila bete-betean zegoela, Segovian, hara bidali baitzuten bere aita, auto sakramental batzuetan parte hartu ahal izan zuen arte. Halaxe hasi zen bikaina izango zen Blancaren antzezle karrera. Izan ere, Madrilgo Teatro Español eta María Guerrero antzokietan jo zuen gailurra, eta, horrez gainera, hainbat antzerki konpainiatan ere lan egin zuen, besteak beste, Lópe de Vegan.

Lanak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Debuta zineman Italian egin zuen, 1939. urtean, Frente de Madrid filmean, Edgar Nevilleren zuzendaritzapean. Hurrengo urtean, Manuel García Viñolésen Boda en Castilla dokumentalean, zeina Veneziako Zinemaldian saritu baitzuten, poema bat errezitatu zuen. 1941. urtean, Madrilen jadanik, José Buchsen “Flora y Mariana” filmean parte hartu zuen, Luis Marquinaren Su hermano y él filmean, zeinean Concha Catalá beste gasteiztar antzezlearekin batera lan egin zuen, eta Antonio Románen Escuadrilla filmean. 1942an Florián Reyren Eramos siete a la mesa lanean agertu zen. 1943an Antonio Románen Intriga eta La casa de la lluvia filmetan lan egin zuen, eta Jerónimo Mihuraren Castillo de naipes lanean. Lau urteko tarte baten ondoren, 1947. urtean azaldu zen berriz José Luis Sáenz de Herediaren Mariona Rebull filmean, eta Alejandro Perlaren El duende y el rey filmean. 1948. urtean Ladislao Vadjaren Sin uniforme lanean parte hartu zuen, eta Jerónimo Mihuraren En un rincón de España filmean. 1952an, Rafael Gil 50 años de Real Madrid filmean, ikusle papera egiten zuen, Fernando Fernán Gómez eta Fernando Sanchoren aldamenean.

Ordurako ia erabat utzia zeukan zinemako lana, eta 1959. urteko film batean baino ez zen agertu, Jack Pinoteauren produkzio frantses-espainolean, Darry Cowlen ondoan, Robinson et le triporteur izenekoan, zeina gaztelaniaz ¡Hola Robinson!, tituluarekin estreinatu baitzen, Alfredo Mayorekin, eta beste behin agertu zen gero pantailan, 1968an, Esteban Farréren Sábado en la playa lanean[2][3]..

Filmografia hautatua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]