Lehia perfektu

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu

Lehia perfektua, merkatu egoera bat da, non, enpresek produktuen prezioa aldatzeko botererik ez duten (prezio-onartzaileak). Egoera hau egokia izango da eskaera eta eskaintzen arteko harremanak prezioa zehazten duten ondasun eta zerbitzu merkatuentzat. Lehia perfektuko merkatuan, erosle (eskaria) eta saltzaile (eskaintza) kopurua oso handia da, horren ondorioz, erosle-saltzaileek ez dute eragin erabakigarririk edukiko prezioaren gain.

Baldintza teorikoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Lehia perfektuko merkatu batek honako baldintza hauek bete behar ditu:

  • Saltzaile eta erosle kopuru handiak izatea: enpresa merkatuari dagokionez, konpetentzia perfektuaren jarreraren antza har dezake. Merkatuan saltzaile txiki asko izanez gero, ezingo du inork prezioetan eraginik izan, hau da, merkatua prezio-onartzailea da. Eskatzaile eta eskaintzaile ugari izateak, horietako bakoitzak merkatuko prezio globalaren gain oso eragin gutxi izatea dakar. Horrela, banakako ekoizle batek, ekoizpena handitu edo murriztearen erabakiarekin, ez luke ekoizten duen ondasunarekiko merkatuaren prezioetan eraginik edukiko. Hau dela eta, enpresa batek ezingo luke saltzen dituen ondasunen prezioak neurriz kanpo igo, izan ere, kontsumitzaileak beste ondasun batzuetara joko lukete.
  • Enpresek produktu homogeneoak saltzea merkatuan, modu honetan erosleari berdin izango zaio produktua saltzaile bati edo beste bati erosi.Produktuaren homogeneizazioak suposatzen du ez dagoela desberdintasunik saltzaile batek eskaintzen duenaren eta beste batzuek eskaintzen dutenen artean.Enpresa bakoitzaren produktua sektore berdineko beste enpresek eskaintzen duten ondasun batengatik ordezkatua izan daitekeelarik. Marka ezberdinen existentziak printzipio hau hausten dutelarik.
  • Enpresek eta kontsumitzaileek informazio osoa eta doakoa izatea. Merkatuaren gardentasunak eskatzen du parte-hartzaile guztiek jarduten duten merkatuaren baldintza orokorren ezagupen osoa edukitzea. Erosleak prezioak onartzen dituzte eta erabakiak hartzen dituzte prezio ezberdinak konparatuz, kontsumitzaile guztiek prezioei eta eskainitako ondasun kopuruei buruzko informazio berdina edukiko dutela kontutan hartuta.
  • Merkatura sartzeko edota irteteko hesirik ez dago, ezta birsalmenta arazorik ere. Enpresen sarrera eta irteera libreak edozein momentuan sartu-irteteko aukera ematen die enpresa guztiei. Demagun enpresa batek panpinak saltzen dituela eta ez dituela mozkinak lortzen, ekintza hau utziko du eta mozkinak sortaraziko dizkion ekintza berri bat merkaturatuko du, era berean, alderantzizkoa ere gerta daiteke, edozein enpresa merkatuan sartu daiteke ekintza batek mozkin asko sortzen baditu ekintza bera burutuz.
  • Ondasun eta faktoreen mugikortasun perfektua. Garraioaren kostuak txikiak izango dira, modu honetara, produktu homogeneoa eskaintzen duten bi eskaintzen artean, kontsumitzaileak bietako edozeinetara jo dezake antzeko zailtasun, denbora eta kostuekin.
  • Salerosketa kosturik gabe, hau da, erosleak eta enpresak ondasunen salerosketaren ez dutela kostu berririk sortzen. Hau garrantzitsua da, ez baitago ezberdintasunik enpresa bat edo bestea aukeratzeko orduan kostu aldetik.