Marcel Pagnol

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Marcel Pagnol
Marcel Pagnol 1931.jpg
lehendakari

1944 - 1946
Émile Fabre Itzuli - Roger Ferdinand Itzuli
Epaimahaiko presidentea Cannesko Zinemaldian


Jean Cocteau - Maurice Lehmann Itzuli
seat 25 of the Académie française Itzuli

Bizitza
Izen osoa Marcel Paul Pagnol
Jaiotza Aubagne1895eko otsailaren  28a
Herrialdea  Frantzia
Lehen hizkuntza frantsesa
Heriotza Paris1974ko apirilaren  18a (79 urte)
Hobiratze lekua La Treille cemetery Itzuli
Heriotza modua berezko heriotza: Minbizia
Familia
Aita Joseph Pagnol
Ezkontidea(k) Josette Day
Orane Demazis  (1925 -  1938)
Jacqueline Pagnol  (1945 -
Seme-alabak
Anai-arrebak
Hezkuntza
Heziketa Lycée Thiers Itzuli
Hizkuntzak frantsesa
ingelesa
Jarduerak
Jarduerak zinema zuzendaria, idazlea, antzerkigilea, zinema ekoizlea eta autorea
Enplegatzailea(k) Lycée Condorcet Itzuli
Lan nabarmenak My Father's Glory Itzuli
My Mother's Castle Itzuli
Q3286482 Itzuli
Jasotako sariak
Nominazioak
Kidetza Frantses Akademia
Sinesmenak eta ideologia
Erlijioa ateismoa
IMDb nm0656528
www.marcel-pagnol.com/

Marcel Pagnol (Aubagne, Bouches-du-Rhône, Frantzia, 1895eko otsailaren 28a - Paris, Frantzia, 1974ko apirilaren 18a) frantsesezko idazlea izan zen.

1915. urtean, Fantasio izeneko literatura aldizkaria sortu zuen, eta, 1925. urtean, antzerki-lanetan hasi zen Les marchands de gloire (Loria merkatariak) satira-komediarekin. Jazz (1926) abangoardiako obrak ez zuen arrakasta handirik izan, baina 1928. urtean egin zuen Topaze obra oso ezaguna egin zen. Marseillako ohiturei buruzko hiru obra idatzi zituen ondoren: Marius (1929), Fanny (1931) eta Cesar (1936). 1936az geroztik, zinema-lanetan jardun zuen soilik, eta film batzuk egin zituen, Jean Giono idazlearen obretan oinarrituta: Angele (1934), Regain (1937), La Femme du boulanger (1939, Okinaren emaztea). Pagnolekin eta Marseillako kafe-antzerkitik zetozen Fernandel, Raimu eta Charpinekin ezagutu zituen Frantziako zinemak bere garairik onenak. De Sica eta Rosseliniren hitzetan bera izan zen neoerrealismo italiarraren aitzindarietako bat. Antzerkira itzuli zen Judas (1955) eta Fabien (1956) obrekin. Ospe handia bereganatu zuen bere txikitako oroitzapenen inguruan idatzi zituen lan batzuei esker: La Gloire de mon père (1957, Nere aitaren loria), Le Château de ma mère (1958, Nere amaren gaztelua), Le temps des secrets (1960, Sekretuen garaia) eta L´eau des collines (1936, Muinoetako ura). 1965. urtean historia eleberri bat argitaratu zuen, Le masque de fer (Burdinazko maskara).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Marcel Pagnol Aldatu lotura Wikidatan