Edukira joan

La trinchera infinita

Wikipedia, Entziklopedia askea
La trinchera infinita
Jatorria
Argitaratze-data2019
IzenburuaLa trinchera infinita
Jatorrizko hizkuntzagaztelania
Jatorrizko herrialdeaEspainia eta Frantzia
Ezaugarriak
Genero artistikoazinema historikoa, thrillerra eta film dramatikoa
Iraupena147 minutu
Koloreakoloretakoa
Grabazio lekua(k)Higuera de la Sierra eta Oiartzun
Zuzendaritza eta gidoia
Zuzendaria(k)Jon Garaño
Aitor Arregi
Jose Maria Goenaga


Gidoigilea(k)Luiso Berdejo
Jose Maria Goenaga

Antzezlea(k)
Antonio de la Torre
Belén Cuesta
José María del Castillo (en) Itzuli
José Manuel Poga


[[Kategoria:José María del Castillo (en) Itzuli antzeztutako filmak]]
Ekoizpena
EkoizleaXabier Berzosa
Konpainia ekoizleaIrusoin
Moriarti Produkzioak
La Claqueta PC


EdizioaRaúl López
Bestelako lanak
MusikagileaPascal Gaigne
Argazki-zuzendariaJavier Agirre Erauso
Fikzioa
Kontakizunaren tokiaAndaluzia eta Huelva
Argumentu nagusiaTopo (en) Itzuli
Historia
Jasotako sariak
Nominazioak

IMDB: tt7937168 Filmaffinity: 565820 Allocine: 262264 Rottentomatoes: m/the_endless_trench Edit the value on Wikidata

La trinchera infinita (euskaraz: «Lubaki amaigabea») 2019ko Aitor Arregi, Jon Garaño eta Jose Mari Goenaga gipuzkoar zinema zuzendarien film dramatikoa da.[1]

Aktore protagonistak Antonio de la Torre eta Belen Cuesta izan ziren. Filma Manuel Cortes-en bizitzan inspiratu zen, Espainiako Bigarren Errepublikan Malagako Mijas herriko alkatea izan zena, hogeita hamar urte ezkutuan bizi izan zena eta bere bizitza 2011ko 30 años de oscuridad dokumentalean kontatua izan zena. Manuel H. Martín-ek egin zuen dokumental hori. Higuera de la Sierran filmatu zen, Huelvako probintzian.[2][3]

2019ko Donostiako Zinemaldian estreinatu zen, eta Zuzendari Onenaren Zilarrezko Maskorra eta Gidoi Onenaren Epaimahaiaren Saria eskuratu zituen.[4] eta gerora ere zerrenda luzatuz joan dira. Urte berean, hamabost izendapen lortu zituzten Goya sarietarako. Izendapen horietatik guztietatik, emakumezko antzezle onenaren saria lortu zuen.[5]. 2021eko Oscar Sarietarako Espainiak bidalitako filma izan zen.[6][7][8][9]

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.

Higiniok eta Rosak hilabete gutxi daramatzate ezkonduta, Gerra Zibila piztearen ondorioz, gizonaren bizitza arrisku larrian jarriko denean. Emaztearen laguntzaz, Higiniok etxean zulo bat egin eta denbora batez bertan ezkutatzea erabakiko du. Errepresaliak jasotzeko beldurrak eta elkarrenganako maitasunak 30 urtetik gora iraungo duen itxialdira kondenatuko dute bikotea.[10]

Sariak eta izendapenak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
Urtea Non Kategoria Izendapena Emaitza Erref.
2019 Días de Cine sariak Film onena Bai [11]
Mejor actriz Belén Cuesta Bai
Feroz sariak Film dramatiko onena Ez [12]
Zuzendari onena Jon Garaño, Jose Mari Goenaga eta Aitor Arregi Ez
Emakume aktore onena Belén Cuesta Bai
Gizon aktore onena Antonio de la Torre Ez
Gidoi onena Luiso Berdejo eta Jose Mari Goenaga Ez
Jatorrizko musika onena Pascal Gaigne Ez
Goya sariak Film onena Ez [13]
Zuzendari onena Jon Garaño, Jose Mari Goenaga eta Aitor Arregi Ez
Emakume aktore onena Belén Cuesta Bai
Gizon aktore onena Antonio de la Torre Ez
aktore errebelazio onena Vicente Vergara Ez
jatorrizko gidoi onena Luiso Berdejo eta Jose Mari Goenaga Ez
Ekoizpen-zuzendari onena Ander Sistiaga Ez
Muntaketa onena Laurent Dufreche eta Raúl López Ez
Jatorrizko musika onena Pascal Gaigne Ez
Argazki onena Javier Agirre Erauso Ez
Arte-zuzendari onena Pepe Domínguez Ez
Jantzi onenak Lourdes Fuentes eta Saioa Lara Ez
Makillaje eta ile apainketa onena Yolanda Piña, Félix Terrero eta Nacho Díaz Ez
Soinu onena Iñaki Díez, Alazne Ameztoy, Xanti Salvador eta Nacho Royo-Villanova Bai
Efektu berezi onenak Jon Serrano eta David Heras Ez
CEC dominak Film onena Ez [14]
[15]
Zuzendari onena Jon Garaño, Jose Mari Goenaga eta Aitor Arregi Ez
Emakume aktore onena Belén Cuesta Ez
Gizon aktore onena Antonio de la Torre Ez
Gidoi onena Luiso Berdejo eta Jose Mari Goenaga Ez
Musika onena Pascal Gaigne Ez
Muntaketa onena Laurent Dufreche eta Raúl López Ez


Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]
  1. (Gaztelaniaz) «‘La trinchera infinita’ se estrenará el 31 de octubre» Noticias de Gipuzkoa 2019/04/27.[Betiko hautsitako esteka]
  2. (Gaztelaniaz) Miró, Francesc. (2019-09-25). «'La trinchera infinita', la historia de los 'topos' republicanos que vivieron décadas escondidos para escapar del franquismo» ElDiario.es (kontsulta data: 2025-09-29).
  3. «'La trinchera infinita' filmak Goya sarietarako 15 izendapen lortu ditu» Berria 2019-12-02 (kontsulta data: 2025-09-28).
  4. Berria.eus. «'Pacificado'-k irabazi du Urrezko Maskorra» Berria (kontsulta data: 2018-09-29).
  5. «Beldurren itxialditik begira» Berria 2020-10-24 CC BY-SA 4.0 lizentziapean.
  6. (Gaztelaniaz) SL, TAI GABE DIGITALA. (2020-11-03). «‘La trinchera infinita’ representará al Estado español en la 93 edición de los Óscar» naiz: (kontsulta data: 2020-11-03).
  7. Irizar, Itziar Ugarte. (2019-07-20). «Moriartikoen 'La trinchera infinita', Sail Ofizialeko lehian» Berria (kontsulta data: 2025-09-28).
  8. Biain, Aitor. (2020-10-06). «‘El Hoyo’ eta ‘La trinchera infinita’, Oscarretarako bidean» Berria (kontsulta data: 2025-09-28).
  9. Irizar, Itziar Ugarte. (2019-09-20). «Hamar ale, hamaika ikusteko» Berria (kontsulta data: 2025-09-28).
  10. «‘La hija de un ladrón’, ‘La trinchera infinita’ eta ‘Mientras dure la guerra’, Donostia Zinemaldiko 67. edizioko Urrezko Maskorraren lehian» Donostiako Zinemaldia 2019-07-19.
  11. Txantiloi:Cita web
  12. Txantiloi:Cita web
  13. Txantiloi:Cita web
  14. Txantiloi:Cita web
  15. Txantiloi:Cita web

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]


Zinema Artikulu hau zinemari buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.