Kasilinioko gudua (K.a. 214)

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Kasilinoko gudua K.a. 214an Kartagoren eta erromatar errepublikaren artean jazo zen gudu bat da, Bigarren Gerra Punikoan.

Sarrera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kannasko hondamenditik bi urtera, Erromak armada berria lortu zuen eta hiriak konkistatzen hasi zen berriro. Garai hartan Marko Klaudio Marzelo eta Fabio Maximo Erromako kontsulak ziren. Erromak sei legio erreklutatu zituen beste bostei laguntzeko.

Kasilinioko hiria, Volturno ibaiaren bi alderdietan zegoena, Punikoek konkistatu zuten K.a. 215ean, 2000 kanpaniar eta 700 kartagotar tartean zirela.[1]

Gudua baino lehen[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Martzelo Nolan zegoen bere armada kontsularrarekin, Anibal kanporatu zuen eta gero Nolako hirugarren guduan. Fabio Maximo Kanpanian zegoen.

Kasilinoko setioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Anibal kanpanian ez zegoenez, Fabio Kasilino atakatzea erabaki zuen bere armada kontsularrarekin. Hiria oso defentsa ona zuenez eta Kapuatik atakatuak izan ahal zirenez, Fabiok Martzellori deitu zion, Nolan guarnizio handi bat uzteko esanez eta haiengana joateko beste guztiarekin. Asalto saiakera guztietan ez zuten hirian sartzea lortu baina denbora pasa eta gero Fabiok hiriko agintariekin pakto bat sinatu zuen. Ateratzean Martzelok agindu zuen errendituei atakatzea eta bakarrik 50 salbatu ziren, Fabiorengana iritsi zirenak.

Guduaren ondotik[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hiria kontrolpean hartu ondoren. Fabio kanpaina ona egin zuen Samnioan eta Apulian. Martzelok bitartean Sirakusara joan zen, haiei borrokatzera

Bibliografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Titus Livius, Ab Urbe Condita, XXIV, 14 eta 19 Ed. Gredos

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. ivy, Ab Urbe Condita, XXIV, 19, 1

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]