Torakozentesi

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Torakozentesia pleuren arteko barrunbetik likidoa edo haizea ateratzeko egiten den proba osagarria da, beti ere pleurako isuria dagoenean.

Prozedura hau 1852n lehen aldiz deskribatu zuten.

Diagnostikoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Pleurako likidoaren azterketa hiru arlotan egiten da: Biokimika, Mikrobiologia eta Anatomia patologikoa.

Honek guztiak arnas gaixotasun batzuen diagnostikoa ahalbidetu dezake, hala nola:

Teknika[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Torakozentesia saihetsen arteko espazioan ziztada egitean datza, toraxen. Horren bidez pleurako likidoa ateratzea da xedea, bi helbururekin: Azterketa egitea (diagnostikoa) edota toraxa likidoz hustu (tratamendua).

Neumotoraxen kasuan, haizea kanporatzea da helburua.

Azterketa biokimikoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Proteinak eta LDH bai pleurako likidoan (Prot-p eta LDH-p) bai odolean (Prot-s eta LDH-s) aztertzean bi aukera topa dezakegu: Exudatua edo transudatua.

Exudatua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hiru irizpide hauetatik bat gutxienez bete behar du:

    • LDH-p >200.
    • Prot-p/prot-s >0.5.
    • LDH-p/LDH-s >0.6.

Tuberkulosia, Minbizia eta Neumonia dagoenean agertzen da.

Transudatua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aurreko irizpideak betetzen ez dituenean. Bihotz-gutxiegitasunean ikusten da.

Azterketa mikrobiologikoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gaixotasun infekziosoak diagnostikatu ditzakegu honen bidez, bereziki tuberkulosia.

Azterketa anatomo-patologikoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Minbiziaren bila gabiltzanean oso baliagarria da.

Tratamendua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Torakozentesia bera izan daiteke sendabidea kasu batzuetan, baina beti ere jatorrizko gaixotasuna tratatu egin behar da, diagnostikoaren arabera.