François Ozon

François Ozon
	; Irudi gehiago
Bizitza
Jaiotzako izen-deiturak	François Marie Georges Ozon
Jaiotza	Parisko 14. barrutia, 1967ko azaroaren 15a (58 urte)
Herrialdea	Frantzia
Lehen hizkuntza	frantsesa
Hezkuntza
Heziketa	La Fémis
Hizkuntzak	alemana; frantsesa; ingelesa
Jarduerak
Jarduerak	film-zuzendaria, gidoilaria, zinema ekoizlea, film-muntatzailea, kameraria, zinema aktorea eta modeloa
Lantokia(k)	Frantzia
Jasotako sariak	ikusi Officer's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany ; European Film Award for Best Screenwriter (2013) : Dans la maison; Officer of Arts and Letters (2011) ; Sitges Film Festival Best Screenplay award (1999) : Criminal Lovers (en) ; Urrezko Maskorra (2012) : Dans la maison; Sebastiane saria (2014) : Une nouvelle amie; Silver Bear Grand Jury Prize (2019) : Grâce à Dieu; Officer's Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany (2018) ;
	francois-ozon.com

François Ozon (Paris, Frantzia, 1967ko azaroaren 15a) frantziar zinema zuzendaria da, hirutan zuzendari onenaren César Sarirako izendatua.

Bizitza

Biologo eta frantses irakasle baten semea da. Heziketa katolikoa jaso zuen. Nerabezaroan komedia ikastaro batzuk egin bazituen ere, oso goiz zuzendaritzara lerrokatu zen. Paris I unibertsitatean zineman graduatu zen. Ikasketa garaian, bere aitaren Super8 kamerarekin hamarnaka film egin zituen. 1990 urtean Femiseko zuzendaritza sailean lanean hasi zen. Garai horietan Pialaten inguruko tesi bat idatzi zuen eta hainbat laburmetraia zuzendu zituen. Laburmetraia hauei esker, Ozonek, frantziar zinegile gazte bat izanda, arreta deituko zuen. Garai honetako laburmetraien artean azpimarratzekoa da bere laburmetraia “Une robe d´eté”(1996), homosexualitateari buruzko konplexurik gabeko ikuspegia, Locarnon saritua eta Cannesen aurkeztua.^[1]

Ibilbidea

Sitcom, bere lehenengo film luzea, 1998ko Canneseko festibalaren sail ofizialean aurkeztu zen. Bere pelikulak umore burutsu eta satirikoagatik eta giza sexualitatearen ikuspuntu bereziagatik bereizten dira. Bere estilo propioa garatu du eta Almodovar Frantzesa, Varda maskulinoa eta Komediarik gabeko Chaplin ezizena jarri diote.^[2]

Ozonek unibertso oso pertsonala sortu du, fantastikoa besarkatuz, “Les amants criminels”en bezala. Ez du Antzerki-izaera saihestu, "Gouttes d’eau sur pierres brûlantes”en adibidez (Fassbinderren lan baten egokitzapena Bernard Giraudeau eta Ludivine Sagnierekin). Bere aurreko lanek mota guztietako kritikak jaso bazituzten ere, 2001ean “Sous le sable” ondu zuen. Filmak kritika eta ikusleen erabateko adostasuna eragin zuen eta oso txalotua izan zen. Bertan Charlotte Ramplingek bere senarra galdu duen emakume ezinduaren papera egiten du. Arrakasta honek emandako indarra probestuz, Ozonek Frantziar aktore hoberenak elkartu zituen ( Deneuve, Huppert, Ardant, Béart) “8 femmes” filma grabatzeko. Manipulazio eta estilizazioaren aldeko apostua egin zuen 2003an Cannesen aurkeztutako “Swimming pool” thrillerrean eta berdin “5X2” filmean. Bere zortzigarren pelikula “Le temps qui reste”, pertsonaia maskulino batean ardaztutako doluaren inguruko hausnarketa bat da. Errepikapena saihesteko, 2007an Berlinaren ingelesez grabatutako melodrama bat aurkeztu zuen, “Angel”.^[1]

Ezaugarriak eta estiloa

Aktoreekin eskuz esku lan egitea gustatzen zaio. Idaztea, berriz, ez zaio batere gustatzen, nahiz eta bere film guztien gidoilaria izan. “Gidoia niretzat aktoreak konbentzitzeko era bat eta teknikariekin lan egiteko modu bat da, baina gustatzen ez zaidan prozesuaren zati bat da”^[3]

François Ozonek bereziki emakumeetan jarri du arreta. Bere zineman emakume protagonista handiak agertzen dira, zeintzuk bere kamerarekin aztertzen dituen. “Emakumeak azkarragoak dira”, esaten du beti. Arrisku narratibo eta emozional gehiago hartzeko aukera ahalbidetzen diote. Frantzian lan egiten jarraitzen du. “Frantzian jarraitzen eta jarraituko dut hemen libre naizelako, final cut daukat(filmen azken bertsioa zein izango den erabakitzeko eskubidea). Ez dut uste Hollywooden izango nukeenik.^[3]

Filmografia

1998 : Sitcom
1999 : Les Amants criminels
2000 : Gouttes d'eau sur pierres brûlantes
2000 : Sous le sable
2001 : Huit femmes
2003 : Swimming Pool
2004 : 5×2
2005 : Le Temps qui reste
2006 : Angel
2009 : Ricky
2010 : Le Refuge
2010 : Potiche
2012 : Dans la maison
2013 : Jeune et Jolie
2014 : Une nouvelle amie
2016 : Frantz
2017 : Amant double
2018 : Grâce à Dieu
2020 : Été 85
2021 : Tout s'est bien passé
2022 : Peter von Kant
2023 : Mon crime
2024: Quand vient l'automne

Erreferentziak

↑ ^a ^b (Ingelesez) adminrvt. (2001-01-17). «François Ozon» CineFrances.Net (kontsulta data: 2026-01-01).
↑ (Gaztelaniaz) François Ozon. 2025-11-30 (kontsulta data: 2026-01-01).
↑ ^a ^b (Gaztelaniaz) Crespo, Irene. (2024-12-28). «François Ozon: “El proceso del guion no me gusta nada. Cuando recibo un premio por ello me resulta deprimente”» El País (kontsulta data: 2026-01-01).

Kanpo estekak

Datuak: Q266535
Multimedia: François Ozon / Q266535

Artikulu hau Frantziako biografia baten zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.

[:0-1] (Ingelesez) adminrvt. (2001-01-17). «François Ozon» CineFrances.Net (kontsulta data: 2026-01-01).

[2] (Gaztelaniaz) François Ozon. 2025-11-30 (kontsulta data: 2026-01-01).

[:1-3] (Gaztelaniaz) Crespo, Irene. (2024-12-28). «François Ozon: “El proceso del guion no me gusta nada. Cuando recibo un premio por ello me resulta deprimente”» El País (kontsulta data: 2026-01-01).

[1]

[2]

[3]