In vitro

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

In Vitro (latinez "beira barnean") organismo baten kanpo egiten den teknika esperimentalen multzoa da. Kultiboetan, saiodietan edo bestelako gune artifizial kontrolatuetan eman daiteke, eta teknika hauen helburua produktu biologiko, farmazeutiko edota kosmetikoen eragina organismoen azpielementuetan (organoak, ehunak, zelulak, proteinak, entzimak...) aztertzea da. In vitro teknika ezagunenetarikoena In Vitro ernalketa da.

In vitro tekniketan organismoen azpiunitateak erabiltzen dira eremu artifizialetan hauen azterketa zehatza egiteko organismoa kaltetu gabe.

In vitro esperimentazioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Oinarria[aldatu | aldatu iturburu kodea]

In Vitro esperimentazioaren bidez bizidunetan hainbat produktu eta substantziaren eragina aztertu daiteke gune artifizial batean, organismoen azpiatalak aztertuta. Produktu horiek eragindako onurak eta kalteak aztertu daitezke eremu manipulatu batean,[1] non baldintzak aurretik ezartzen diren. Honen ondorioz, bizidunetan eraginik ez da ematen, baina emaitza oso zehatzak lor daitezke baldintza jakin batzuetarako, In vivo esperimentazioan baina zehatzagoak, nahiz eta baldintza desberdinetan lortu.

Hala ere, kontuan hartu behar da lortutako baldintzak agian ez direla organismoetan zehazki ematen, baldintza aldakorrak baitira organismoetan ematen direnak, baina errealitatean gertatzen denaren hurbilketa oso ona lortzen da.

In vitro esperimentazioaren adibide batzuk[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Polimerasaren kate-erreakzioan DNAren lagin txikiak in vitro erreplikatzen dira, denbora tarte laburrean DNA kopia ugari lortuz.
  • Proteinen purifikaziorako in vitro teknikak erabiltzen dira. Intereseko proteina isolatu egiten da purifikazio metodoak erabiliz, eta inguruko baldintzak aldatuz, proteinen ezaugarri fisiko eta kimikoak aztertu daitezke (gerta daiteke kultibo batetik organismora proteina beraren aldaerak gertatzea[2]). Proteinen klonazio eta produkziorako in vitro teknikak ere erabiltzen dira.

In vitro tekniken abantailak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Alde batetik, in vitro teknikek sinplizitatea bilatzen dute. Organismoak oso konplexuak dira, eta horren ondorioz, zailagoa da erreakzio jakin bat aztertzea, elementu askok aldi berean elkarrekiten baitute. Hori dela eta, in vitro tekniken bidez oso zehazki aztertu daiteke organismoen edozein gai, isolaturik aurkitzen baita. Teknika hauen bitartez soilik substantzia jakin batzuk hartuta organismoetan duen eragina aztertu daiteke. Oso metodo erabiliak dira mikrobiologian (Kontzentrazio Inhibitzaile Minimoa eta Kontzentrazio Bakterizida Minimoa kalkulatzeko, adibidez), farmazian eta bestelako biozientzietan.

Bestalde, in vitro teknikak automatizatu egin daitezke, produkzioa nabarmenki azkartu eta handituz, eta gainera, kultiboen miniaturizazioa egin daiteke, hau da, in vitro tekniken bidez substantzia bat sintetizatu egiten da ahalik eta tamaina txikienean, baina bere funtzioa modu egokian betetzen du.

Gainera, in vitro tekniketan lorturiko emaitzak kontuan hartuta, ikerketa bat in vivo egitea posible da, aztertutako organismoan eraginik gertatuko ez dela frogatu ondoren.

In vitro tekniken desabantailak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

In vitro teknikek aurkezten duten desabantailarik esanguratsuena estrapolazioa (aurreikuspenak, aurresanak...) egitea zaila dela da. In vitro lortzen diren datuak eta emaitzak batzuetan in vivo tekniken bidez lortutakoen desberdinak izan daitezke, organismoetan dauden baldintzak eta beste substantziekiko elkarrekintzak desberdinak baitira eremu artifizial batean daudenekiko. Hori dela eta, datuen interpretazioa egitean, kontuan izan behar da estrapolazioa zuzena ez izatea gerta daitekeela.

Estrapolazio horiek egiaztatzeko, in vitro lorturiko datuak in vivo lorturikoekin alderatu behar dira, uste okerrak baztertzeko.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. (Gaztelaniaz)  País, Ediciones El (1992-06-15) «Primer estudio para registrar un fármaco probado 'in vitro'» El País ISSN 1134-6582 . Noiz kontsultatua: 2019-02-16 .
  2. (Gaztelaniaz)  Valenzuela, Lara; Humberto, Jonathan (2018) Purificación y caracterización in vitro de proteína anticongelante con actividad crioprotectora proveniente de la Cepa UDEC-P9 Universidad de Concepción. Facultad de Ciencias Biológicas. Departamento de Microbiología . Noiz kontsultatua: 2019-02-16 .

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]