Nina Simone

Wikipedia, Entziklopedia askea
Nina Simone
Nina Simone 1965.jpg
Bizitza
Izen osoa Eunice Kathleen Waymon
Jaiotza Tryon (Ipar Carolina)1933ko otsailaren 21a
Herrialdea  Ameriketako Estatu Batuak
Talde etnikoa afro-amerikarra
Heriotza Carry-le-Rouet2003ko apirilaren 21a (70 urte)
Heriotza modua berezko heriotza: bularreko minbizia
Familia
Seme-alabak
Hezkuntza
Heziketa Juilliard School (en) Itzuli
Allen School (en) Itzuli
Irakaslea(k) Vladimir Sokoloff (en) Itzuli
Carl Friedberg (en) Itzuli
Jarduerak
Jarduerak egile abeslaria, musikagilea, piano-jotzailea, jazz musikaria eta abeslaria
Lan nabarmenak Four Women (en) Itzuli
Jasotako sariak
Izengoitia(k) Nina Simone
Genero artistikoa soula
jazza
musika klasikoa
Bossa nova
Ahots mota kontraltoa
Musika instrumentua pianoa
ahotsa
kantua
Diskoetxea Bethlehem Records
Charly Records
IMDb nm0800510
ninasimone.com

Nina Simone (jaiotza izenez, Eunice Kathleen Waymon; Tryon, Ipar Carolina, 1933ko otsailaren 21aCarry-le-Rouet, Bouches-du-Rhône, 2003ko apirilaren 21a) estatubatuar abeslari, konpositore, piano jotzaile eta giza eskubideen aldeko aktibista izan zen. Musika estilo mota ugari landu zituen, jazz, blues, rhythm and blues, gospel eta pop besteak beste.[1]

Bere aita predikatzailea izan zen, eta bost ahizpa-neba eduki zuen. New Yorken musika ikasten hasi zen, eta Philadelphian ikasketekin jarraitzen saiatu bazen ere, ezin izan zuen. Bere salaketaren arabera, afroamerikarra zelako.[2]

"Nina Simone" izen artistikoa hartuta, Atlantic Cityn piano jotzaile eta abeslari moduan aldi berean ibili zen "nightclub" batean. Modu horretan ekin zion bere ibilbideari, eta bereziki 1958tik 1974 arte 40 album baino gehiago grabatu zituen.[3]

70 urterekin hil zen, bularreko minbiziak gaixorik, Frantzian.[4]

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Nina Simoneren ibilbidea bere herriko elizan abestuz hasi zen, aldi berean, pianoarekin zuen talentua erakutsiz, bi urte zituenetik jotzen zuen instrumentua. Hamabi urte zituela jendaurrean piano errezitaldi batean debuta egin zuen. Bere gurasoak lehen lerroan eseri ziren bera ikusteko eta mugitzera behartuak izan ziren publikoko beste pertsona zuri batzuk euren tokiak har zitzaten. Baina bere gurasoak lehen lerroetara itzuli arte jotzeari uko egin zion Simonek, eta hala izatea lortu zuen. Mota honetako bizipenen ondorioz, urte batzuk beranduago, Eskubide Zibilen Aldeko Mugimenduan parte aktibo izan zen.[5][6]

Diskografia hautatua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Nina Simone and Her Friends (1957)
  • Little Girl Blue (1958)
  • The Amazing Nina Simone eta Nina Simone at Town Hall [live] (1959)
  • Forbidden Fruit (1960)
  • Nina Simone at the Village Gate (1962)
  • Nina Simone at Carnegie Hall [live] (1963)
  • Nina Simone in Concert [live] (1964)
  • I Put a Spell on You (1965)
  • Nina Simone Sings the Blues eta High Priestess of Soul (1966)
  • High Priestess of Soul (1967)
  • To Love Somebody (1969)
  • Black Gold (1970)
  • Baltimore (1978)
  • A Single Woman (1993)

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. «Simone, Nina (Eunice Kathleen Waymon) – Jazz.com | Jazz Music – Jazz Artists – Jazz News» web.archive.org 2016-03-22 . Noiz kontsultatua: 2020-08-29.
  2. (Gaztelaniaz) Clarín.com. «Nina Simone: la heroína negra de los derechos civiles y una historia de canciones revolucionarias, violencia de género y locura» www.clarin.com . Noiz kontsultatua: 2020-08-29.
  3. (Gaztelaniaz) Gámez, Carles. (2015-04-13). «Nina Simone: una historia de dolor, intolerancia y locura | Actualidad, Moda» S Moda EL PAÍS . Noiz kontsultatua: 2020-08-29.
  4. (Ingelesez) «Nina Simone» Biography . Noiz kontsultatua: 2020-08-29.
  5. (Ingelesez) Shatz, Adam. (2016-03-10). The Fierce Courage of Nina Simone. ISSN 0028-7504 . Noiz kontsultatua: 2020-08-29.
  6. Nadine Cohodas. (2010). Princess Noire. Pantheon Books ISBN 978-0-375-42401-4 . Noiz kontsultatua: 2020-08-29.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • (Ingelesez)[www.ninasimone.com Abeslariaren webgunea.]