Carles Riba

Wikipedia, Entziklopedia askea
Carles Riba
Carles Riba 19201923.jpg
Logotip IEC.png
Institut d'Estudis Catalansen lehendakaria

Bizitza
JaiotzaBartzelona1893ko irailaren 23a
Herrialdea Espainia
BizilekuaVillapene
Montpellier
HeriotzaBartzelona1959ko uztailaren 12a (65 urte)
Hobiratze lekuaSarrià cementery (en) Itzuli
Familia
AitaAntonio Riba Garcia
AmaAdela Bracons
Ezkontidea(k)Clementina Arderiu (en) Itzuli  (1916 -
Seme-alabak
Familia
Hezkuntza
HeziketaBartzelonako Unibertsitatea
Hizkuntzakkatalana
esperantoa
gaztelania
Jarduerak
Jarduerakpoeta, idazlea, esperantista, itzultzailea, filologoa, haur literatura idazlea eta unibertsitateko irakaslea
Enplegatzailea(k)Fundació Bernat Metge
Bartzelonako Unibertsitate Autonomoa
Bartzelonako Unibertsitatea  (1934 -
Jasotako sariak
KidetzaKatalan Ikaskuntzaren Institutuko Filologia Saila
Genero artistikoaolerkigintza

Musicbrainz: 1ddeb7ff-398a-41e6-8ee5-c025b7476478 Edit the value on Wikidata
CarlesRibaSignatura.jpg

Carles Riba kataluniar idazlea izan zen (Bartzelona, 1893ko irailaren 23a - Bartzelona, 1959ko uztailaren 12a).

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Zuzenbide eta hizkuntza klasikoetako ikasketak egin zituen Bartzelonan, Madrilen eta Munichen eta grekoko irakasle izan zen Bartzelonako unibertsitatean. Pompeu Fabrarekin Institut d´Estudis Catalans erakundean lan egin zuen eta 1939an erbestera alde egin zuen. 1943an itzuli zen Bartzelonara eta Kataluniako hizkuntzaren aldeko erakundeetan esku hartu zuen hil arte. Autore klasikoren obrak itzuli zituen katalanera: Virgilio, Eskilo, Sofokles, Plutarko, Xenofonte; hiru kontakizun-liburu idatzi zituen: Les aventures d´en Perot Marrasquí (1917, Perot Marrasquíren abenturak), L´ingenu amor (1924, Amodio inozoa) eta Sis Joanes (1928, Sei Joan). Olerkigintzan, poesia hutsaren eskolaren jarraitzaile izan zen hasieran: Primer llibre d´estances (1919, Lehen estantzia liburua), Segon llibre d´estances (1933, Bigarren estantzia liburua), Tres suites (1937, Hiru suite). Erbesteko urteen ondoren, giza alderdia, bere bizipenen oroitzapenak eta erlijio-unibertsoa nagusitu ziren Ribaren olerkietan: Elegíes de Bierville (1942, Biervilleko eresiak), Del joc i del foc (1946, Jokoa eta sua), Salvatge cor (1952, Bihotz basa) eta Esbós de tres oratoris (11957, Hiru oratoriotarako zirriborroak).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]