Ernest Lluch

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Ernest Lluch
Espainiako Diputatuen Kongresuko diputatua

1986ko uztailak 10 - 1989ko urtarrilak 31 - Josep Corominas i Busqueta
Barrutia: Barcelona
Hautaketa: 1986ko Espainiako hauteskunde orokorrak
Escudo de España (mazonado).svg
Q43304716

1982ko abenduak 3 - 1986ko uztailak 25
Manuel Núñez Pérez - Julián García Vargas
Espainiako Diputatuen Kongresuko diputatua

1982ko azaroak 10 - 1986ko apirilak 23
Barrutia: Barcelona
Hautaketa: 1982ko Espainiako hauteskunde orokorrak
Espainiako Diputatuen Kongresuko diputatua

1979ko martxoak 15 - 1982ko abuztuak 31
Barrutia: Girona
Hautaketa: 1979ko Espainiako hauteskunde orokorrak
Espainiako Diputatuen Kongresuko diputatua

1977ko uztailak 8 - 1979ko urtarrilak 2
Barrutia: Girona
Hautaketa: 1977ko Espainiako hauteskunde orokorrak
errektore

Bizitza
Jaiotza Vilassar de Mar1937ko urtarrilaren 21a
Herrialdea  Katalunia
Heriotza Bartzelona2000ko azaroaren 21a (63 urte)
Hobiratze lekua Maià de Montcal
Heriotza modua gizahilketa: bala zauria
Familia
Ezkontidea(k) Dolors Bramon  (1966 -  1982)
Hezkuntza
Heziketa Bartzelonako Unibertsitatea
Parisko Unibertsitatea
Hezkuntza-maila doktorea
Hizkuntzak gaztelania
katalana
Jarduerak
Jarduerak ekonomialaria, politikaria, unibertsitateko irakaslea eta idazlea
Lantokia(k) Madril eta Bartzelona
Enplegatzailea(k) Valentziako Unibertsitatea
Bartzelonako Unibertsitatea
Menéndez Pelayo Nazioarteko Unibertsitatea
Jasotako sariak
Sinesmenak eta ideologia
Alderdi politikoa Kataluniako Sozialisten Alderdia
Valentziar Herriko Alderdi Sozialista
Signatura Ernest Lluch.svg

Ernest Lluch i Martín (Vilassar de Mar, Bartzelona, 1937ko urtarrilaren 21a - Bartzelona, 2000ko azaroaren 21a) ekonomista eta PSCri loturiko politiko katalana izan zen. Osasun eta Kontsumo ministro izan zen 1982 eta 1986 urteak bitarte. 2000. urtean ETAk hil zuen 63 urte zituela.

Bizitza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Zientzia Ekonomikoetako doktore Bartzelonako Unibertsitatean, Pariseko Sorbonan zabaldu zituen ikasketak. Bartzelonako Unibertsitateko irakasle laguntzaile zela, espedientea egin, hainbat alditan atxilotu eta Unibertsitatetik bota zuten Frankismoaren aurkako jardueragatik.

Valentziako Unibertsitateko Ekonomia Katedraduna (1974) eta Bartzelonako Unibertsitate Zentraleko Doktrina Ekonomikoen Historia Katedraduna izan zen. Bere azken kargu ofiziala Santanderreko Menéndez Pelayo Nazioarteko Unibertsitateko Erretoretza izan zen, 1989tik 1995era.

1977an diputatu aukeratu zuten Gorte Konstituziogileetarako hauteskundeetan, Socialistes de Catalunyako (PSOE eta PSC-Congrès koalizioa) zerrendaburu izan baitzen Gironako barrutian. 1979an berraukeratua izan zen Gironatik, dagoeneko PSC bezala, eta 1982an berriro ere baino Bartzelonatik. 1980ko apirilean Kongresuko sozialista katalanen bozeramaile aukeratu zuten. 1982an Felipe Gonzalezek Osasun eta Kontsumo ministro izendatu zuen bere lehen gobernu sozialistarako eta horretan aritu zen 1986a arte. Bere agintaldiko gertakari garrantzitsuena 1984ko Osasun Lege Orokorra da, izan ere, bera izan baitzen lege horren ekarle nagusia, eta bertan, osasun-laguntza unibertsalerako oinarri legalak jarri baitziren[1].

1986ko maiatzean politikaren lehen lerroa utzi eta Doktrina Ekonomikoen Historiako katedra berreskuratu zuen Bartzelonako Unibertsitate Zentralean. 1989ko urtarrilaren 2an Menéndez Pelayo Nazioarteko Unibertsitateko (UIMP) erretore izendatu zuten.

Bazuen Donostiarekin lotura eta Elkarri elkarte bakezaleko kide izan zen. Bakea lortzeko eta giza eskubideak errespetatzeko bide bezala elkarrizketa eta zubi-lanaren aldekoa zen; baina hain justu hori izan zen, ETAko kideek ondoren aitortu zuten bezala, bera hiltzeko arrazoi nagusia[2].

Lanak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • El pensamiento económico en Cataluña entre el renacimiento económico y la revolución industrial: la irrupción en la escuela clásica y la respuesta proteccionista (1970)
  • La vía valenciana (1975)
  • La Cataluña vencida del siglo XVIII: claroscuros de la ilustración Catalunya vençuda del segle XVIII. Edicions 62, (1996) (katalanez)
  • Las Españas vencidas del siglo XVIII: claroscuros de la Ilustración. Editorial Crítica, (1999)
  • La alternativa catalana (1700-1714-1740)

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Apirilaren 25eko 14/1986 Legea "Osasun Lege Orokorra"
  2. (Gaztelaniaz)«ETA mato a Ernest Lluch porque era un hombre de paz.» El País.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Ernest Lluch