Errementari (filma)

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Errementari (filma)
Filma
Jatorrizko izena Errementari
Urtea 2018
Generoa fantasiazko filma
beldurrezko zinema
Jatorrizko hizkuntza euskara
Kolorea koloretakoa
Grabazio lekua(k) El Pobaleko burdinola, Agorregiko burdinola, Ezkio eta Azkoitia
Zuzendaritza eta gidoia
Zuzendaria(k) Paul Urkijo Alijo
Gidoigilea(k) Paul Urkijo Alijo
Antzezlea(k)
Kandido Uranga
Eneko Sagardoy
Ramon Agirre
Gorka Aginagalde
Josean Bengoetxea
Jose Ramon Argoitia
Gotzon Sánchez
Itziar Ituño
Maite Bastos
Almudena Cid









Ekoizpena
Ekoizlea Carolina Bang
Álex de la Iglesia

Ekoizle eragilea Paul Urkijo Alijo
Edizioa Paul Urkijo Alijo
Bestelako lanak
Musikagilea Pascal Gaigne
Kanpo loturak
http://www.errementari.com/index.html

Errementari 2017an Paul Urkijo arabar zuzendariak egindako euskal filma da, Patxi Errementariaren kondairan oinarritua.

2017ko Sitgesko Fantasiazko Zinemaldian aurkeztu zuten[1] eta 2018ko neguan estreinatu zuten.

Sinopsia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Oharra: Atal honek istorio osoa edo amaiera argitzen du.

Hamar urte pasatu dira 1833ko Lehen Karlistalditik. Arabako herrixka batean, Alfredo izeneko Diputazioko komisario bat gertakari bat ikertzen ari da, eta arrastoek basoaren sakonean dagoen errementeria beldurgarri batera daramate.[2]

Aktoreak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sariak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Donostiako Fantasiazko eta Beldurrezko Zinemaren Astearen ikusleen saria (2017)[3]

Hizkuntza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arabako herrixka batean girotua, Arabako euskalkian oinarritutako euskalki sorberri batean grabatu zuten Koldo Zuazo hizkuntzalariaren laguntzaz.[4] Horretarako Urdiaingo aditz sistema hartu zuen, bertoko euskalkia bizirik dagoelako, eta inguru horretako euskarak lotura duelako Arabakoarekin. Bestalde, Arabako euskararen hainbat elementu erabili zituzten: -gaz deklinabidea, a letraz bukatzen ziren hitzei e eranstea (hormea, zaratea...), egin aditza tartekatzea eta aurreko aditzari -tu gehitzea (hartu egizu), i letrarekin bukatzen ziren aditzek azken hizkia galtzea (ikus dot, ekar dot...), eta b eta p letrak batzuetan f bihurtzea ifini, ipini-ren ordez.[5] Hala ere, ulergarritasuna mantentzeko ez zuten beti egin.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]