Sebastiano Vassalli

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Sebastiano Vassalli
Bizitza
Jaiotza Genova1941eko urriaren  24a
Herrialdea  Italiako Erresuma  (1941-10-24 -  1946-06-18)
 Italia  (1946-06-18 -  2015-07-27)
Heriotza Casale Monferrato2015eko uztailaren 26a (73 urte)
Heriotza modua berezko heriotza: Minbizia
Hezkuntza
Heziketa Milango Unibertsitatea
Hizkuntzak italiera
Jarduerak
Jarduerak idazlea, eleberrigilea, literatura-kritikaria, katedraduna eta zientzia-fikzio idazlea
Jasotako sariak
Genero artistikoa eleberria

Sebastiano Vassalli (Genoa, 1941eko urriaren 24a - Casale Monferrato, 2015eko uztailaren 26a) italiar idazlea izan zen. 63ko taldeko idazle gazteenetako bat.

Bere lehenbiziko obrak, neoabangoardiazkoak, esperimentu linguistiko eta estruktural deigarriez beterik daude: Narziso (1968), Hiltzeko garaia (1970), Lozioaren helduera (1976). Gero trantsizio aldi bat sumatzen da Haizean bizi (1980) eta Itsas urdina (1982) eleberrietan, hizkuntza eta erretorika konkomitantziei propio asmatutako gertakizuna gehituta. Vassalliren eleberrigile karreran aldaketa nabarmena gertatu zen Kometaren gaua (1984) obraz gero. Dino Campama poetaren bizitzan oinarrituriko eleberri horretan, gertaera historikoaren ikerkuntza bizipenen, pertsonaien eta giroaren narrazioaren eragile nagusi bihurtzen da. Odola eta lurra (1985) Adige Garaiko bortxakeriari buruzko ikerkuntza-eleberria eta Logela elektrikoa (1986) XX. mendearen hasierako abangoardiazko Florentziako literatura giroko historia sarkastikoa eta mingotsa eleberrien ondoren, esperimentalismo linguistikoa alde batera utzita, eleberri historikoaren bidea hartu zuen, Manzoniren hizkuntza-eredua hartuta: Munduko urrea (1987), Ametsa (1990, XVII. mendean sorginkeriaz akusatu eta suan erretzera kondenatutako gazte baten historia), Marco eta Mattio (1992), Beltxarga (1993), 3012. urtea (1995), eta Harrizko bihotza (1997).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]