Nominatibo

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Nominatiboa indoeuropar hizkuntzaren gramatika-kasu bat da: perpausaren subjektua adierazten du eta, aditz iragankorrarekin, akusatiboa eskatzen du, objektu zuzena adierazteko.

Atzizkiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Atzizkiak nominatiboaren oinarrizkoak dira:

  1. adibidez, grezieraz: ὁ λύκος (o lýkos) - otsoa;
  2. adibidez, latinez: Dominus est in domo - Jauna etxean dago;
  3. adibidez, polonieraz: Cziasto - Pastela.

Subjektua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Nominatiboa subjektua da perpausean; adibidez, latinez: Flavius venit - Flabio dator.

Subjektua ere bada nor-nork aditzarekin; adibidez, latinez: Puella gladiatorem vidit - Neskak gladiadorea ikusi du.

Atributua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kopulatiboarekin, nominatiboa atributu eta subjektu da; adibidez, latinez: Mare est viridis - Itsasoa berdea da.

Ikus gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]


Hizkuntza Artikulu hau hizkuntzei buruzko zirriborroa da. Wikipedia lagun dezakezu edukia osatuz.