Poro nuklear

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Zelula nukleo baten irudia.

Poro nuklearrak gaineztadura nuklearra zeharkatzen duten proteinazko konplexu handiak dira, gaineztadura hau eukariotoen zelula nukleoa inguratzen duen geruza bikoitza izanik. 2000 poro konplexu inguru daude ornodun baten zelularen gaineztaduran, baina kopuru hau aldakorra da zelularen transkripzio mailaren arabera. Poro konplexuak eratzen dituzten proteinak nukleoporinak bezala ezagutzen dira.

Poro nuklearrek uretan disolbagarriak diren molekulen garraioa ahalbideratzen dute gaineztadura nuklearrean zehar. Garraioa honetan RNA eta erribosomak nukleotik zitoplasmara mugitzen dira eta zenbait proteina, karbohidrato, seinale molekula eta lipido zitoplasmatik nukleora. Molekula txikiek poroak difusio sinplez zeharkatzen badituzte ere, handiak ezagutu eta hadatu egiten dira nukleora edo zitoplasmara nukleoporinen laguntzaren bidez.

Estrukura[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Nukleoporoen estruktura.

Orgulua mintz bikoitz batez osatua dago, materia genetikoa zitoplasma eta nukleoaren artean banatzeko.

Estrukturari dagokionez, zitoplasmaruntz filamentu proteiko edo zitoplasmatikoak ditugu eraztun zitoplasmatikoari lotuta, hauek molekulen garraioan laguntzen dutelarik (bertatik pasatzen diren molekulak zitoplasmaruntz kanporatuz). Ondoren, mintzen artean bi eraztun erradial ditugu, poroa nukleora lotzen dutenak.

Lumen nuklearrean, hau da, egituraren barnealdean eraztun nuklear bat dago eta honetatik zintzilik filamentu nuklear talde bat eraztun distalean elkartzen dena saski nuklearra osatuz. Filamentu nuklearrek eta eraztun distalak kaiola moduko bat osatzen dutela esaten da.

Bi aldeetako estrukturak desberdinak direnez, asimetria estruktural bat sortzen da eta honek materiaren edo kargoen garraio selektiboan desberdintasuna egotea eragiten du, exportazioan eta inportazioaren artean.