Charles Maurice de Talleyrand-Périgord

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Charles Maurice de Talleyrand-Périgord
Talleyrand 01.jpg
Frantziako gobernuburua

1815eko uztailak 9 - 1815eko irailak 26
← baliorik ez - Armand Emmanuel du Plessis de Chinon
Kanpo Arazoetako Ministroa

1815eko uztailak 9 - 1815eko irailak 26
Louis Pierre Edouard, Baron Bignon - Armand Emmanuel du Plessis de Chinon
Frantziako Nazio Biltzarreko kidea

1789ko uztailak 9 - 1791ko irailak 30
bishop of Autun

1788 - 1790
Yves-Alexandre de Marbeuf
Frantziako parea


enbaxadore

Bizitza
Jaiotza Paris1754ko otsailaren 2a
Herrialdea  Frantzia
Lehen hizkuntza frantsesa
Heriotza Paris1838ko maiatzaren 17a (84 urte)
Hobiratze lekua Château de Valençay
Familia
Aita Charles-Daniel de Talleyrand-Périgord
Ezkontidea(k) Catherine Grand
Bikotea(k) Adelaide Filleul, Marquise de Souza-Botelho
Seme-alabak
Anai-arrebak
Hezkuntza
Heziketa Lycée Saint-Louis
Hizkuntzak frantsesa
Jarduerak
Jarduerak politikaria, diplomazialaria, klerikoa eta apaiz katolikoa
Lantokia(k) Paris
Jasotako sariak
Kidetza Académie des Inscriptions et Belles-Lettres
Académie des sciences morales et politiques
Sinesmenak eta ideologia
Erlijioa katolizismoa
Charles Maurice de Talleyrand-Périgord signature.svg

Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord (Paris, 1754ko otsailaren 2a - Paris, 1838ko maiatzaren 17a), ezagunagoa Talleyrand gisa, frantses politikaria izan zen.

Biografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Talleyrand-Périgordeko kondearen semea zen. Herren geratu zen haurtzaroan izandako istripu baten ondoren, eta gudarostean sarrerarik ez zuelarik, seminarioan sartu zen, bokaziorik ez zuen arren. Apaiztu ondoren, goi-karguak izan zituen, aristokrata zelako, eta, Autungo apezpiku egin eta gero (1788), kleroaren ordezkari izendatu zuten, 1789ko Estatu Orokorretarako.

Ideia berrien alde jokatu zuen hasieratik: biltzar bakar baten beharra aldarrikatu zuen, konstituzio berriaren alde egin zuen, eta Elizaren ondasunak estatuaren eskuetara igarotzearen alde mintzatu zen. Kleroaren konstituzio zibila aldarrikatu ondoren (1790), konstituzioaren aldeko apaizen buruzagi bihurtu zen, eta Autungo apezpiku-kargua utzi zuen. Pio VI.a aita santuak kondenatu egin zuen horregatik, eta Eliza utzi zuen.

Diplomazia-lanetan hasi zen ondoren, eta Ingalaterrara bidali zuten, britainiarren neutraltasuna lortzeko. 1792an Orléansgo dukearen aldeko lanetan ari zelako salaketa egin zioten, eta Ingalaterran eta Estatu Batuetan babestu zen handik aurrera.

Robespierre hil ondoren (1794), Frantziara itzuli eta Kanpo Harremanetarako ministro izendatu zuten. Kargu berean jarraitu zuen 1799an Napoleon Bonapartek estatu-kolpea jo ondoren, eta Eliza Katolikoarekiko konkordatua negoziatu zuen. Titulu asko jaso zuen Napoleongandik hurrengo urteetan, Bénéventeko printze titulua, besteak beste. 1807an kargu guztiak kendu zizkion Napoleonek, haren kanpo-politika onartzen ez zuelako, eta 1809an Napoleonen aurka saiatu zen, baina alferrik.

1814an, Napoleonen agintaldia amaitu ondoren, politika-mundura itzuli zen, eta kanpo-arazoetako ardura hartu zuen gobernu berrian. Vienako Batzarrean parte hartu zuen, eta saiatu zen aliatuak zatitzen. Ahalegin haiek hutsean geratu ziren Napoleonen estatu-kolpearen ondoren (1815ko apirila), eta gerokoan monarkia berriro ezartzearen alde gogotik jardun arren, baztertu egin zuten erregezale muturrekoek. Enbaxadore egon zen Londresko konferentzian 1830etik 1831ra bitartean.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Charles Maurice de Talleyrand-Périgord Aldatu lotura Wikidatan