Édouard Herriot

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Édouard Herriot
Édouard Herriot - Président du Conseil - 1924.jpeg
lehendakari

1948 - 1951 - André Maurois
auzapeza

1945-05-18 - 1957-03-26
Frantziako Ministro Kontseiluaren presidentea

1932-06-03 - 1932-12-14
André Tardieu - Joseph Paul-Boncour
Frantziako Ministro Kontseiluaren presidentea

1926-07-19 - 1926-07-21
Aristide Briand - Raymond Poincaré
Frantziako Ministro Kontseiluaren presidentea

1924-06-15 - 1925-04-17
Frédéric François-Marsal Itzuli - Paul Painlevé Itzuli
Frantziako Hirugarren Errepublikako senataria


Frantziako Nazio Biltzarreko kidea

Bizitza
Izen osoa Édouard Marie Herriot
Jaiotza Troyes1872ko uztailaren  5a
Herrialdea  Frantzia
Lehen hizkuntza frantsesa
Heriotza Saint-Genis-Laval1957ko martxoaren  26a (84 urte)
Hobiratze lekua Q27032650 Itzuli
Familia
Ezkontidea(k) Blanche Herriot Itzuli
Seme-alabak
Hezkuntza
Heziketa École normale supérieure
Lycée Louis-le-Grand Itzuli
Hizkuntzak frantsesa
Jarduerak
Jarduerak politikaria
Lantokia(k) Paris
Jasotako sariak
Nominazioak
Kidetza Frantses Akademia
Europako Kontseiluko Legebiltzarra
Mugimendua Librepentsalaria
Sinesmenak eta ideologia
Alderdi politikoa Alderdi Erradikala (Frantzia)
Radical-Socialist and Radical Republican Party Itzuli

Édouard Marie Herriot (edwaʁ ɛʁjo ahoskatua; Troyes, 1872ko uztailaren 5a - Saint-Genis-Laval, Rhône, 1957ko martxoaren 26a) frantses politikaria izan zen. Literatura irakaslea Lyongo institutuan (1896), eta hiri hartako alkate izan zen (1905). Dreyfus aferaren garaian Parti Radicaleko kide egin zen. 1919-1957 bitartean alderdi horretako buru izan zen. Senataria (1912-1919), diputatua (1919-1940), Lan Arazoetako ministroa (1916-1917). Ezkerreko alderdien Cartelaren eragileetariko bat izan zen 1924ko hauteskundeetan. Ezkerrekoak garaile izan zirelarik, gobernuburu izendatu zuten, eta aldi berean Kanpo arazoetarako ministro (1924-1925). Gero Irakaskuntzako ministro izan zen (1926-1928), eta Kontseiluko lehendakari (1932) eta Estatuko ministroa (1934-1936). Herri Fronteak gobernua iritsi zuelarik, Diputatu Ganberako lehendakari izendatu zuten (1936-1940). Pétainen alde agertu zen hasieran, baina gero harengandik aldendu zen. Alemaniara erbesteratu zuten (1944-1945). Batzar Nazionaleko lehendakari ere izan zen (1947-1954). Kritika obra batzuk idatzi zituen: Madame Récamier et ses amis (1904); La Vie de Beethoven (1929); Lyon n´est plus (1939-1940).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]