Édouard Herriot

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Édouard Herriot
Édouard Herriot - Président du Conseil - 1924.jpeg
lehendakari

1948 - 1951 - André Maurois
auzapeza

1945-05-18 - 1957-03-26
Frantziako Ministro Kontseiluaren presidentea

1932-06-03 - 1932-12-14
André Tardieu - Joseph Paul-Boncour
Frantziako Ministro Kontseiluaren presidentea

1926-07-19 - 1926-07-21
Aristide Briand - Raymond Poincaré
Frantziako Ministro Kontseiluaren presidentea

1924-06-15 - 1925-04-17
Frédéric François-Marsal Itzuli - Paul Painlevé Itzuli
Frantziako Hirugarren Errepublikako senataria


Frantziako Nazio Biltzarreko kidea

Bizitza
Izen osoa Édouard Marie Herriot
Jaiotza Troyes1872ko uztailaren  5a
Herrialdea  Frantzia
Lehen hizkuntza frantsesa
Heriotza Saint-Genis-Laval1957ko martxoaren  26a (84 urte)
Hobiratze lekua Q27032650 Itzuli
Familia
Ezkontidea(k) Blanche Herriot Itzuli
Seme-alabak
Hezkuntza
Heziketa École normale supérieure
Lycée Louis-le-Grand Itzuli
Hizkuntzak frantsesa
Jarduerak
Jarduerak politikaria
Lantokia(k) Paris
Jasotako sariak
Nominazioak
Kidetza Frantses Akademia
Europako Kontseiluko Legebiltzarra
Mugimendua Librepentsalaria
Sinesmenak eta ideologia
Alderdi politikoa Alderdi Erradikala (Frantzia)
Radical Party Itzuli

Édouard Marie Herriot (edwaʁ ɛʁjo ahoskatua; Troyes, 1872ko uztailaren 5a - Saint-Genis-Laval, Rhône, 1957ko martxoaren 26a) frantses politikaria izan zen. Literatura irakaslea Lyongo institutuan (1896), eta hiri hartako alkate izan zen (1905). Dreyfus aferaren garaian Parti Radicaleko kide egin zen. 1919-1957 bitartean alderdi horretako buru izan zen. Senataria (1912-1919), diputatua (1919-1940), Lan Arazoetako ministroa (1916-1917). Ezkerreko alderdien Cartelaren eragileetariko bat izan zen 1924ko hauteskundeetan. Ezkerrekoak garaile izan zirelarik, gobernuburu izendatu zuten, eta aldi berean Kanpo arazoetarako ministro (1924-1925). Gero Irakaskuntzako ministro izan zen (1926-1928), eta Kontseiluko lehendakari (1932) eta Estatuko ministroa (1934-1936). Herri Fronteak gobernua iritsi zuelarik, Diputatu Ganberako lehendakari izendatu zuten (1936-1940). Pétainen alde agertu zen hasieran, baina gero harengandik aldendu zen. Alemaniara erbesteratu zuten (1944-1945). Batzar Nazionaleko lehendakari ere izan zen (1947-1954). Kritika obra batzuk idatzi zituen: Madame Récamier et ses amis (1904); La Vie de Beethoven (1929); Lyon n´est plus (1939-1940).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]