Édith Piaf

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Édith Piaf
Édith Piaf 914-6440.jpg
Bizitza
Izen osoa Édith Giovanna Gassion
Jaiotza Paris1915eko abenduaren  19a
Herrialdea  Frantzia
Lehen hizkuntza frantsesa
Heriotza Grasse1963ko urriaren  10a (47 urte)
Hobiratze lekua Père Lachaise hilerria
Heriotza modua berezko heriotza: gibeleko minbizia
Familia
Aita Louis Gassion
Ezkontidea(k) Jacques Pills  (1952-09-20 -  1956)
Theophanis Lamboukas Itzuli  (1962-10-09 -  1963-10-10)
Bikotea(k) Yves Montand
Marcel Serdan
Louis Gérardin
Hezkuntza
Hizkuntzak frantsesa
Jarduerak
Jarduerak abeslaria, kale-artista, kantugilea eta aktorea
Jasotako sariak
Genero artistikoa chansona
Ahots mota kontraltoa
Musika instrumentua ahotsa
Diskoetxea Capitol Records
Pathé Records Itzuli
EMI
IMDb nm0681191

Édith Piaf (jaiotza izenez: Édith Giovanna Gassion; Paris, 1915eko abenduaren 19a - Grasse, Itsas Alpeak, 1963ko urriaren 10a) abeslari frantziarra izan zen, music-hall arloan oso famatua. "La Môme Piaf" ezizenaz ere ezaguna, abesti arrakastatsuak interpretatu zituen, La Vie en rose besteak beste. Halaber, zineman eta antzerkian ere ibili izan zen.

Droga-menpekotasunak eta alkoholismoak jota gazte hil zen, 48 urte baino ez zituelarik.

Gaur egun berari dedikatutako museoa dago haren jaioterrian, Parisen.

Abesti ezagunak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • La Vie en rose
  • Non, je ne regrette rien
  • Hymne à l'amour
  • Mon légionnaire ou Milord
  • Les Trois Cloches
  • Padam... Padam...
  • Sous le ciel de Paris
  • L'Homme à la moto
  • Les Amants d'un jour
  • La Foule

Pelikulak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. La Garçonne (1936) Jean de Limur
  2. Montmartre-sur-Seine (1941) Georges Lacombe
  3. Étoile sans lumière (1945) Marcel Blistène
  4. Neuf garçons, un cœur (1947)Georges Freedland
  5. Al diavolo la celebrità (1949) Mario Monicelli Steno
  6. Paris chante toujours (1951) Pierre Montazel
  7. Boum sur Paris (1953) Maurice de Canonge
  8. Si Versailles m'était conté (1954) Sacha Guitry
  9. French cancan (1954) Jean Renoir
  10. Les Amants de demain (1959)Marcel Blistène
  11. Édith et Marcel (1983) Claude Lelouch
  12. La Môme (La Vie En Rose) (2007), Olivier Dahan

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Édith Piaf Aldatu lotura Wikidatan