Hipnosi

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Photographic Studies in Hypnosis, Abnormal Psychology (1938)

Hipnosia loaren antzeko egoera da, artifizialki eragina. Aditu gehienen ustez, loa baino gehiago kontzientziaren egoera berezia da, erlaxazio sakon batekin eta aparteko sugestionagarritasunarekin agertzen dena.

Prozedura mekanikoak, fisikoak edo psikikoak erabiliz beste batengan sortzen da egoera hipnotikoa. Nerbio sistemaren gain eragina duten zenbait eragileren ondorio da. Hipnotizatua dagoen pertsona oso sugestionagarria da eta hipnotizatzailearen aginduak betetzen ditu, bere kode moralaren aurka ez baldin badira (hipnotizatuak ez baitu guztiz galtzen bere buruaren kontrola) . Hipnosian hiru fase bereizten dira:

  1. Logalea: Hipnotizaturik dagoen pertsonak bere gorputza oso astuna sentitzen du, eta nekez irekitzen ditu begiak.
  2. Hipotaxia: Hipnotizaturik dagoen pertsonaren gorputzeko edozein zati mugi daiteke lekuz, eta beste egoera batean jarri, eta horrela egoten da aldatu gabe.
  3. Hipnosi sakona: Hipnotizaturik dagoen pertsonak ez du harremanik kanpoko munduarekin eta hipnotizatzailearekin bakarrik dago harremanetan. Fase honetan izaten dira baldintzarik egokienak pertsona horrengan portaera eta nortasun aldaketak eragiteko.

Hipnosi sakona egoeratik irten ondoren pertsona askok ez dira hipnotizatua egon diren bitartean gertatuaz gogoratzen, amnesia post-hipnotikoa agertzen baita. Hipnosia sarritan erabili izan da nerbio sistemaren eritasunak (histeria, obsesio egoerak, etab.) eta toxikomaniak (alkoholismoa adibidez) sendatzeko. Psikoterapian ere sarritan erabiltzen da gaixoak ahaztuak dituen edo arbuiatzen dituen bere bizitzako zenbait gertaera edo pasadizo traumatikoak gogoratzeko. Gaitz psikosomatikoen tratamenduan, azkenik, tresna oso baliotsua da eta arrakasta handiz aplikatu dute psikiatrek zein sendagileek.

Hipnosiaren inguruko teoria askok, fenomenoaren dekribapena burbuinaren aktibitatearen bitartez azaltzen saiatzen dira. Beste batzuk aldiz, esperientzia fenomenologikoetan zentratzen dira.

Disoziazio eta neodisoziazioaren teoria[1]

Pierre Janet autoreak izan zen disoziazioaren terminoa osatu zuena. Disoziazioa, kontzienziaren elementuen banaketa bezala azaldu zuen, paziente histerikoekin egindako lanetan lortutako ondorioetatik ateratakoa. Hipnosian, subjektuek gogoaren atal kontzientearen zati baten kontrola galtzen da. Modu honetan, subjektuek modu autonomo batean erantzuten dute.

Gizarte eraikuntzaren teoria eta rolaren teoria

Teoria honen arabera, subjektuek rol bat berengatzen dute, eta modu honetan, hipnotizatzaileari alhabidetzen diote haientzako errealitate bat sortzea. Harreman hau, hipnotizatzailearen eta hipnotizatua izan den subjektuaren arteko narrazio kopuruaren araberakoa da. Ikerketa askok, desiragarritasun sozialaren papera azpimarratu izan dute, esperientzia hipnotikoen sorkuntzan garrantzi handikoa delako. Hau da, subjektuek esperientzia hipnotikoak sortzen dituzte, ñabardura eta igurikapen sozialak asetzeko helburuarekin.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. (Ingelesez)  van der Hart, Onno; Horst, Rutger (1989-10-01), «The dissociation theory of Pierre Janet», Journal of Traumatic Stress (4): 397–412, doi:10.1002/jts.2490020405, ISSN 1573-6598, http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/jts.2490020405/abstract. Noiz kontsultatua: 2017-10-05 .