Elezahar

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu

Elezaharra edo kondaira ahozko edo idatzizko narrazio bat da, irudimen elementu gehiago edo gutxiago dituena eta, orohar, egiatzat pasarazi nahi dena edo, behintzat, egian oinarritua edo egiazko konturen batean edo bestean. Belaunaldiz belaunaldi igortzen da, ia beti ahoz eta, sarri, elementuak aldatzen dira, zerbait kendu delako edo zerbait gehitu.

Etimologia eta ezaugarriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Latinez, elezaharrari legenda esaten zaio eta "irakurri behar dena" esan nahi du. Jatorrian, idatzizko narrazio bat da, ozen irakurri behar dena, eta jende artean, monasterioen barruan, jangelako bazkari-afarietan edo eliza barnean, fededunak onbideratzeko, santu baten jaieguna ospatzean. Elezaharretan, zehaztasun historikoa alde batera uzten da, asmo morala zein izpiritualaren onerako, hagiografia edo elezahar hagiografiko edo pietatetsuetan bezala: horren, adibide ezagunena Jacopo della Voragineren Urrezko Elezaharra da.

Hori da Gonzalo de Berceok hitzari eman zion esanahia, Milagros de Nuestra Señora bere idazlanean, Jaungoikoarenak diren elezahar guztiak dioenean, eta beste pasadizo batzuetan, noiz-behinka elezaharrak modu orokorragoan ere hartu zituen arren. Beste idazle batzuen artean, hitzaren esanahia ez da irakurketa pietatetsuetan bakarrik geratzen: aurrerago izan zuen esanahia, zehazki historiarekin bat ez datorren eta balio poetikodun irakurketa da. XIX. mendean, Erromantizismo garaian, "herri tradizio" gisan ezagutzen denarekin bateratu zen.

Literaturan, elezaharra fikziozko narrazio bat da, ia beti ahoz aho igorritakoa eta gauza miragarriekin zerikusia duena. Ipuina ez bezala, elezaharra beti elementu zehatz batekin lotuta egoten da (tokia, objektua, pertsonaia historikoa...) eta arreta elementu hori eguneroko munduan, edo elezaharrak jatorria duen komunitateko historian barneratzean jartzen du; halaber, garai eta toki ez errealetan oinarritzen denez, elezaharra benetako toki eta garai zehatzetan garatzen da. Mitoarekin, kultura zehatz bati azalpena ematearen lana banatzen du eta maiz fantasiazko izakiak agertzen ditu (uhandreak, adibidez). Erromantizismo garaian, idazle ezagunek gaia landu zuten, hitz lauan edo hitz neurtuan, bilduma frankotan. Mende horretako espainiar idazlerik ezagunenak Angel de Saavedra, Jose Zorrilla, Gustavo Adolfo Bécquer eta José Joaquín de Mora izan ziren.

Deskribapena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Elezaharra, oro har, pertsonaia, monumentu, komunitate, toki nahiz gertaeraren batekin lotuta egoten da eta haren jatorria azaltzen saiatzen da. Askotan, pertsonaia baten inguruko zikloetan biltzen dira, Teodosio Goñikoa, Robin Hood, Cid Campeador edo Bernardo del Carpiorekin gertatzen den bezala. Ia beti, oinarrian gune historiko bat izaten dute, irudimenak zabaldutako atalekin. Horien agerpena borondatez aurkako asmoekin, akatsak, interpretazio okerrak edo gehiegikeriak edo, halaber, pertsona bat edo gehiagoren borondatezko ekintzarekin ere zerikusia du inoiz. Horiek, arrazoi interesatu edo estetikoengatik, hasierako istorioa garatzen dute.

Beste elezahar bateko elementuak hartzen baditu, "kutsatutako elezaharra" esaten zaio.

Elezaharrak Euskal Herrian[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Elezaharra edo kondaira ahozko edo idatzizko narrazio bat da, inoiz irudimen elementu gehiago edo gutxiago dituena eta beharbada egiazko gertakizunetan oinarrituta dagoena. Belaunaldiz belaunaldi igarotzen dira eta, ia beti, aurreko bertsioari gauza batzuk kendu egiten zaizkie dira eta beste batzuk erantsi.

Elezaharrek sinesgarritasuna izateko ezaugarri jakin batzuk izaten dituzte, aldatuz joaten dira denboraz eta fantasiazko istorioekin gehiago nahasten. Kontatzen gabiltzan hori, benetako gertaera bat dela pentsaraztea da narratzailearen helburua eta mundua azaltzea.

XIX. mendetik aurrera, elezaharrek fikziozko izaera izan dute eta jatorriz ahozko narraziotzat jo izan dira. Elezaharrek fikziozko istorioak eta maitagarriak izaten dituzten arren, errealitatean oinarritzen dira.

Ipuinak ez bezala, elezaharrak elementu jakin batera lotuta egoten dira eta elementu hori integratzen saiatzen dira. Horrez gain, ipuinak leku eta momentu edo irudimenezko denbora batean gertatzen dira ("Bazen behin…"); elezaharrak, ostera, denbora eta toki erreal eta jakin batean garatzen dira, fikziozko elementuak agertzen diren arren. Horrez gain, funtzio etiologikoa dute, hau da, zerbait azaltzen saiatzen dira, batez ere, kultura baten ezaugarrien berri ematen dute. Adibidez, txantxangorriaren elezaharra.

Elezahar batzuk herri eta lurralde jakin batean ezagunak diren arren, beste asko mundu guztian zehar zabaltzen dira. Askori eta askori esker, hainbat aurkikuntza arkeologiko dira (hala nola, Troia): horregatik, haiek mantentzeak garrantzia handia du.

Elezaharrak Espainian[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Espainia arragoa izan zen elezaharrentzat. Iberiar Penintsulan, jatorri askotako tradizioak nahastu ziren: zeltak, iberiarrak, erromatarrak, bisigodotarrak, juduak, arabiarrak (eta, horren bitartez, indiar tradizioak), anitz hizkuntzatan.

Elezahar mordoa agertzen da Erromantze bilduman eta, horren bidez, espainiar antzerki klasikoan. Askoren jatorria Cristobal Lozanoren lana eta Barroko garaiko eleberri gortetarra da. Eliz idazle askok, hainbat bildumatan, elezahar pietatetsuak bildu zituzten: ezagunena, baina ez bakarra, Flos Sanctorum izenburukoa da. Hala ere, bakarrik XIX. mendean hasi ziren erromantikoak halakoak biltzeko, aztertzeko eta imitatzeko interesa agertzen. 1838an, Elezahar eta eleberri jereztarrak argitaratu ziren; 1869, 1872 eta 1874an, segidako edizioak agertu ziren izenburu honekin: Andre Maria Birjina Santuari buruzko nazio guztietako elezahar eta tradizio herrikoiak, elkarte erlijiotsu batek bildu eta ordenatutakoak. 1853an, Agustin Duranek —jada Erromantze bilduma orokorra edo gaztelar erromantze bilduma izeneko bere idazlan handiaren bi liburukiak argitaratu zituena—, Maitasunaren baratzeko hiru arabisagarren elezaharra argitaratu zuen. Angel de Saavedra, Rivaseko dukeak, elezaharrak hitz neurtuetan idatzi zuen eta Fernan Caballerok elezahar alemaniarrak gaztelaniara itzuli zituen ditu espainiarrak bildumetan bildu. Gustavo Adolfo Bécquerrenak, bai bizian argitaratuak, bai hil ondoren bildutakoak, espresiboenetakoak dira hitz lauan idatzitakoenen artean, baina Jose Zorrillak eta Jose Joaquin de Morak hitz neurtuan idatzitakoak ere bikainak dira. Washington Irvingen ondoren, Francisco Javier Simonet arabistak 1858an, Alhambra, arabiar elezahar historikoak argitaratu zuen, Jose Lamarque de Novoak, Elezahar historikoak eta tradizioak (Sevilla, 1867), Antonia Diaz Fernandez de Lamarquek, Ihartutako loreak: elezaharrak eta baladak (Sevilla, 1877), Manuel Cano y Cueto, Miguel de Mañarari buruzko elezaharrez arduratu zen (1873) eta horiei guztiei, oraindik gehiago gehitu behar zaizkie, garrantzi handia baitute: Maria Coronel, Josefa Ugarte y Casanz, Teodomiro Ramirez de Arellano, Jose Maria Goizueta eta beste hainbat. Garai horretan bertan, XIX. mendean, Agosti Xaho idazle zuberoarrak Aitorren elezaharra idatzi zuen. 1914an, Sevilla, ikasketa folklorikoen gune garrantzitsua zen eta Arnold van Gennepek idatzitako Elezaharren eraketaren itzulpena sustatu zuen. 1953an, gertaera garrantzitsua izan zen Vicente Garcia de Diegok idatzitako Literatura unibertsalaren elezaharren antologiaren agerpena, hasierako azterketa sakon eta zabal bat eginez eta lurraldez lurralde sailkatutako elezahar espainiar hoberenen aukeraketa batekin, baita beste herrialde batzuetakoak ere. Azterketa horiei egindako azken ekarpen garrantzitsua Julio Caro Barojarena da, harizko literaturaz, Arketipo eta elezaharrei buruz (Bartzelona Circulo de Lectores, 1989).

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Elezahar Aldatu lotura Wikidatan