Eter (fisika)

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Lurra eter izeneko inguruan zehar mugitzen omen zen, eta horri esker iristen zen eguzki-argia Lurreraino.
Artikulu hau balizko sustantziari buruzkoa da; beste esanahietarako, ikus «Eter».

Eterra, fisika modernoa baino lehenagoko teorietan, espazio huts guztiak betetzen zituen substantzia hipotetiko oso arin bat zen, zeinean zehar hedatzen omen baitzen argia. Eterraren teoria argiaren uhin-izaera zela-eta izan zen proposatua, uhin orok hedatzeko ingurune edo medio fisiko bat behar zuela uste baitzen.

Substantzia horren existentzia frogatzeko saiakuntza antzuek eta teoria berriek (erlatibitatearen teoria eta teoria kuantikoa) eterraren teoria alboratu zuten.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Argiari buruzko eztabaidak eta eterraren hipotesia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

XIX. mendearen amaieran James Clerk Maxwellek argia zeharkako uhin elektromagnetikoa zela frogatu zen. Pentsaezina zirudien uhinak hutsean, oinarritzat inolako ingurune materialik izan gabe, heda zitezkeenik. Horregatik argia substantzia hipotetiko oso arin batean zehar hedatzen zela iradoki zen, eter izenekoa (eter aristotelikoren harira proposatua izan zen izen hori). Orduko usteen arabera, argiaren abiadura ingurunearen dentsitatearen menpekoa litzateke, geldoagoa ingurune dentsoagoetan, eta ondorioz eterrak dentsitate oso txikia eta elastizitate koefiziente handia izango luke.

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]