Taormina

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Taormina
Italiako udalerria
Taormina-pjt1.jpg
Administrazioa
Herrialdea Italia
Eskualdea Sizilia
ProbintziaMessinako probintzia
Posta kodea 98039
ISTAT kodea 083097
Geografia
Koordenatuak 37° 51′ N, 15° 18′ E / 37.85°N,15.3°E / 37.85; 15.3Koordenatuak: 37° 51′ N, 15° 18′ E / 37.85°N,15.3°E / 37.85; 15.3
Taormina hemen kokatua: Italia
Taormina
Taormina
Taormina (Italia)
Map of comune of Taormina (province of Messina, region Sicily, Italy).svg
Azalera 13.13 km²
Altuera 204 m
Mugakideak Gaggi, Giardini-Naxos, Letojanni, Castelmola, Castiglione di Sicilia eta Calatabiano
Demografia
Biztanleria 10.909 bizt. (2017ko urtarrilak 1)
Dentsitatea 830,85 bizt/km²
Informazio gehigarria
Telefono aurrizkia 0942
Ordu eremua UTC+01:00 eta UTC+02:00
Katastro kodea L042
Sailkapen sismikoa 2 (Ertaina)
Matrikula ME
http://www.comune.taormina.me.it

Taormina (sizilieraz: Taurmina; antzinako grezieraz: Ταυρομένιον, Tauromenion; latinez: Tauromenium) Siziliako (Italia) ekialdeko kostan kokaturiko hiri bat da, Messina eta Cataniaren artean, Messinako probintziakoa, 11.061 biztanle[1] ditu.

Catania probintziako mugan eta Tauro mendian kokaturik, 200 metroko garaiera duelarik, balkoi bat dirudi itsasoaren gainean, Etnaren ondoan. XIX.menditik gune turistiko garrantzitsua da. Bere hondartzak harrigarriak dira (eskuragarriak teleferikoa erabiliz) eta ondare historikoa aberatsa da ere, honen lekuko greko-erromatar teatroa. Honetaz gain, oraindik arabiar gazteluak dirau, antzinako zitadela (Arx) zegoen lekuan eraikitakoa.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Antzinaroa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Taorminaren jatorriaz (Tauromenion, Tauromenium) albiste ugari daude baina dokumentazio eskasa. Diodoro Sikulok, bere Liburutegi Historikoaren 14. liburuan adierazten du sikuloak Taormina harkaitzean bizi zirela. Ekonomia nekazaritzan eta abeltzaintzan oinarritzen zen Kalzisko greziarrak lehorreratu baino lehen Taorminako badiara (K.a. 753an). Alcantara ibaia itsasoratzen den tokian Naxos fundatu zuten, Siziliako lehenengo kolonia. Legendaren arabera, Siziliako ekialdeko kostatik igarotzen ziren greziar marinelei, Poseidonen omenezko sakrifizio egitea ahaztu zitzaien eta jainkoak haserrearen haserrez itsasontziak hondoratu zituen. Bizirik atera zen bakarra, Teokles, Schico lurmuturrera heldu zen, Naxosen ondoan, eta Greziara itzuli zenean, Siziliako mirariak kontatu zituen. Azkenean bere aberkideak konbentzitu zituen irlan ezartzeko. Sirakusako Dionisio, doriarra jatorriz eta Espartaren aliatua Atenasen kontrako gerran, Eubeako joniarren presentzia (Atenasko aliatuak) onartzen ez zuenez Naxosen eta beraien aliatuen kontra joan zen. Kalkistarrek Tauro mendiaren harana okupatu zuten, non sikukoak eta beste joniar batzuk bizi batziren Naxosen fundazioa baino lehen. K.a. 403an Sirakusako Dionisiok Naxos suntsitu zuen eta bere lurraldea sikuloei eman zion. Hauek, XCVI. Olinpiadaren urtean, K.a. 396an, naxostarrek, Dionisiok mehatxatuta, Naxosen iparraldean kanpaleku bat altxatu zuten Tauromenio edo Tauro Mendia izenekoan. Imilkone kartagotar jeneralak (joniarren aliatua) gustuko zuen toki hau gotorleku naturala zelako. Dionisio saiatu zen birritan okupatzen baina beste horrenbeste kanporatua izan zen. K.a. 392an, bake itunaren arabera, hiria Dionisoren esku geratu zen. Honek sikuloak egotzi eta haien ordez bere mertzenarioak ezarri zituen[2].

Magna Graecia

K.a. 358an, Andromakok, Timeo historialariaren aitak, Naxos hiria eta bere biztanleak erosi zituen. Bere zuzendaritzapean laster garatu zen Taormina . K.a. 345ean, Timoleon lehorreratu zen kartagotarren zaingoa ekidituz, eta handik Reggiora pasatu zen. Timoleonek hiria errespetatu zuen Andromakok zuzen eta sistema demokratikoarekin gobernatzen zuelako. Geroago, Agatokles hiriaz eskuetaratu zenean Timeo erbestera bidali zuen. Agatoklesen ostean Tindarion tiranoak gobernatu zuen, Sirakusako Hizetak eta Agrigentoko Fintiasen garaikide. Tindarion, beste batzuekin batera, Pirro, Epiroko erregea deitu zuen K.a. 278an. Pirro Tauromenionen lehorreratu zenean, Tindarionekin Sirakusaren kontra joan zen. Zenbait urte beranduago, Sirakusako Hieron II.ak Taormina kontrolatzen zuelarik, base moduan erabiltzen zuena mamertinoen kontra. Erromako Itunaren ondoren, K.a. 263an, hiriak Hieronen eskuetan jarraitu zuen eta honen heriotzaren ondoren, Sirakusaren eskuetan.

Erromatar garaia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Bigarren Gerra Punikoan, erromatar alderdia gailendu zen. Gainerako irla bezala, Erromak kontrolatu zuen (K.a. 212) baina Taormina tratu berezia izan zuen. Martzelok hiri federatua eta aliatua izendatu zuen (irlako beste hiru bezala) honela independentzia nominala izanik. Beste abantailen artean, ez zituzten zergarik ordaindu behar edo ez zuen zertan erromatar ontziteria hornitu, Siziliako beste hirirekin gertatzen zen moduan. Lehen Gerra Serbilean garaian (K.a. 134-132), matxinatukoek hiria kontrolatu zuten. Zenbait urtez Publio Rupilio kontsulari aurre egin zioten gosearen gosez amore eman behar zuten arte. Sarapion eta beste buruzagi batzuk hil zituzten. K.a. 36an, Sixto Ponpeiok Octavioaren kontrako gerran Taormina okupatu zuen. Hemen bi buruzagi hauen arteko itsas borroka gertatu zen, Octaviok irabazi zuena. Gerraren ondoren, Octaviok, garaile izanik, erromatar kolonia bat ezarri zuen, aurreko biztanleak kanporatuz[3]. Badakigu Erromatar Inperioaren garaian kalitate oneko ardoa egiten zela eta Taorminak ospe zuela bere marmorezko harrobiengatik. Estrabonek Tauromenionez hitz egitean dio hiri txikia zela, Messina edo Catania baino txikiagoa. Pliniok eta Ptolomeok, berriz, erromatar kolonia zela gogorarazten dute.

Inperioaren gainbehera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kondairaren arabera, kristautasuna heldu zenean,Done Petri apostoluak Pankrazio apezpikuak bidali zuen Taorminara, aurretiaz zonaldean bihurtzeak eginda zituelako. Honek eliza txiki bat egin zuen Done Petriri eskainitakoa eta hiria Siziliako lehenengo apezpikutza bilakatu zuen. Hala ere, pertsonaia honen existentziaz ez da dokumentu historikoetan agertzen. Lehenengo aipamena islamiar menpekotasunaren ostean agertzen da.

Erdi Aroa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Mendebaldeko Erromatar Inperioa desagertu ondoren K.o. 476an, godoek, bizantziarrek eta arabiarrek kontrolatu zuten hiria, hurrenez hurren.

Bizantzioko Inperioaren Siziliako hiriburua izan zen 906 arte. Data honetan, aglabtarrek, Ibrahim II.aren esanetara, bi urtetako setio baten ondoren Taormina guztiz suntsitu zuten, biztanleak akabatuz. 911n, Taorminako kristauek birkontrolatu zuten hiria aglabtar (suni) eta fatimitar (ismaeli-xii) esperientzia txarrak ahaztu nahian.

Palermoko emirrak, Ahmad b. al-Qurhubek, espedizio bat antolatu zuen Taormina berreskuratzeko. Bere semea Ali bidali zuen, baina lortu ezinean. Palermoko emir berriak Salim ibn Rashidek, 919an su-eten hitzartu zuen Taormina eta Val Demoneko beste gotorlekuekin. Hala ere, tregoa hori 962an bukatu zen Ahmad ibn al-Hasanekin hiria 963an konkistatu zuenean. Neskarik politenak iman fatimirengana eraman zituen eta besteak esklabu hartuta. Gainontzekoek inguruko mendietara alde egin zuten. Hiria hegoaldeko partean berregin zen eta bi mendetan zehar nolabaiteko tolerantzia bizi zen musulmanen eta kristauen artean. Arabiarrek lorategi eta iturriekin apaindu zuten eta hiriari al-Muʿizziyya izen berria eman zioten

Siziliako Roger I.a

Siziliako Roger I.a normandoak (Huatevilleko Roger) Taormina kontrolatu ondoren 1079an eraikin berriak egin zituen. Harrez geroztik, oparotasuna etorri zitzaion hirira; Val Demoneko hiriburua izendatu zen eta Troinako eta Messinako elizbarrutien burua. Normandoen ondoren, suabiarrek (Hohenstaufen) eta aragoiarrek gobernatu zuten.

Beranduago, Taorminako Corvaja jauregia zaharberritu zen Italiako lehenengo parlamentua antolatzeko 1411n.Zuria I.a Nafarroakoaren aginduz, Martin I.aren (Gaztea) bigarren emaztea.

Aro Modernoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

XVI. mendean, Felipe IV.a Espainiakoak Taorminari eman zion koroaren hiria izatearen pribilegioa.

1675ean, Messinako espainiarren kontrako matxinada zela eta, Taorminak Espainiako koroari fidela jarraitu zuen. Arrazoi honengatik frantziarrek setio baten ondoren, lortu zuten hiriko errendizioa. Orléans dinastiakoentzat, hiria garrantzi handikoa ez zenez, Savoca ondoko jurisdikzio militarraren esanetara jarri zuten.

Anjouko etxea Siziliatik egotzita Siziliar bezperen ondoren, Taormina espainiarrekin itzuli zen antzinako pribilegioak berreskuratuz.

Aro Garaikidea[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Napoleonaren tropek Napoli eta Italiako hegoaldea kontrolatzean, Borboien gortea Palermon finkatu zen. Fernando I.a Siziliakoak Taorminara egindako bisitan eskertu zion frantziarren kontra erakutsitako fideltasuna. Erregeak hiriko sarrera berri bat egin zuen itsasertzatik Messinarekin eta Cataniarekin komunikatzen zuena.

Beranduago, Taormina eliteko turismoaren helburua bilakatu zen, Ingalaterratik, Alemaniatik eta Errusiatik zetozen gehienbat.

II. Mundu Gerran, Wehrmachteko komandoa Taorminan finkatu zenez, aliatuen bonbardaketak jasan zituen. Hiri turistikoa izatean, fazismoaren garaian kamuflatutako ingeles espia asko agerian agertu ziren aliatuak hirian sartu zirenean.

Gerraren ostean, Taormina jarraitu zuen kalitatezko turismoarekin (kulturala eta diruduna). 1968ko Beliceko lurrikara zela eta, ohiko turismoaren ordez, masa turismoa agertu zen. Honekin batera kontrol gutxiko eraikuntza agertu ziren eta zonalde turistiko honen antzinako ospea galdu zen.

Leku interesgarriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Toki erlijiosoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Taorminako katedrala
  • Taorminako katedrala, XII. mendekoa
  • San Giorgioren eliza anglikanoa
  • Varoko eliza, XVIII.-XIX. mendekoa
  • San Giusepperen eliza
  • Santa Caterinaren eliza, XVII. mendekoa
  • Santa Domenicaren eliza, XVII. mendekoa
  • San Pankrazioaren eliza, VI.-IX. mendekoa
  • San Pietro e Paoloren eliza, XVIII. mendekoa
  • Madonna della Roccaren eliza, 1640
  • Cappella della Madonna delle Grazie, 1850
  • Convento di Sant'Antonio da Padovaren eliza (jatorriz, Santa Caterina d'Alessandria), XVI. mendekoa
  • Sant'Antonio Abatere eliza, 1330

Toki arkeologikoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Teatroaren agertokia
  • Taorminako antzinako teatroa
  • Le Naumachie, K.a. I. mendekoa
  • Odeona, K.a. I. mendekoa
  • Castello di Monte Tauro, K.o. X. mendekoa

Beste monumentu eta toki interesgarri batzuk[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • Palazzo Corvaja
  • Palazzo Duchi di Santo Stefano
  • La Villa Comunale
  • Isola Bella
  • Tren geltokia: Taormina-Giardini
  • Badia vecchia
  • Sant'Agostinoren eliza, hiriko liburutegiko egoitza

Iruditegia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. ISTAT 2013.05.31
  2. Diodoro Sikulo: XIV,96.
  3. Appian, B.C. v. 103, 105, 106-11, 116; Dion Cass. xlix. 5.

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Taormina Aldatu lotura Wikidatan