Pizkundeko filosofia

Wikipedia, Entziklopedia askea
Da Vinciren lanak pizkundeko pentsamoldea ongi laburbiltzen du.

Pizkundeko filosofia XV eta XVI. mendeen artean garatu zen filosofiari erreferentzia egiteko erabiltzen den terminoa da. Italian hasi zen eta gero Europan zehar zabaldu zen. Errenazimenduan filosofia oso esparru zabala zen oraindik, gaur egun zientzia desberdinei egokitzen zaien zientzia desberdinak barne hartzen zituelarik, adibidez, teologia.[1] Hori kontuan hartuta, filosofian atentzio gehien jaso zuten eta garapen gehien izan zuten hiru alorrak filosofia politikoa, humanismoa eta filosofia naturala izan ziren.

Pizkundeko filosofo ospetsu batzuk Giovanni Pico della Mirandola, Nikolas Cusakoa, Michel de Montaigne, Francisco Suarez, Erasmo Rotterdamgoa, Pietro Pomponazzi, Bernardino Telesio, Johannes Reuchlin, Tommaso Campanella, Girolamo Cardano eta Joan Luis Vives izan ziren.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. (Ingelesez) «Western philosophy - Renaissance philosophy» www.britannica.com (Encyclopedia Britannica) (Noiz kontsultatua: 2022-04-10).

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]