1992ko Frantziako Tourra

Wikipedia, Entziklopedia askea
1992ko Frantziako Tourra Cycling (road) pictogram.svg
Datu orokorrak
Lasterketa79. Frantziako Tourra
Etapak22
Datakuztailak 4 – 1992.eko uztailak 26
Luzera3.983 km
HerrialdeaFRA Frantzia
BEL Belgika
LUX Luxenburgo
GER Alemania
ITA Italia
ESP Espainia
NED Herbehereak
Irteera-lekuaDonostia
Helduera-lekuaParis
Parte-hartzaileak198
Amaitu dutenak130
Emaitzak
TxapeldunaEU Miguel Indurain (Banesto)
TxapeldunordeaITA Claudio Chiappucci (Carrera Jeans-Tassoni)
HirugarrenaITA Gianni Bugno (Gatorade-Chateau d'Ax)
Puntukako sailkapenaFRA Laurent Jalabert (ONCE)
Eskalatzailerik onenaITA Claudio Chiappucci (Carrera Jeans-Tassoni)
Gazte onenaNED Eddy Bouwmans
Talderik onenaITA Carrera Jeans-Tassoni
Route of the 1992 Tour de France.png
◀19911993▶
Commons-logo.svgDokumentazioa Wikidata-logo S.svg

1992ko Frantziako Tourra Itzuli Handi honen 79. edizioa izan zen. 1992ko uztailak 4 eta 26 artean ospatu zen, 3983 kilometroko ibilbidea eginez 22 etapatan banatuta, irabazleak 29,504 kilometro orduko abiaduran bete zituenak. Lasterketa Donostian hasi eta Parisko Champs Elyséesetan amaitu zen, Europako Ekonomia Erkidegoko zazpi herrialde zeharkatu ondoren, 1993an Europar Batasunaren sorrera ospatzeko.

Lehen aldiz urte askoan, Frantziako Tourrean ez ziren Pirinioak igo.

Miguel Indurain, aurreko urteko garailea eta oraingoan Italiako Giroa irabaztetik zetorrena, zen Tour hau irabazteko faborito nagusia, Gianni Bugno eta Claudio Chiappucci italiarrekin batera.

Jada sarrerako etapan, Donostian ospatu zena, aurreko urteko garaipena defendatzen zuenak bere forma egoera bikaina frogatu zuen etapa irabaziz. Tourraren hasiera oso ez ohikoa izan zen, esprint gutxirekin etapa amaieretan. 2. etapan, Javier Murgialdaik eta Richard Virenque frantziar gazteak ihesaldi luze bat protagonizatu zuten. Euskalduna izan zen etapa irabazi zuena, eta frantziarra bihurtu zen lider, lidertza hori gozatzeko astirik izan ez zuen arren, hurrengo etapan, beste ihesaldi luze batean, bere herkide eta taldekide zen Pascal Lino bihurtu baitzen lider.

Frantziatik kanpoko ibilbidea zuten etapak oso mugituak izan ziren, etengabeko ihesaldi saiakerekin. Bruselan, Greg LeMondek eta Claudio Chiapuccik pelotoia atzean uztea lortu zuten Laurent Jalabert eta Brian Holmekin batera, helmugan pelotoiari minutu bat ateraz.

Alabaina, efektu kolpea Miguel Indurainek emango zuen Luxenburgoko banakako erlojupekoan. Nafarrak hegan egin zuen asfaltu gainean, etapan bigarren sailkatu zen Armand De Las Cuevasi hiru minutu ateraz, eta faborito gehienak lau minutu baino gehiagora utziz. Pascal Linok, hala eta guztiz ere, lidertza mantentzea lortu zuen, honek, frantziar publikoari, euren herkide bat Parisko podiumean ikusteko itxaropena ematen ziolarik.

Alpeetara zaroaten etapek, bi aldiz tourra irabazi zuen Laurent Fignonek etapa garaipen bat lor zezan balio izan zuten. Hurrengo egunean, Tourraren beste garaile batzuk ere, Stephen Roche eta Pedro Delgado, saiatu ziren, baina etapa Rolf Jaermannentzat izan zen.

13. etapak, Sestrieren amaitzen zena, Frantziako Tourra behin betiko erabakita utziko zuen, eta Tourraren historiako etaparik epikoenetako bat iza zen. Mendi garaiko maratoizko etapa, 250 kilometro baino gehiagokoa eta mendate tontorrean amaitzen zena, etapak ia zortzi ordu iraun zuelarik. Claudio Chiapuccik oso ihesaldi luzea protagonizatu zuen etapa hasieratik, 200 kilometro baino gehiago, horietatik azken 125ak bakarrik egin zituelarik. Egun hartan, Greg LeMond (hurrengo egunean erretiratuko zena) edo Luc Leblanc bezalako txirrindulariak sailkapenetik erabat desagertu ziren, italiar tontorrean 40 minutu baino gehiago galduz.

Azken igoeran, bere arerio guztiak, Chiapucci izan ezik, aurretik zihoan, atzean utzi zituen Indurain agresibo bat ikusi zen, italiarragandik minutu bat baino gutxiagora egon zen arren. Azken bi kilometroetan ahaleginaren ondorioak jasan zituen eta Deabruagandik ia bi minutura amaitu zuen. Hala ere, nafarrak beste kolpe latz bat eman zien ia bere arerio guztiei, maillot horia berreskuratzeaz gain, proba amaitu arte geratzen zen denboran jada galduko ez zuena.

14. etapa Alpe d'Huezera iristen zen. Oraingo honetan, Chiapuccik, Indurainentzat areriorik handiena bihurtu zena, jada ez zuen hain errez izango faboritoengandik nabarmentzea. Tontor mitiko honetan garaipena Andrew Hampstenek lortu zuen. Indurain eta Chiapucci elkarrekin sartu ziren, garaileagandik hiru minutu baino gehixeagora. Gianni Bugnok, erabat hautsita, bederatzi minutu galdu zituen helmugan.

Hurrengo etapetan ere ez zen ikusiko esprint garbirik. 1991ko Italiako Giroaren irabazlea izan zen Franco Chiocciolik eta 1987ko Frantziako Tourraren irabazlea izan zen Stephen Rochek etapa bana irabazi zuten. Egun hauetan zehar Claudio Chiapuccik oso aktibo jarraitu bazuen ere, jada ez zuen Indurainen garaipena mehatxatuko, oraindik azken erlojupekoa geratzen zitzaiolarik. Erlojupeko honetan, Indurainen erritmoa soilik Gianni Bugnok jarraitu ahal izan zuen, honek, azkenean, etapa 40 segundora amaitu zuen arren. Gainontzeko txirrindulariek bi minutu baino gehiago galdu zituzten helmugan.

Champs Elyséesetako garaipena, Tour honetako bi esprint bakarretako bat, Olaf Ludwig alemaniarrak lortu zuen. Laurent Jalabert gazteak, aurreko urtean jada bigarren izan zena, puntukako sailkapena lortu zuen Johan Museeuw beteranoaren aurretik.

Miguel Indurainek, hala, bere bigarren Tourra irabazi zuen, eta pelotoian zuen nagusitasuna berretsi zuen, urte berean Giro-Tour bikotea irabazi ondoren. Berriz ere, podiumean berarekin batera Chiapucci eta Bugno egon ziren, baina postuak aldatuta aurreko urtearekiko. Azken sailkatua Fernando Quevedo izan zen, Indurainengandik lau ordu baino gehiagora.

Etapak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikidata-logo S.svgEtapaDataEtapako hiriaktypeLuzera (km)Etapako garaileaSailkapen orokorreko liderra
Prologoa Uztk 4EU DonostiaEU Donostia
aitzinetapa
8EU Miguel Indurain
1 Uztk 5EU DonostiaEU Donostia194,5FRA Dominique Arnould
2 Uztk 6EU DonostiaPaue255EU Javier Murgialdai
3 Uztk 7PaueBordele218NED Rob Harmeling
4 Uztk 8LibourneLibourne
taldekako erlojupekoa
63,5NED Panasonic-Sportlife
5 Uztk 9Nogent-sur-OiseWasquehal196ITA Guido Bontempi
6 Uztk 10RoubaixBEL Brusela167FRA Laurent Jalabert
7 Uztk 11BEL Brusela – NED Valkenburg196,5FRA Gilles Delion
8 Uztk 12NED Valkenburg – GER Koblentza206,5BEL Jan Nevens
9 Uztk 13LUX LuxenburgoLUX Luxenburgo
banakako erlojupekoa
65EU Miguel Indurain
10 Uztk 14LUX LuxenburgoEstrasburgo217NED Jean-Paul van Poppel
11 Uztk 15EstrasburgoMulhouse249,5FRA Laurent Fignon
12 Uztk 17DoleSaint-Gervais-les-Bains267,5SUI Rolf Järmann
13 Uztk 18Saint-Gervais-les-BainsITA Sestriere254,5ITA Claudio Chiappucci
14 Uztk 19ITA SestriereAlpe d'Huez186,5USA Andrew Hampsten
15 Uztk 20Le Bourg-d'OisansSaint-Étienne198ITA Franco Chioccioli
16 Uztk 21Saint-ÉtienneLa Bourboule212IRL Stephen Roche
17 Uztk 22La BourbouleMontluçon189FRA Jean-Claude Colotti
18 Uztk 23MontluçonTours212FRA Thierry Marie
19 Uztk 24ToursBlois
banakako erlojupekoa
64EU Miguel Indurain
20 Uztk 25BloisNanterre222BEL Peter De Clercq
21 Uztk 26La DéfenseParis141GER Olaf Ludwig

Sailkapenak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sailkapen nagusia
1. Miguel Indurain  Euskadi BAN 100h 49' 30s
2. Claudio Chiappucci  Italia CAR a 4' 35s
3. Gianni Bugno  Italia GAT a 10' 49s
4. Andrew Hampsten  Ameriketako Estatu Batuak MOT a 13' 40s
5. Pascal Lino  Frantzia RMO a 14' 37s
6. Pedro Delgado  Espainia BAN a 15' 16s
7. Erik Breukink  Herbehereak Herbehereak PDM a 18' 51s
8. Giancarlo Perini  Italia CAR a 19' 16s
9. Stephen Roche  Irlanda CAR a 20' 23s
10. Jens Heppner  Alemania TEL a 25' 30s


Puntukako sailkapena
1. Laurent Jalabert  Frantzia ONC 293 puntu
2. Johan Museeuw  Belgika LOT 262 puntu
3. Claudio Chiappucci  Italia CAR 202 puntu


Mendiko sailkapena
1. Claudio Chiappucci  Italia CAR 410 puntu
2. Richard Virenque  Frantzia RMO 245 puntu
3. Franco Chioccioli  Italia GBM 209 puntu


Gazteen sailkapena
1. Eddy Bouwmans  Herbehereak Herbehereak PAN 101h 18' 05s
2. Richard Virenque  Frantzia RMO a 17' 26s
3. Jim Van de Laer  Belgika TUL a 31' 54s


Taldekako sailkapena
1. Carrera - Jeans Tassoni  Italia CAR -
2. Banesto  Euskadi BAN -
3. CLAS-Cajastur  Espainia CLA -

Parte-hartzaileak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

BANESTO
GATORADE - CHATEAU D’AX
CARRERA-JEANS-TASSONI
RMO-MAVIC-ONET
CASTORAMA
Z
MOTOROLA
HELVETIA-COMMODORE
ONCE
TVM
PANASONIC-SPORTLIFE
RYALCAO-POSTOBÓN
AMAYA SEGUROS
BUCKLER
ARIOSTEA
TELEKOM
CLAS-CAJASTUR
LOTTO-BELGACOM
FESTINA
GB-MG MAGLIFICIO
TULIP COMPUTERS
PDM-CONCORDE

NP : Ez zuen etapa hasi ; E : Kanporatua ; A : Etapan zehar abandonatu zuen ; HD : Kontrolez kanpo.


Aurrekoa
1991ko Frantziako Tourra
Frantziako Tourra
1992ko uztailak 4 eta 26 artean ospatua
Ondorengoa
1993ko Frantziako Tourra

Artikulu hau frantsesezko eta gaztelaniazko wikipedietatik itzulia dago.

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]