Artikulu hau erdi-babestua dago. Erabiltzaile anonimoek ezin dute aldatu.

Aragoi

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Aragoi
Aragón
Aragó
Espainiako autonomia erkidegoa
Bandera Armarria
Hiriburua
eta hiri handiena
Zaragoza
Hizkuntza ofiziala(k) gaztelania
Aitortutako hizkuntzak aragoiera, katalana[1]
Herritarra aragoitar
Probintziak Huesca
Teruel
Zaragoza
Agintariak
 -  Presidentea Javier Lambán (PSOE)
 -  Estatutua 1982ko abuztuaren 16
 -  Parlamentua Aragoiko Gorteak
Legebiltzarra Espainiako Gorteak
 -  Senatua
12 / 260
 -  Kongresua
13 / 350
Azalera
 -  Guztira 47,719 km2
Biztanleria
 -  2006 zenbatespena 1.277.471 bizt.
 -  Dentsitatea 26,18 bizt./km2
Webgunea
www.aragon.es
1Huesca iparraldeko herri batzuetan aragoiera ere mintzatzen da. Halaber, Aragoiko Sartaldeko Zerrendan katalana mintzo da.

Aragoi[2] (gaztelaniaz eta aragoieraz: Aragón; katalanez: Aragó) Espainiako ipar-ekialdeko autonomia erkidego bat da, izen bereko eskualde historikoarekin bat datorrena. Ebro ibaiaren bailararen erdialdean dago, Espainiako iparraldean, eta mugakide ditu Gaztela-Mantxa, Gaztela eta Leon, Katalunia, Errioxa, Nafarroa Garaia, Valentziako Erkidegoa eta Frantzia. 2005ean, 1.270.036 biztanle zituen.

Geografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Orografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hiru eremu nagusi ditu Aragoik: Pirinioaldea, iparraldean; Ebro harana, erdialdean eta Iberiar Mendilerroa, hegoaldean. Pirinioaldean (50 km luze) daude mendikate horretako gailurrik garaienak (Monte Perdido, 3.355 m; Maladetak, Aneto mendia, 3.404 m). Pirinioetako haran sakon eta kanoien hegoaldera zabaltzen dira Ebro haranaren bitarteko goi ordoki idorrak (Huesca). Erdialdean zabaltzen dira Ebro ibaiak ureztaturiko zabaldiak (Zaragoza) eta hegoaldean Iberiako Mendiak osaturiko goi ordokia agertzen da (Calatayud, Teruel, 1.000 m).

Hidrografia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ebro ibaiak Aragoiko ibai eta lakuen urak eramaten ditu, eta Mijares eta Turia ibaiekin batera Mediterraneoan isurtzen du ura. Ibaiak ureztatze lanetan eta ur energia sortzaile gisa erabiltzen dira. Ebroren adar nagusiak Aragoi, Gállego, Segre, Jalón, Jiloca eta Cinca dira.

Klima eta landaredia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ordesaren ikuspegia.

Komunitate honetako klima mediterraneo-kontinentala da, eurite irregular, bero kontraste handi eta haize indartsuekin. Idorra da, mendilerroek eragozten baitute Atlantiko nahiz Mediterraneo aldetako haize lasterren sarrera.

Landaretza erliebearekin batera aldatzen da; baso borealak eta lore mediterraneoak ditu.

Mugak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Monegros basamortua.

Pirinioak (Biarno, Pirinio Garaiak, Ariège), iparraldean; Euskal Herria (Nafarroa eta Zuberoa) eta Gaztela eta Leon, ipar-mendebaldean eta mendebaldean; Katalunia eta Valentzia, ekialdean eta Gaztela-Mantxa, hegoaldean.

Probintziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aragoi hiru probintziatan banatuta dago:

  1. Zaragoza: 917.288 biztanle (2006).
  2. Huesca: 218.023.
  3. Teruel: 142.160.

Hiri nagusiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: «Aragoiko udalerrien zerrenda»

Ekonomia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aragoiko ekonomia jarduera nagusia nekazaritza da, Ebro haranean finkatua bereziki (mahastiak, oliba, alpapa, azukre-kanabera). Mahatsondo eta olibondoak landatu dira orain berri ureztaturiko eremuetan (urtegi berriak, Plan Aragón delakoa). Pirinioaldean garagar eta oloa lantzen badira ere, abere hazkuntza da ekonomia jarduera nagusia. Mea baliabide urrikoa (lignitoa, Teruel; burdina, Ojos Negros), Zaragoza da industria gune aipagarriena.

Historia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: «Banu Qasi»

Aragoiko jatorrizko lurraldea, Aragoiko konderria, Huesca ipar-mendebaldeko Pirinioetako haranek (Anso Berari, Hecho, Canfranc eta Tena) eta Jaka inguruak osaturiko eremuan sortu zen, Gállego ibaiadarraren eta Nafarroako Erronkari ibarraren artean (Aragoi ibaiaren goi arroa), Biarnoren hegoaldean. Jatorriz euskaldunak bide zirelarik, Nafarroari lotua ageri da Aragoiko konderria IX. mendean.

Pirinioetako haranetan, iakatarren euskal tribua bizi zen, eta euskaldun iraun zuen; haien hegoaldean, biztanle iberiarrek erromanizatze prozesu azkarra izan zuten (K.a. 100), Zaragoza (Cesar Augusta) hiri nagusi bihurtuz. Bisigodoak (470) eta arabiarrak (714) nagusitu ziren Inperio erromatarra banatu ondoan (Zaragoza izan zen arabiarrek Europa iparraldearen konkista abiatzeko aukeratu zuten hiria).

VIII., IX. eta X. mendean zehar, Tuteran bere hiriburua zeukan Banu Qasi sendi musulmandar boteretsuak Aragoiko Ebro aldeko eta lehendabiziko garaietan Pirinio aldeko Aragoiko lurrak bere menpe izan zituen.

Aragoiko erreinua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: «Aragoiko Erresuma»
Aragoiren armarriaren 1499ko irudia
Aragoiko Foru eta Legeen Bilduma (1592)

Aragoiko Erresumak, Bartzelonako konderriarekin batera, Aragoiko Koroa sortu zuen XII. mendean, erreinua oso independentea izan zen eta bere instituzio, foru eta eskubideak XVIII. mendeko Espainiako Ondorengotzaren Gerrara arte mantendu zituen.

Iruñeko erreinuari lotua egon ondoan, Aragoiko konderria beregain bihurtu zen 1035. urtean, Antso III.a Handiak Ramiro bere ezkontzaz kanpoko semeari oinerdekotzan utzi ondoan. Ramiro I.a Aragoikoak (1035-1063) eta Antso Ramirez bere semeak (1063-1094), bereganatze eta konkista politika bultzatu zuten, Nafarroako erreinutik urrunduz (Antso Nafarroako erregearen hilketaren ondoan bereziki, 1076). Pirinioetako haranak aurrenik eta gero Zaragoza hartu ondoren (Alfontso I.a Borrokalaria, 1104-1134), Aragoiko erreinua eta Bartzelonako konderria batu egin ziren ezkontza bidez 1137an (Ramiro II.aren alaba eta Erramun Berenger IV.aren arteko ezkontza), Rosselló (Ipar Katalunia) 1172an elkartu zelarik. Batasun honek iraun zuen bitartean (1410. urtea arte) Aragoi eta Katalunia Mediterraneo aldera begira egon ziren beti. Navas de Tolosa guduaren ondoan (1212), Balear Uharteak (1229-1230), Valentziako erreinua (1238), Sizilia (1282) eta Sardinia (1325) hartu zituzten. 1410ean Martin I.a hilik, iraungi zen dinastia kataluniarra eta bi urtez erregerik gabe egon ondoan, Fernando printze gaztelarra egin zuten errege (1412-1416), dinastia gaztelar bati hasiera emanez. Alfontso V.a Bikainaren erreinuan Napoliko erreinua konkistatu zen (1442) eta Fernando II.a Katolikoak (1479-1516) behartu zuen, Elisabet I.a Gaztelako erreginarekin ezkonduz, Aragoi, Katalunia eta Gaztelaren arteko batasuna, gaztelarren betiko ametsa egia bihurtuz. XVII. mendean porrot egin zuen Aragoi Gaztelatik bereizteko azken asmoa: Luis XIII.a Frantzia eta Nafarroa Behereko erregearen laguntzaz betiere, konspiratzaileek Hijarko dukea ezarri zuten Aragoiko errege, Frantziako koroak Nafarroa Garaia, Rosselló eta Sardinia hartu zituen bitartean. Konspirazioa argitara ekarririk, Carlos de Padilla, Mazarinen aurreko gestioak egin zituen gizona, atxilotu, epaitu eta burua mozturik hil zuten Madrilen 1648ko abenduaren 5ean. Pirinioetako Bakeak (Faisaien Uhartea, 1659) zehaztu zituen Frantzia eta Espainia artean egun ezagutzen diren mugak.

Azken urteak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1978tik Espainiako autonomia erkidego bat da Zaragoza, Huesca eta Teruelgo probintziek osatutakoa. 33 eskualdetan (Comarca) banatzen da eta bere hiriburua Zaragoza da.

1999ko abuztuaren 2tik Marcelino Iglesias Aragoiko presidentea da.

Politika[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aragoiko Gorteak (Aljaferia jauregia)

Kultura[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aragoiko hizkuntzak.

Hizkuntzak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aragoiko hizkuntza nagusia eta lurralde osoan mintzatzen dena gaztelania da. Hala ere, zonalde batzuetan aragoiera eta katalana ere hitz egiten dira. Goi Aragoiko haranetako (Anso eta Hecho haranetatik Benasqueraino) jatorrizko hizkuntza, bearnesa eta aranerarekin erlazionaturiko okzitaniera mota bat da. Baztertua eta patois modura tratatua, goi-aragoeraz mintzo diren hiztunak gutxi eta adinduak dira. Katalanez mintzo dira, bestalde, Huesca ekialdea eta Lleida arteko muga herri aragoitarretan (Benabarretik ekialdera).

Aragoiko erromantzearen gaztelaniatze prozesua laster hasi zen (XIII. m.) eta egun dialekto ezaugarri batzuk baizik ez dira geratu aragoitarren gaztelanian. Espainiarrek dialecto navarro-aragonés ere deitua, erromantze molde hau Nafarroako Ebroaldeko Erriberan zabaldu bide bazen ere, Nafarroa gehiena euskalduna izateaz gainera, errege-jendeak eta Gorteek erabiltzen zuten beste hizkuntza ez zen aragoera, okzitaniera mota bat baizik.

2009ko azarotik, aragoiera eta katalana Aragoiko "berezko hizkuntza original eta historikoak" dira Aragoiko hizkuntzak erabili, babestu eta bultzatzeko legearen arabera. Lege horrek ez du aragoieraren zein katalanaren koofizialtasunik jasotzen, baina hizkuntza horien lurraldeetan eskubide batzuk onartzen ditu[1].

Hortaz, Aragoiko hizkuntzak hauek dira:

Zinema[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arteak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Musika[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Tradizionala eta folk[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Beste estilo batzuk[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Beste abeslari garaikide batzuen artean Miguel Fleta, Enrique Bunbury eta Amaral ditugu. Pop taldeen artean, berriz, Héroes del silencio nabarmendu zen 1980ko hamarkada eta 1990ekoaren bitartean.

Literatura[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: «Aragoiko literatura»

Gaztelaniazko egile klasikoen artean azpimarratzekoak dira Joaquin Costa eta Baltasar Gracian. Garaikideen artean, bestela, Ramon J. Sender eta Soledad Puertolas ezagunenetarikoak dira.

Aragoierazko literaturari dagokionez, azkenik, Francho Nagore nabarmentzekoa da gaur egungo idazleen artean. XIV. mendean bizi izan zen Juan Fernandez de Heredia ere aipatzekoa da.

Hedabideak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aragoitar ospetsuak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Aragoi Aldatu lotura Wikidatan