Atarrabi

Wikipedia, Entziklopedia askea
Atarrab tentenublo gisa
Atarrabi tentenublo gisa bere anaia Mikelatsen zaldiak gidatzen

Euskal mitologian, Atarrabi, Atarrabio, Hondarrabio, Atarrats, Mari eta Majuren seme ona da. Bere anaia gazteagoarekin, Mikelatsekin, Txerren edo Etsairen haitzulora joan zen, beste hainbatekin batera ikasketak egitera. Txerrenek bere itzala harrapatu omen zuen Atarrabik harengandik ihes egin zuenean, eta geroztik itzalik gabe bizi behar izan omen zen.

Gerora, kristautasunak erantsitako bukaeraren arabera, sakristau batek lagunduta berreskuratu zuen azkenean itzala. Atarrabiri itzala meza garaian bakarrik agertzen zitzaion; sagaratze unean, hain zuzen. Atarrabik eskatuta, itzala agertu zitzaionean sakristauak buruan kolpe batez jota hil zuen Atarrabi. Gero, jarri zuen gorpua haitz baten gainean, eta uso-talde batek eraman zuen, itzal eta guzti.

Atarrabiren beste izen pare bat Atarrabio eta Hondarrabio direla jasota du Barandiaranek.

Izenak agertzen duena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arrabioa, lupu ere deitua
Arrabioaren sutik igarotzeko ahalmena izena eman lioke Atarrabiri.

Gaur egun Euskara batuak arrabi abere bakar bat izendatzeko erabiltzen badu ere, berez, iparraldean hegoaldean eskorpioiari ematen dioten izena eta hegoaldean iparraldean lupua izenarekin ezagutzen den aberearen izen berbera da.

Abere baten irudikapena izatekotan bietako edozein izan zezakeen. Joseba Aurkenerena-ren esanetan bi anaiei balizko izar bat zegokien[1], hots, Atarrabi Eskorpioi-aren konstelazioarekin parekatu genezake.

Baina, aitzinako sinesmenen arabera, suan bizirik igarotzeko ahalmena duen lupua ere egokia dirudi Sugaarren semearentzat.

Etimologiak batzuetan erantzunak baino nahasketa gehiago sortzen du. Atarrabiren izenean bi izenen gehiketa sumatzen bada ere, bigarrena argi egon harren (?) lehenengoa zehaztea ez da gauza erraza. Atta, aita esatearen modu herrikoitik dator edo Atar-etik,,gaztelaniazko lotu hitzatik?

Kondairaren Atarrabi delakoa Petri Atarrabiakoa[2] (1280-1347†) fraide frantziskotarrean izan liteke ere. Aurrerago Etsairen haitzulora ikasketak egitera gehitu zen Axularren antzera, Atarrabiako Petri teologian maisu eta liburu baten idazlea ere izan zen. Bere egunean Filipe III. burutu zuen foruen hobekuntzan egindako lana izan zen ospea eman ziona.

Argia baino azkarragoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Zetabe baten argazkia
Zetabea uste baino garrantzitsuago izan da elezaharren esanetan.

Zerbaitetan nabarmentzen bada Atarrabi adimenean da.

Bi adibide aurkezten dira elezaharretan zetabea dela medio.

Deabrua zetabea urez betetzeko agindu zion Atarrabiri. Denbora gutxira Deabruari deitu eta lortu zuela esan zion, eta hala zan, zetabea putzuan urperatuz ezina egina zeukan.

Ez dirudi kasualitatea beste elezahar batean galtzagorriek arazo berdinaren aurrean konponbiderik ez aurkitzea.

Zetabearen garrantzia ageri da ere bere ihesaren bertsio batean. Zeren, jasota badago bere anaia Mikelatsen atzetik irten zela dioen kondaira, bada beste bat kobazuloan morroi gisa Deabruarentzat (anaiaren ordez) lanean geratu zela dioena.

Zetabearekin lanean pasatzen zituen Atarrabiok egunak, eta egunero Deabruak hondoko gelatik "Non zaude?" galdetzen zion eta berak "Hemen nago!" erantzutea behartuta zegoen. Baina Atarrabiok zetabea bere ordez erantzun zezan modua asmatu zuen eta denbora gutxira Deabruaren galderari zetabeak erantzuten zion eta atzerantz ibiltzen koba zulotik irtetera lortu zuen. [3]Trikimaina honi esker ihes egin zuen, baina beste elezaharretan bezala bere atzean itzala galdu zuen ihesaren ordainean.

Zetabearen erantzuteko ahalmena Tartaloren eraztunaren parekotasuna nabarmena da eta hau ere ez dirudi kasualitatea denik.

Adierazgarria da zetabearen papera bi elezahar hauetan, adierazgarria den nekazari gizarte baten tresna bezala, hots, kondaira hauek lehen nekazarien garaian hedatu zirela pentsa daiteke.

Itzala eta apaiza, arimaren esteak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Eukaristiaren argazkia
Eukaristian ostia altxatzen zegoela berea jaso zuen Atarrabik kondairak dioenez.

Dena den, elezaharrak bat datoz itzala galdu zuela eta nola galdu zuen agertzen duten kondairetan. Modu batean edo bestean Deabruari engainatu egiten dio. Batean aipatutako zetabearen bitartez bestean bere atzetik datorrenari atrapatzeko esaten dioenean.

Denborarekin apaiza bilakatzen da, itzalik gabekoa baina apaiza azken finean. Baina Kristoren boterea mediante mezan zegoenean eukaristia unean itzala azaltzen zitzaion. Hau ikusita sakristauari hiltzeko mesedea eskatu zion, baina sakristauak bekatuaren kezkagatik edo beste zerbaitegatik ez zuen Atarrabin eskaera bete. Ez behintzat lehengo egunean, ezta bigarrenean ere, baina hirugarren egunean, Atarrabik ostia altxatzen zegoela, itzala azaldu bezain pronto sakristauak makilakada bat eman zion buruan bertan hilik utzita.

Ondoren, Atarrabik esan bezala gertu zegoen arroka batean utzi zuen gorpua eta sakristauak zelatan geratu zen ze hegazti zetozen jakin nahian. Atarrabin esanetan bere gorpua beleak eramaten bazuten, jakina, bere arima kondenatua zegoen, aldiz, uxoak bere gorpua eramaten bazuten salbu legoke. [4]

Kristau kutsua kenduta azkeneko zatia nahiko adierazgarria da. Apaiza baino Atarrabi Augure bat da, sakristauari irakatsitakoa auspicium-a da , txorien hegaldiak ikertu eta etorkizuna igartzeko modua.

Baina kristau kutsua ere badu zerbait esateko, ostia delakoa kristoren gorputza baino Eguzkiren iruditzat altxatzen du Atarrabik, honela ulertu daiteke itzalaren (arima aitzinean) azaltzeak.

Axular Atarrabin pausoak jarraitzen[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Axularren erretratoa
Axular Atarrabiren papera ordezkatzen du elezaharretan, baina elezaharrek ere berarekin ikasi zuela diote

Axular edo Pedro Agerre Axular (1566-1644†) apaiza eta Gero liburuaren idazle famatua, halako erudizioa eta oratoriarako ahalmena zeukan, non Sarako bizilagunek jakituria guztia Deabruri zor ziola sinesten zutela. Deabruak Salamankako leize batean zuen unibertsitatean, Axular mota guztietako zientzia ilunetan lizentziatu zen, Mikelats eta Atarrabi gelakide zeuzkala.

Jose Dueso-k Axular Mikelats-ekin parekatzen zutela dio, baina elezaharrek jasotzen dituzten gertakizunak Atarrabi-ri gertatutakoak dira.[4]

Bai itzala galtzearen atalean edo eta nola berreskuratu zuena kontatzen dutenak berdinak dira.

Atarrabirekin parekotasuna nabarmena da. Elezahar batek dioenez bere anai "gaiztoa" (Mikelats) beragana hurbildu eta Sarako gari soroak begira zeudela zera esan zion: "Zaldi onak dauzkat une batean laborantza hauek botako zituztenak". Hau entzun eta Axularrek; "Zure zaldiak eutsiko lituzketen balazta onak ere baditut" erantzun zion. Beranduago, etxean zegoela, serorari erne ibiltzeko esan zion eta Larrunen odei bat ikusten zuenean lehenbailehen abisatzeko. Eta horrela egin zuen serorak, hodeia azaldu bezain laster Axularri abisatu eta honek kazkabarra ekaitza bat zetorrela ikusita zapata bat kendu eta hodeiari jaurti zion eta honela desbideratzea lortu zuen gari soroak salbatuz.[5]

Baltzolan bi anai sugearekin gertatukoaren kondairaren bukaera ere bereganatua du Axularren kondaira. Zugarramurditik gertu behiak galdu zituen unai bati Deabrua jaun dotore baten itxuran azaldu zitzaion laguntza eskaintzen. Behiak non zeuden esatearen truke atorra bat eraman beharko lioke Sarako apaizari, unaiak onartu zuen esandakoa eta behiak aurkitu ondoren Deabruak emandako atorrarekin azaldu zan Sarako elizan. Axukarrek atorra ireki eta barruan gerriko gorri batzuk zeudela ikusi ondoren unaiari gertu zegoen zuhaitza batean lotzeko eskatu zion. Honela egin zuen unaiak eta egin bezain laster zuhaitza tximista batek joko balu bezala lurrera erori zan. [4]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Aurkenerena, Joseba. (2001). Euskal sinesmen zaharrak. Gero, 125 or. ISBN 84-271-2255-1..
  2. «Gizon-emakume ospetsuak» Ayuntamiento de Villava / Atarrabiako Udala Noiz kontsultatua: 2020-10-17.
  3. (Gaztelaniaz) Dueso, José. (1990). Nosotros los vascos, Tomo I, Mitos, leyendas y costumbres. Lur, 60 or. ISBN 84-7099-261-9..
  4. a b c (Gaztelaniaz) Dueso, José. (1990). Nosotros los vascos,Tomo I, Mitos, leyendas y costumbres. Lur, 62 or. ISBN 84-7099-261-9..
  5. (Gaztelaniaz) Dueso, José. (1990). Nosotros los Vascos, Tomo I, Mitos, leyendas y costumbres. Lur, 63 or. ISBN 84-7099-261-9..

Kanpo estekak[aldatu | aldatu iturburu kodea]