Fernando II.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoa

Wikipedia, Entziklopedia askea
Fernando II.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoa
Kaiser Ferdinand II. 1614.jpg
Holy Roman Empire Arms-double head.svg
Germaniako Erromatar Inperio Santuko enperadorea

1619ko abuztuaren 28a - 1637ko otsailaren 15a
Matias Germaniako Erromatar Inperio Santukoa - Fernando III.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoa
printze hautesle

Bizitza
Jaiotza Graz1578ko uztailaren 9a
Herrialdea  Germaniako Erromatar Inperio Santua
Heriotza Viena1637ko otsailaren 15a (58 urte)
Hobiratze lekua Graz
Familia
Aita Charles II, Archduke of Austria
Ama Maria Anna of Bavaria
Ezkontidea(k) Maria Anna of Bavaria (en) Itzuli  (1600ko apirilaren 23a -  1616ko martxoaren 8a)
Eleonora Gonzaga (en) Itzuli  (1622ko otsailaren 2a, 1622 -  1637ko otsailaren 15a)
Seme-alabak
Anai-arrebak
Familia
Leinua Habsburgo
Hezkuntza
Heziketa Ingolstadteko Unibertsitatea
Hizkuntzak alemana
Jarduerak
Jarduerak aristokrata
Jasotako sariak

Fernando II.a Habsburgokoa (Graz, 1578ko uztailaren 9a - Viena, 1637ko otsailaren 15a) Germaniako Erromatar Inperio Santuko enperadorea izan zen 1619-1637 bitartean, Austriako artxidukea (1619-1637) eta Hungariako (1618-1625) zein Bohemiako erregea (1617-1619 eta 1620-1627). Bere erregealdi osoa Hogeita Hamar Urteko Gerraren garaian izan zen.

Bizitza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Matias II.a bere lehengusuaren ondorengoa izan zen. Hogeita Hamar Urteko Gerrari hasiera eman zion Bohemiako matxinadak harrapatu zuen. Erregetza kendu, eta bere ordez noble txekoek Frederiko V.a, Palatinatuko hauteslea errege izendatu bazuten ere, Fernando II.ak bere etsaia zapaldu zuen 1620an Mendi Zuriko guduan (txekieraz: Bitva na Bílé hoře).

1626an, Alemanian alderdi protestantearen zuzendaritza hartu zuen Kristian IV.a ere garaitu zuen eta Lübeckeko bakea sinarazi zion 1629an. Ondoren eragin zituen zapalkuntza gehiegizkoek berriro gerra ekarri zuten, eta Gustavo II.a Adolfok, Frantziak bultzaturik, auzian esku hartu eta garaipena lortu zuen Breitenfeld, Lech, eta Lützenen. Gustavo II.a hiltzean, enperadorea nagusitu zen berriro (Nördlingenen). Oso buruzagi militar onak izan zituen (Tillyko kondea, Albrecht von Wallenstein, Maximiliano I.a Handia).

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Fernando II.a Germaniako Erromatar Inperio Santukoa Aldatu lotura Wikidatan