Mendizaletasun

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Pirinioetako GR 11 ibilbidean barna doazen mendizaleak, Anayet mendiaren inguruan.

Mendizaletasuna oinez mendiak igotzean (mendigoizaletasuna), mendietan barrena oinez ibiltzean, mendietan eskiatzean edo mendiak eskalatzean datzan kirola da. Jarduera horretan, kontuan hartu behar dira inguruaren jakintza, mendian ibiltzeko teknikak eta mendian orientatzeko gaitasunak. Kirolaz gainera, mendizaletasuna zaletasuna eta naturarekin bat egiteko modua ere bada askoren iritziz. Euskal Herria, gainera, mendizaletasunean aritzeko lurralde guztiz aproposa da, menditsua baita.

Mendizaletasuna hamabi ataletan banatuta dago:[erreferentzia behar] bidezidor kirola, erdi mailako mendia, goi mendia, alpinismoa, espedizioak, kirol eskalada, eskalada klasikoa (azken hori, era berean, arroka eta izotz eskaladan banatua), ibilbideko eskia, mendiko duatloia, erdi mailako mendi maratoia eta mendi maratoia.

Sarritan mendizaletasun izena goi mendiak igotzeko jarduerari lotu zaio, hau da, garaiera handietako mendizaletasunari. Hala, mendiak igotzen dituenari mendizale deitu ohi zaio, ez ordea aurreko beste jardueretakoren bat egiten duenari.

Mendizaletasuneko hamabi jarduerak lau ataletan bana ditzakegu:

1.  Oinezko atala

2.  Eskalada atala

  • arroka eskalada
  • izotz eskalada
  • kirol eskalada
  • boulderra

3.  Iraupeneko atala

  • mendiko duatloia
  • erdi mailako mendi maratoia
  • mendiko maratoia.

4.  Berezien atala

  • arroila jaitsiera
  • ibilbide eskia.
Alpeetan igoera bat.

Alpinismoa, andinismoa eta himalaismoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Alpinismo, andinismo eta himalaismo terminoak askotan erabiltzen dira altuera handietako mendizaletasunaren sinonimotzat, baina ez da guztiz zuzena. Alpinismo hitzak Alpeetako igoera adierazten du, beraz 5.000 m baino txikiagoak diren mendien igoera. Andinismoak, aldiz, Andeetako mendi baten igoera adierazten du, hau da, 5.000 m baino altuagoak eta 7.000 m baino txikiagoak diren mendiak igotzea. Himalaismoa egiteari, azkenik, 7.000 m baino gehiago dituen Himalaiako mendiak igotzeari deritzo.

Alpinismoaren urrezko aroa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Matterhorn mendirako lehenengo igoera, 1865ean. Gustav Doré-k marraztuta.

Horrela deitzen zaio XIX. mendeko erdialdean egon zen denbora tarte bati, 1854etik 1865era doan hamarkada hain zuzen ere. Lehenengo urte hartan Wetterhorn mendira egindako igoera gertatu zen, Alfred Wills ingelesak egindakoa. Bigarrenean, Edward Whymper igo zen Matterhorn (Monte Cervino) tontorrera, ingelesa bera ere bai.

10 urte haietan Alpeetako tontorrik altuenak zapaldu zituzten, batik bat mendizale britainiarrek suitzar eta frantziar gidariekin. Horien artean aipagarriak dira Francis Douglas, Paul Grohmann, Florence Crauford Grove, Charles Hudson, E. S. Kennedy, William Mathews, A. W. Moore, Leslie Stephen, Francis Fox Tuckett, John Tyndall, Horace Walker eta Edward Whymper. Gidari ezagunen artean Christian Almer, Jakob Anderegg, Melchior Anderegg, Johann Joseph Benet, Peter Bohren, Jean-Antoine Carrel, Michel Croz, Ulrich Kaufmann eta Johannes Zumtaugwald daude.

Gainera, "Alpine Club" izenekoa sortu zuten Londonen 1857an.

Himalaismoaren hastapenak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

XX. mendearen hasieran, lehenengo espedizio europarrak hasi ziren arrakasta lortzen munduko tontorrik altuenetan. 1950eko hamarkadarako, zortzimilako guztiak igotzen lortu zuten, bi izan ezik. Lehendabizikoa Annapurna izan zen 1950ean, Maurice Herzog eta Louis Lachenalek gidatutako frantziar espedizioaren bidez. 1953an, aldiz, munduko tontorrik garaiena den Everestera iritsi ziren Edmund Hillary eta Tenzing Norgay xerpa, Nepalgo hegoaldetik igota. Urte hartan bertan, hilabete batzuk geroago, Hermann Buhl izan zen lehenengoa Nanga Parbat konkistatzen, droga batzuen eraginpean. K2ra bestela heldu ziren 1954an Lino Lacedelli eta Achille Compagnoni. 1964an, bestela, azken zortzimilakoa igotzen lortu zuten, Shishapangma alegia.

Euskal Herriko alpinismoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sakontzeko, irakurri: «Euskal Herriko alpinismoaren historia»

1980ko hamarkadan eta 1990ekoan loratu zen euskal herritarrek egindako ibilbidea munduko tontorrik altuenetan. Juanito Oiarzabal, Edurne Pasaban eta Felix eta Alberto Iñurrategi daude aitzindari garaikideen artean. Aipatzekoa da halaber "Mendi film festival" nazioarteko zinemaldia.

Argitalpenak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

"Pyrenaica" Euskal Herrian argitaratutako aldizkaririk beteranoena da, 1926an sortutakoa. "Desnivel" espainiar aldizkaria ere 1981ean sortu eta erreferentziazkoa da gaur egun geure inguruan.

Espezializatua izan barik, "Euskal Herria (aldizkaria)" ere mendiari buruzko sail interesgarriak zituen (2002-2013).

Mendi zinema[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Jaialdiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Mundu mailan, ezagunak dira Banff Mountain Book Festival (mendi-literaturarena) eta Banff Mountain Film Festival (mendi-zinemarena), biak ala biak Banff hirian antolatuak, Albertako probintzian (Kanada). Beste zinemaldi batzuk egiten dituzte Fort Williamen eta Edinburghen (Eskozia), Katmandun (Nepal), Keswicken eta Kendalen (Ingalaterra) eta Telluride (Colorado)n, AEBetan.

Euskal Herrian, "Mendi film festival" antolatzen dute Bilbon urtero, hasierazko edizioak Gasteizen antolatzen zituztelarik.

Mendigoizale ospetsuak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]