Destruktore

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
USS Winston S. Churchill destruktorea

Itsasontziaren terminologian, destruktorea, flota handiagoak, konboiak edo bataila-taldeei eskolta emateko ontzi azkarra eta maniobragarria da.

Bigarren Mundu Gerraren aurretik, destruktoreak ontzi arinak ziren, itsasoko operazioetarako gaitasun gutxirekin; normala zen suntsitzaile-taldeak eta ama-ontzi batek elkarrekin lan egitea. Gerraren ostean, batez ere, handiagoak eta potentzia gehiagorekin egin zituzten, bakarrik funtzionatu ahal izateko.

XXI. mendearen hasieran, destruktoreak azaleko borrokarako ontzi handienak izan ziren, soilik bi nazio erabiltzen zituzten gurutzaontziak (Estatu Batuak eta Errusia). Destruktore modernoak, Bigarren Mundu Gerraren gurutzaontziarekin parekatuz pisu berekoak dira eta misil nuklearrak garraiatzeko gai dira.

Bizitza lehen destruktoreetan[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Lehenengo suntsitzaileak, leku deserosoak eta bizi-kalitate oso txikikoak ziren. Havock-eko klaseko ontzietan, tripulatzaile batek ezin zuen gainerakoak asaldatzea saihestu, ofizialak oheen ordez aulki kuxinetan lo egiten zutelarik. Lehenengo destruktore klasea, lehen mailako ofizialentzako kabina bereiziak eta kapitainarentzako berogailua zituena 1902ko River klasea izan zen.

Lehen destruktorea. Taktikak eta liskarrak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Hasierako destruktoreen xedea ontzi handien babesa izan zen, baina itsas armadak bere abiadura balioetsi zuten. Hori dela eta, balioaniztun ontzi bat sortu zuten. Sir Baldwin Walker Almiranteordeak  hurrengo egitekoak ezarri zituen Royal Navy  destruktorearentzat:

  • Flotaren aurrerapena defendatzea  torpedo ontzien hedapenaren aurrean.
  • Esploratu kostalde etsaiak flotarako bide seguruak bilatzeko.
  • Erasoak etsaien ontzidiei.

Destruktore modernoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Estatu Batuetako Armadan, suntsitzaileek, hegazkin eramaileak, gainazaleko ekintza taldeak, talde anfibioak eta horniketa-taldeak babesten dituzte. AEBko armadak gaur egun erabiltzen dituen suntsitzaileak Arleigh Burke klasea da.

Crucero misilen agerpena nahiko berria denez, hedatu egin da suntsitzaileen papera, lurrean laguntzeko zereginak gehituz. Borroka-ontzi handien kostuaren igoera dela eta, suntsitzaileek hazten jarraitu behar izan dute. Adibide gisa, Arleigh Burke klaseko destruktore modernoak Bigarren Mundu Gerraren desplazamendu berdina daukate.

Gaur egun, Royal Navy-k, Type 45 (Daring Class) motako bost ontzirekin funtzionatzen du, 7200 t-ko desplazamendua dutenak. Principal Anti Air Missile System (PAAMS) britainiarrarekin eta SAMPON radar BAE Sistemarekin hornituta. Ontziak Scotstoun-en muntatzen ari dira. HMS Daring-ren lehen mota 2003ko uztailaren 23an zerbitzuan jarri zen.

Espainiako armadak, nahiz eta suntsitzaileak erabiltzen tradizio luzea izan, gaur egun ez dauka izen hori duten ontzirik, seguruenik iritzi publikoaren ondorioz. Hala eta guztiz ere, Álvaro de Bazan fragatak, 6.000 tona inguruko desplazamendua eta destruktore baten botere baliokidea dauka. 

Italiako Armada Militarrak, gaur egun, Durand de la Penne klaseko bi unitate ditu eta Class Horizon-eko beste bi. Frantziako Armadak ere, klase horretako bi ontzi ditu.

Kanadako Itsas Armadak, gaur egun, lau Iroquois ontzi ditu,  1970eko hamarkadan inauguratuak. Iroquois ontziak, gas-turbinen bidez bultzatuak izan ziren lehenengoak dira. Gurutzaldi-abiadura bi turbina eta beste bi turbina abiadura handiagorako (COGOG) zituzten, 29 korapilo (54 km/h) eta lau helikoptero garraiatzeko gaitasuna dutenak. Aurretik, Sobietar Batasunak gas propultsioa erabili zuen 1960ko hamarkadan Kashin klaseko suntsitzaileekin. Iroquois klasearen diseinua, Estatu Batuetako Armadak geroago diseinatu zuen, Spruance klasearen inspirazioa izanik. Anti-itsaspeko borrokarako prestatuak izan ziren, baina 1990eko TRUMP klaseko programarekin modernizatu ziren. Modernizazio horrek anti-hegazkinen defentsarako destruktore bihurtu zituzten.

Errusiar Armadak eta Txinako Herri Errepublikarrak, Sovremenny motako destruktoreak erabiltzen dituzte, misil suntsitzaileak dituztenak. Bestetik, 30 korapilo gainditzen dituzten presio altuko galdarez  hornituta daude. Zortzi anti-ontzi Sunburn SS-N-22 ditu, anti-hegazkin SA-N-7 Gadfly eta bi 130mm AK-130 ditu, laser bidez  gidatutako jaurtigaiak. 533 mm-ko torpedoak jaurtitzeko hodiak eta RBU-6000 suziriak jaurtitzeko  makinaria itsasontzien aurka erabiltzeko.

Destruktorearen etorkizuna[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gerra Hotzaren amaieran, borroka- itsasontzien belaunaldi  berri bat eraikitzen ari zen, misilak garraiatzeko eta etsaien ontziak erasotzeko ahalmenarekin. Hauek, diseinuaren hasieratik, misil bertikalen abiarazte sistema berriarekin hornituta zeuden.

Askotariko misil motak garraiatzeko  gaitasuna daukate, itsasontziaren bizkarrezurrean ezkutatuak, abiarazte sistema automatikoekin. Gainera, aurkako itsasontzien erasoak  atzeman dezakete, beste gerraontzi batzuetatik abiatuta, kostaldetik eta hegazkinetatik. Berriki, misil sistema berriak probatzen ari dira,irismen ertaineko ICBM misilak antzemateko; Arleigh Burke klasea, Ticonderog klasea,  Álvaro de Bazán klasea,  Fridtjof Nansen klasea, Clase Kirov gurutzaontzia(1980) barkuetan.

Gerraontzien belaunaldi berriak, profil zorrotza, angelu zuzenekin, radar interferentzia sistemekin eta margo bereziekin radar seinaleak xurgatu ahal izateko. Armak ontziaren kaskoaren barruan ezkutatuko dira eta misilak forma bertikalean jaurtiko dira.

Spruance klaseko zerbitzuan egon zen azken destruktorea, USS Cushing, 2005eko irailaren 21ean kargutik kendu zen. Hauek,Zumwalt klaseak ordezkatu zituen; 2001eko azaroaren 1ean, AEBetako Itsas Armadak etorkizuneko gainazaleko ontziaren  programa(Future Surface Combatant Program) berrikusteko eskaintza berrikuspena proposatu  zuen. Aurretik DD 21 bezala ezagutzen zena, programa DD (X) izendatu zuten. Zehazki, programaren helburua hobeto islatzen zuelako. Hau da, gainazalen aurkako borroka teknologikoki aurreratua den familia edo ontzidi bat sortzea eta ez ontzi mota bat bakarrik.

DD (X) ak edo Zumwalt klasea deiturikoak, ohiko destruktoreak baino askoz ere handiagoak dira, 12.000 tonako desplazamendukoak, Ticonderoga klaseko Crucero-aren 3.125 tona baino gehiago. Potentzialki, arma aurreratuak eta potentzia sistema elektriko integratuak erabiliko dituzte; hala ere, programa bi ontzietara soilik murriztu zen, eta, gaur egun, hiru ontzietarako diru zenbatekoa bakarrik dago. Spruance klasearen erabateko erretiratzearekin, Estatu Batuetako Armadak, Arleigh Burke klasearen aldaera aurreratuak esleitu zituen. 2006an, horietako 22 ontzi ziren zerbitzuan eta beste zazpi eraikuntzan zeuden.

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Destruktore Aldatu lotura Wikidatan