Suge

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Suge
Fosilaren garaia: Albiar-gaur egun

Sailkapen zientifikoa e
Erreinua: Animalia
Filuma: Chordata
Klasea: Reptilia
Ordena: Squamata
Azpiordena: Serpentes
Linneaus, 1758
Azpitaldeak

Ikus testua

Hedapen mapa

Sugeak (Serpentes azpiordena) hankarik gabeko narrasti haragijaleak dira. Hankarik gabeko sugandiletatik bereizten dira ez dutelako betazalik ez eta kanpo belarririk. Squamata guztiak bezala Vertebrata ektotermiko amniotak dira eta ezkatak dituzte. Sugandilek bezala burezurrek ez dute artikulazio sendorik eta euren burua baino handiagoak diren animaliak jan ditzakete. Euren gorputz estuak izan ahal izateko binaka dituzten organoak (adibidez giltzurrunak) bata aurrean eta bestea atzean dituzte. Gehienek birika funtzional bakarra dute. Espezie batzuek aldaka bestigial bat dute, kloakaren bi aldeetan.

Antartikan ezik beste kontinente guztietan aurki daitezke sugeak. Gaur egun 15 familia ezagutzen dira, 456 genero eta 2.900 espezierekin. Era guztietako tamainak dituzte, oso txikitik (10 cm) oso handira (7,6 metroko anakondak). Titanoboa fosila 13 metro luze zen. Uste denez, Kretazeoan uretako edo zuloak egiten zituzten sugandilatik eboluzionatu zuten. Gaur egungo dibertsitatea Paleozenoan lortu zen.

Espezie gehienak ez dira pozoitsuak eta pozoia dutenek batez ere hiltzeko erabiltzen dute, autodefentsarako baino gehiago. Espezie batzuek duten pozoia nahikoa indartsua da gizakiak hiltzeko.

Eboluzioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gaur egungo familien arteko harremanak
Suge modernoak
Scolecophidia

Leptotyphlopidae


 

Anomalepididae



Typhlopidae




Alethinophidia

Anilius


Alethinophidia muina
Uropeltidae

Cylindrophis


 

Anomochilus



Uropeltinae




Macrostomata
Pythonidae

Pythoninae



Xenopeltis



Loxocemus



Caenophidia

Colubridae



Acrochordidae



Atractaspididae



Elapidae



Hydrophiidae



Viperidae



Boidae

Erycinae



Boinae



Calabaria




Ungaliophiinae




Tropidophiinae





Oharra: zuhaitz honetan harremanak agertzen dira, ez euren eboluzioa

Sugeen fosilak ez dira oso ugariak, euren hezurdura orokorrean txikia eta hauskorra delako eta fosilizazio arraroa da. Suge gisa identifika daitezkeen lehen fosilak, batzuetan euren aldakak mantentzen zituztenak, Kretazeoan agertu ziren. [1] Ezagutzen den lehenengo suge fosila Utah eta Aljerian aurkitu dira, eta Coniophis eta Lapparentophis generoetakoak ziren, urrenez urren. Fosil hauek Albiar eta Zenomaniarrean agertu ziren, orain dela 112 eta 94 milioi urte artean. Hala ere baliteke Aljeriako fosilak zaharragoak izatea, Aptiarrekoak, orain dela 125-112 milio urte artean.[2]

Anatomia konparatua eginez gero kontsentsua dago sugandilen ondoren sortu zirela[3][4]. Pythonidae eta Boidae familietako lehen kideen artean aldaka bestigialak zeuden, txikiak, behatz txikitxoekin, kopulazioan erabiltzeko.[3][5] Leptotyphlopidae eta Typhlopidae familiek ere badute arbasoen aztarna hau, batzuetan adar baten antzarekin.

Aurreko hankak ez dira agertzen ezagutzen diren suge guztietan. Honen galera Hox genetan dago, gorputz-adarren morfogenesia baimentzen dutenak. Sugeen arbaso komunaren hezurdura axialak, tetrapodo gehienetan bezala, espezializatua zegoen: gune zerbikala, torazikoa, lunbarra, sakrala eta kandala. Sugeen eboluzio goiztiarrean hezurdura axialean torazikoa bilkatu zen dominantea. Honen ondorioz lepoaren ondoko orno guztiek egitura torazikoa zuten (atlas, axis eta lepoko 1-3 orno zituzten). Beste modu batez, sugeen hezurdura toraz erraldoi bat da. Saihetsak bakarrik toraxeko ornoetan aurki daitezke. Lepoan, lunbarretan eta aldakan oso orno gutxi dira (2-10 artean agertzen dira), eta oso isats motza dute. Hala ere isatsa erabilgarria izan daiteke espezie batzuetan, eta zuhaitzetan bizitzeko zein igeri egiteko erabil daiteke.

Gaur egungo sugeen talde gehienak Paleozenoan agertu ziren. Hau ugaztunen erradiazio ebolutiboarekin batera gertatu zen, hegaztiak ez ziren dinosauro guztien desagerpenaren ondotik. Colubridae, talderik handienetako bat, karraskariak ehizatzen egin zen hain zabala, ugaztun talde horren arrakasta dela eta.

Jatorria[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeen jatorria oraindik ere misterio bat da. Bi hipotesi nagusi daude, bakoitza bere onarpen mailarekin.

Sugandila zulatzailearen hipotesia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Fosil ezberdinetan oinarrituta sugeak zuloak egiten zituzten sugandiletatik eboluziona zitezkeen, adibididez Varanidae edo antzeko talde baten ondotik, Kretazeoan.[6] Najash rionegrina fosilak bi hanka zituen, zuloak egiteko aproposak, sakroa zuen eta guztiz lur-lehorrekoa zen.[7] Borneoko Lanthanotus-etan animalia hauen antzekoa litzateke, nahiz eta honek bizitza ur-lehortarra egiten duen.[8]. Lurrazpiko hainbat espeziek euren besoak galduko zituzten, ahalik eta finenak izateko.[8] Hipotesi honen arabera, transparentzia, betazal fusionatuak eta kanpoko belarrien galera zulaketako zailtasunari aurre egiteko lirateke, adibidez kornean arazoak eta lokatza belarrietan.[6][8] Suge primitibo batzuek bazuten sorbaldarik, baina euren aldakako hezurrak ez zeuden konektatuta ornoekin. Adibidez Haasiophis, Pachyrhachis eta Eupodophis generoak, Najash baino zertxobait zaharragoak.[5]

Archaeophis proavus fosila.

Mosasauro urtarraren hipotesia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Beste hipotesi baten arabera, morfologian oinarritua, sugeen arbasoak desagertutako mosasauroei lotuta egongo lirateke, Kretazeo aldeko desagertutako narrasti urtarrak. Hauek, era berean, Varanidae motako narrastien eboluzioz sortu zirela uste da.[4] Hipotesi honen arabera sugeen betazal fusionatuak sortuko lirateke itsas-urari aurre egiteko, hau da, osmosi bidezko ur galera ekiditeko teknika gisa. Belarriak ere ez ziren beharrezko ur barnean. Honek gaur egungo itsas suge baten antzeko animalia sortuko luke. Kretazeo berantiarrean sugeak berriro ere lur-lehorrera iritsiko lirateke, eta hortik eratorriko ziren talde ezberdinak. Kretazeo berantiarreko itsas-suge fosilak ezagunak dira, eta horrek bertsio honi logika emango lioke. Najash rionegrina lurtarra baino zaharragoak dira fosil hauek. Buruhezurraren egituran antzekotasunak daude, sorbaldak desagertu dira edo txikiak dira eta beste egitura anatomiko batzuek kladistikan hipotesi honi indarra ematen diote, nahiz eta hauetariko batzuk varanidoetan ere agertzen diren.

Ikerketa genetikoek erakusten dute sugeak eta baranido motako sugandilak ez daudela uste zen bezain gertu, eta beraz Mosasauroak ere ez lirateke gertu egongo. Baina mosasauroak eta sugeak gertuago leudeke baranidoak baino. Jurasikoko hainbat fosil zaharragoek eman dezakete bi hipotesi hauei erantzuna.

Hedapena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Munduan zehar leku askotan aurki daitezke sugeak

2.900 espezie inguru ezagutzen dira, Eskandinabiatik Australiako hegoalderaino.[4] Sugeak Antartika ez beste kontinente guztietan aurki daitezke, baita itsasoetan ere, 4.900 metroko sakonerarate, eta Himalayatan, Asian.[4][9] Munduko uharte askotan ez dago sugerik, adibidez Irlanda, Islandia eta Zeelanda Berrian.[10][9] (nahiz eta Zeelanda Berriko uretan badira batzuetan Pelamis platura eta Laticauda colubrinaren aleak).[11]

Sailkapena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeen sailkapena nahiko korapilotsua da eta proposamen ezberdinak daude. Gainera oso aldakorra suertatzen da. Azpian lau sailkapen eredu ezberdin proposatzen dira, familien sailkapen ezberdin posibleekin:

ITISen arabera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Animal Diversity Weben arabera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

NCBIren arabera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

TIGRen arabera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Biologia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Leptotyphlops carlae heldu bat, txanpon baten gainean

Tamaina[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gaur egun iraungitua dagoen Titanoboa cerrejonensis sugeak 12-15 metro arteko tamiana zuen. Konparazioz, gaur egungo handienak diren Python reticulatus eta anakonda txiki geratzen dira.[12] Azken espezie hau da pisutsiena gaur egun.

Txikienen artean Leptotyphlops carlae aurkitzen dugu, 10 zentimetroko tamainarekin.[13] Suge gehienak txikiak dira, bataz beste metro bateko tamainarekin.[14]

Pertzepzioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Usaimena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeek usaimena erabiltzen dute harrapakariak aurkitzeko. Usaitzeko mihi biperakara erabiltzen dute, airean dauden partikulak jaso, organo bomeronasaletik pasatzeko ahoan (edo Jacobsonen organoa)[15] Mihian duten sarde itxura horrek usaimena ere direkzionalki hartzea baimentzen die, aldi berean dastatzeko aukera emanez.[15] Euren mihiak denbora guztiak mugitzen ari dira, airean, lurrean edo uretan dauden partikulen bila, eurengandik gertu dauden beste animalien bila. Uretan denbora luzez egoten diren sugeetan, anakonda kasu, mihia ur azpian ere erabilgarria da. [15]

Ikusmena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeen ikusmena oso aldakorra da, argia/iluntasuna desberdintzeko gai direnetatik ikusmen zorrotza dutenengaino. Orokorrean ikusmena balekoa dute, baina ez ona, eta mugimenduak jarraitzeko gaitasuna dute.[16] Orokorrean ikusmena hobea da zuhaitzetan bizi diren sugeengan, eta txikiagoa zuloetan bizi direnengan. Suge batzuek, adibidez Ahaetulla generoaren barruan daudenak, ikusmen binokularra dute, eta bi begiek puntu berean fokatzeko aukera dute. Suge gehienek fokatzeko lenteak aurrera eta atzera mugitzen dituzte erretinarekiko, beste amniotatan lentea estutzen den bitartean. Gauez bizi diren suge askok pupila luzeak dituzte, egunez bizi direnek borobilak dituzten bitartean.

Infragorriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeetan dauden infragorriak detektatzeko zuloak.

Crotalinae, Pythonidae eta Boidae familiako hainbat kidek infragorriak detekta ditzakete, muturrean dituzten zulo sakon batzuei esker. Honi esker odol beroko animaliek isurtzen duten berroa "ikusteko" gaitasuna dute. Crotalinaen zulo hauek sudurtzuloa eta begiaren artean daude, buruaren bi aldeetan. Beste suge batzuek zulo horiek goiko ezpainaren gainean dituzte, sudurtzuloen azpian.[15]

Bibrazioekiko sentikortasuna[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Lurrarekin kontaktuan dagoen gorputz zatiak gaitasun handia du lurrean ematen diren bibrazioak nabarmentzeko; horregatik sugeek gaitasun handia dute gerturatzen ari den beste animalia bat lurraren aurka eragiten duen mugimenduarekin detektatzeko.[15]

Azala[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeen azalak ezkatak ditu kanpoan, horregatik sailkatzen dira Squamata taldearen barruan. Suge gehienek euren azpialdean dituzten ezkatak mugitzeko erabiltzen dituzte, gainazaletan heltzeko aukera ematen dietelako. Betazala beti dago itxita, baina benetan ezkata transparenteak dira.

Sugeek auren azala noizbehinka aldatzen dute. Beste narrastiek ez bezala, azal aldaketa aldi berean egiten da gorputz osoan, galtzerdi bat bailitzan. Hau animaliaren hazkuntzarekin bat egiteko sistema bat da, baita egindako zauriak konpontzeko eta kanpoan izan ditzaketen parasitoak ekiditeko. Berrikuntza hau osasunaren sinbolotzat hartzen da eta, horregatik, Eskulapioren hagan agertzen da, botikaren sinbolo gisa.

Hezurdura[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Alderatzekoan, sugeen hezurdura guztiz ezberdina da beste narrastiekin alderatuta (adibidez, dortoka batekin), saihetsen hedatzeaz sorturik dagoelako.

Sugeen hezurdura, suge gehienetan, buruhezur, hioide, orrnoak eta saihetsez osatua dago, nahiz eta henofidioen taldean aldaka eta hanken bestigioak dauden.

Sugeen buruhezurra burmuina biltzen duen hezur solido eta oso bat da, beste hezurrak oso lotura eskasa dutelarik, batez ere oso mugikorrak diren baraileko hezurrak. Honek aukera ematen die euren burua baino askoz handiagoak diren animaliak irensteko. Beheko barailaren ezker eta eskuin aldeak ligamentu batekin lotzen dira, eta horrek ere euren artean bereiztea baimentzen du. Atzeko aldea hezur batekin lotzen dira, mugimendu gehiago baimenduz. Hezur hauen loturekin bibrazioak ere detekta ditzakete..[17] Barailaren bi aldeak independienteak direnez, baraila lurrean jarrita estereoan detektatzen dituzte lurreko mugimenduak. Bibrazio hauek angstrom eskalan neur daitezke. Sugeek ez dituzte kanpo belarria eta barruan dauden belarriko hezurrak, aireko mugimenduak detektatzeko.[18][19]

Hioidea hezur txiki bat da, buruhezurraren atzean eta azpian kokatzen dena, lepoaren eskualdean. Hezur honetan txertatzen dira sugearen mihia, beste tetrapodoetan bezala.

Bizkarrezurran 200etik 400era orno daude, espezie batzuetan gehiago. Isatzeko ornoak oso gutxi dira konparazioan, normalki %20a baino gutxiago, eta ez dituzte saihetsak. Gorputzeko beste ornoek bi saihets dituzte, artikulatuak. Orono hauek giharreak dituzte atxikituta, saihetsen mugimendua egiteko.

Isatsaren autotomia (defentsa mekanismo gisa isatsa galtzeko aukera) ez da ematen suge gehienen artean.[20] Ematen den kasuetan ornoen artean ematen da, sugandiletan ez bezala, non ornoen barruan ematen den.[21][22]

Suge batzuetan, batez ere Boidae eta Pythonidaen aldakaren bestigioak daude, batez ere aldaka ezproi gisa. Hauek protrusio txikiak dira, erpe baten antzekoak, eta kloakaren bi aldetan kokatzen dira. Erpe hauek ilion eta izterrezuraz geratzen dena dira.

Hortzak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeak polifiodonteak dira, eta hortzak denbora guztiak berritzen ari dira.[23] Hagin mota ezberdinak daude, lotzen diren hezurraren arabera sailkatuak: maxilarrak, pterigoideak, palatinoak, dentarioak eta aurremaxilarrak. Hagin maxilarrak dira anitzenak eta pozoina isurtzeko aukera duten bakarrak. Lau motakoak daude:

Aglifoak
Hagin mazizoak dira, bil daitezkenak, atzerantz kurbatuak harrapakina eusteko eta ez daude diseinatuak pozoina iusrtzeko. Colubridae, Boidae eta Pythonidaen agertzen dira. Suge hauek gizakiarentzat ez dira arriskutsuak, pitoi eta anakonda kenduta.
Opostiglifoak
Hagin akanalatuak dira, barailaren atzean kokatuak eta pozoin guruinekin konektatuak, inokulazio sistema primitibo bat direlarik. Pozoia sartzeko ahoaren aurreko aldearekin haginka egin behar dutenez, ez dira oso arriskutsuak gizakiarentzat, adibidez Malpolon monspessulanusen kasua. Handiak direnak arriskutsuagoak dira, adibidez Dispholidus typus.
Proteroglifoak
Hagin txikiak dira eta finko daude ahoaren aurrealdean, kanal itxi batekin. Kobrak eta mambak mota honetakoak dira. Espezie batzuek, adibidez Naja nigricollis, txistua egin dezakete, lau metrora pozoina botaz.[24]
Solenoglifoak
Bi letagin mugikor handi dira, barailaren atzealdean. Hutsik daude barrutik, barne kanal itxi batekin eta guruin pozoitsuekin lotuta. Legatinak ahozapaian bil daitezke animaliak ahoa ixten duenean, eta berriz jartzen dira haginka egiteko moduan ahoa irekitzerakoan. Hau da inokulazio sistemarik eraginkorrena eta arriskutsuena. Viperidae familiak sistema hau du.

Barne organoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

1: hestegorria 2: trakea 3: trakeako birikak 4: ezkerreko birika sinplea 5: eskubiko birika 6: bihotza 7: gibela 8: urdaila 9: aire zakua 10: behazun xixkua 11: pankrea 12: barea 13: hesteak 14: barrabilak 15:giltzurrunak
Suge baten anatomia. 1 hestegorria, 2 trakea, 3 trakeako birikak, 4 ezkerreko birika sinplea, 5 eskubiko birika, 6 bihotza, 7 gibela, 8 urdaila, 9 aire zakua, 10 behazun xixkua, 11 pankrea, 12 barea, 13 hesteak, 14 barrabilak, 15 giltzurrunak.

Sugeen bihotza zaku batez inguratuta dago, perikardio izenekoa, bronkioen bifurkazioan koatua. Bihotzak mugitzeko gaitasuna du, ez dutelako diafragmarik. Gaitasun honekin animalia handiak irensterakoan bihotza mugitu eta babesteko aukera dute. Barea behazun xixkuari eta pankreari lotuta dago, eta odola iragazten dute. Timoa bihotzaren gaineko gantzean kokatzen da eta zelula inmunitarioak egiteko ardura dauka. Sistema kardiobaskularra ere bakarra da, giltzurrunek ate sistema bat dutelako zeinetan isatsetik igaro den odola bertatik igarotzen den bihotzeraino iritsi aurretik. [25]

Ezkerreko birika bestigiala da, batzuetan oso txikia eta beste batzuetan ez da agertzen, sugeek behar dutelako euren organo guztiak luzeak eta estuak izatea.[25] Espezie gehienetan birika bakarra da funtzionala. Birika hauek sistema baskularizatu bat dute aurrealdean eta beste parte bat atzean, ez duena gas-trukean lanik egiten.[25] Bikoteka agertzen diren organo gehienak, adibidez giltzurrunak edo gonadak, gorputzean zehar agertzen dira, bata bestearen aurretik.[25]

Sugeek ez dute nodo linfatikorik.[25]

Birsortzea[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeek birsortzeko modu oso ezberdinak dituzten arren, suge guztiek barne fertilizazioa erabiltzen dute. Hau egiteko bi hemipene erabiltzen dituzte, arraren isatsan gordeta daudenak.[26] Hemipene hauek, batuzetan, gako itxura dute, eta emeen kloakaren hormak hausteko sistemez hornituak daude.[26]

Suge espezie gehienek arrautzak uzten dituzte, baina suge gehienek arrautz hauek berehala uzten dituzte. Espezie gutxi batzuek, adibidez errege kobrak, habiak egiten dizute eta erruten diren bitartean inguruan egoten dira.[26] Pythonidae gehienak arrautzen inguruan biribilkatzen dira eta bertan egoten dira suge-kumeak atera arte.[27] Eme pitoi batek ez du inoiz arrautza utziko, ez bada eguzkiarekin berotu edo ura edateko. Batzuek bibrazioak egiten ditzute, arrautzen tenperatura igotzeko.[27]

Espezie batzuk obobibiparoak dira eta arrautzak gorputzaren barruan mantentzen ditzute kumea ateratzeko gai den arte.[28][29] Azken urteotan ikusi ahal izan da espezie batzuk guztiz bibiparoak direla, adibidez Boa constrictor eta Eunectes murinus, euren kumeak plazenta batekin eta bitelo-zaku baten bidez. Hau oso arraroa da narrastien artean, berez sistema antzekoa bakarrik Carcharhinidae marrazo eta eta Placentalia ugaztunetan aurki daiteke.[28][29] Bi sistema hauek ohikoagoak dira klima hotzetan.[26][29]

Pozoina[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Vipera berus pozoina sartzen

Kobrak, Viperidae eta gertuko beste suge batzuek pozoia dute euren harrapakinak hil eta inmobilizatzeko. Pozoi hau eraldatutako listua da, haginen bitartez txertatua.[3] Elapidae eta Viperidae familietan oso sistema konplexuak erabiltzen dira pozoi hau txertatzeko, beste batzuetan sinpleki tutu bat da letaginen barruan. Suge pozoitsuek oso harrapakin espezifikoak izan ditzakete, eta auto-defentsan paper txikiagoa jokatzen du.[3]

Pozoina, txistu jariakin guztiak bezala, liseritaren aurreko likido bat da. Bere lehen lana janaria konposatu solugarrietan disolbatzen laguntzea da, liseriketa erraztuz. Pozoirik ez duten sugeek ere kalteak sor ditzakete harrapakinaren ehunetan.[3] Hegazti, ugaztun eta suge batzuek euren harrapakarien pozoinari aurre egiteko erresistentzia edo inmunitatea garatu dute.[3]

Suge pozoitsuak hiru familia ezberdinetan daude eta, beraz, ez dira talde taxonomiko baliagarria bere horretan.

Sugeen pozoia proteina nahasketa konplexuz eratua dago, eta buruaren atzealdean dauden pozoi guruinetan gordetzen da.[30] Proteina hauek izan daitezke neurotoxinak (nerbio-sistemari eragiten diotenak), hemotoxinak (zirkulazio aparatuari eragiten ditoenak), zitotoxinak, bungarotoxinak eta beste hainbat toxina, gorputzari modu ezberdinetan eragiten dietenak.[31] Ia suge pozoitsu guztiek hialuronidasa dute, pozoiaren zabaltzen azkarra ziurtatzen duen toxina.[3]

Pozoia gisa hemotoxinak darabiltzaten sugeek normalki letaginak dituzte euren ahoaren aurrealdean, errazago eginez pozoia harrapakinen barruan sartzea.[31] Neurotoxinak erabiltzen dituzten suge batzuek (adibidez, Boiga dendrophila) legaginak ahoaren atzealdean dituzte, atzerantz kurbatuak.[32] Honek zientzialarientzat zailtasuna dakar, ez baita erraza pozoina ateratzea.[31] Elapidaeren barruan dauden sugeek ezin dute ez letaginak zutik jarri ez zuzenean txertatu, beraz haginkada osoa eman behar diote biktimari. [3]

Ikerketa batzuek proposatzen dutenez suge guztiak dira pozoitsuak mailaren batean, baina suge askok ez dute letaginik eta pozoia oso arina lukete.[33] Gaur egungo suge gehienek "ez-pozoitsu" izena daramate, eta teoria honen arabera ezin dute minik eragin, ez dutelako modurik pozoina txertatzeko edo ez dutelako nahikoa gizakiei min egiteko. Teoria honek dio suge guztien arbasoa pozoitsua zela, eta bere ahaide batzuk ere badira gaur egun.

Portaera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sorgorraldia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugek odol hotzeko animaliak dira eta, beraz, neguak hotzak diren eremuetan ezin dute jarduera osorik egin; kasu horietan sorgorraldia egiten dute. Sorgorraldia ez da hibernazioa bezala, non ugaztunak lotan dauden; sorgorraldian sugeak esna daude, baina ez-aktibo. Sugeen sorgorraldia zuloetan, harrien azpian edo eroritako zuhaitzen barruan egin daiteke, edo taldeka bil daitezke, hibernakula bat egiteko, urtero errepikatzen duten lekuetan.

Mugimendua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugeek gorputz-adarrik ez dutenez, mugimendua egiteko sistema bereziak dituzte. Bizi diren eremuaren araberako mugimendu ezberdinak egiten dituzte. Adardun animalien gorputz-mugimenduak ez bezala, kontinuo bat eratzen dutela, sugearen mugimenduaren modu bakoitzak sistema ezberdinak erabiltzen ditu ibilgua bukatzeko; trantsizioak moduen artean bat-batekoak izan daitezke.[34][35]

Ondulazio laterala[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ondulazio laterala uretan mugitzeko modu bakarra da, eta ohikoena lurreko lokomizioan.[35] Modu honetan sugearen gorputza alternatiboki mugitzen da ezker eta eskuin, aurrerantz mugiarazten duten "olatuak" sortuz.[34] Mugimendu hau azkarra dela ematen duen arren, oso gutxitan ikusi da suge bat segunduko bi gorputz hainako mugimendua egiten, eta ohikoa gutxiago izatea da.[36] Mugimendu era hau egiteak kaloria nahiko erretzen ditu, sugandilatan korrika egiteak bezain beste.[37]

Gizakia eta sugea[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Arriskuak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Mitoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Sugea Euskal Mitologian[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Durand, J.F. (2004). "The origin of snakes". Geoscience Africa 2004. Abstract Volume, University of the Witwatersrand, Johannesburg, South Africa, pp. 187.
  2. Vidal, N., Rage, J.-C., Couloux, A. and Hedges, S.B. (2009). "Snakes (Serpentes)". Pp. 390-397 in Hedges, S. B. and Kumar, S. (eds.), The Timetree of Life. Oxford University Press.
  3. a b c d e f g h (Ingelesez)  Mehrtens, John M. (1987), Living Snakes of the World in Color, Sterling Pub Co Inc, ISBN 978080696460 . aldatu.
  4. a b c d   Sanchez, Alejandro, «Diapsids III: Snakes», Father Sanchez's Web Site of West Indian Natural History, http://www.kingsnake.com/westindian/metazoa12.html .
  5. a b   «New Fossil Snake With Legs», UNEP WCMC Database (American Association For The Advancement Of Science), http://www.wildlifenews.co.uk/articles2000/march/march2500a.htm .
  6. a b   Mc Dowell, Samuel (1972), «The evolution of the tongue of snakes and its bearing on snake origins», Evolutionary Biology 6: 191–273 .
  7. Txantiloi:Errefrentzia
  8. a b c   Mertens, Robert (1961), «Lanthanotus: an important lizard in evolution», Sarawak Museum Journal 10: 320–322 .
  9. a b ISBN 0395370221
    Egin klik hemen liburuaren informazioa sartzeko. Artikulua editatzen badazaude, agian leiho berrian irekitu beharko zenuke.
  10. Aipuaren errorea: Konpondu beharreko erreferentzia kodea dago orri honetan: ez da testurik eman Bauchot izeneko erreferentziarako
  11.   «Natural History Questions», Auckland War Memorial Museum - Tamaki Paenga Hira (Auckland War Memorial Museum), http://www.aucklandmuseum.com/349/natural-history-questions##2 .
  12.   CTV: Ancient, gargantuan snakes ate crocs for breakfast, Ctv.ca, http://www.ctv.ca/servlet/ArticleNews/story/CTVNews/20090204/snake_biggest_090204/20090204?hub=SciTech .
  13.   S. Blair Hedges, 1841, Zootaxa, 1–30. orrialdeak, http://www.mapress.com/zootaxa/2008/f/zt01841p030.pdf .
  14.   Boback, S. M.; Guyer, C. (2003), «Empirical Evidence for an Optimal Body Size in Snakes», Evolution 57 (2): 345–351, doi:10.1554/0014-3820(2003)057[0345:EEFAOB]2.0.CO;2, ISSN 0014-3820, PMID 12683530 . edit
  15. a b c d e Cogger(1991), p. 180.
  16. "Reptile Senses: Understanding Their World".
  17.   Harline, P H (1971), «Physiological basis for detection of sound and vibration in snakes», J. Exp. Biol. 2 (54): 349–371, http://jeb.biologists.org/cgi/reprint/54/2/349.pdf .
  18.   Auditory Localization of Ground-Borne Vibrations in Snakes, Phys. Rev. Lett., 2008, 048701. orrialdea, http://prl.aps.org/abstract/PRL/v100/i4/e048701 .
  19.   Lisa Zyga (2008-02-13), Desert Snake Hears Mouse Footsteps with its Jaw, PhysOrg, http://www.physorg.com/news122123444.html .
  20. Cogger, H 1993 Fauna of Australia. Vol. 2A Amphibia and Reptilia. Australian Biological Resources Studies, Canberra.
  21.   Arnold, E.N. (1984), Evolutionary aspects of tail shedding in lizards and their relatives, 1, Journal of Natural History, 127–169. orrialdeak, doi:10.1080/00222938400770131 .
  22. N. B. Ananjeva and N. L. Orlov (1994) Caudal autotomy in Colubrid snake Xenochrophis piscator from Vietnam. Russian Journal of Herpetology 1(2)
  23. Organized emergence of multiple-generations of teeth in snakes Is dysregulated by activation of wnt/beta-catenin signalling
  24. Bruna Azara, C. 1995. Animales venenosos. Vertebrados terrestres venenosos peligrosos para el ser humano en España. Bol. SEA, 11: 32-40
  25. a b c d e   Mader, Douglas (June 1995), Reptilian Anatomy, Reptiles .
  26. a b c d Capula (1989), p. 117.
  27. a b Cogger (1991), p. 186.
  28. a b Capula (1989), p. 118.
  29. a b c Cogger (1991), p. 182.
  30. Freiberg (1984), p. 123.
  31. a b c Freiberg (1984), p. 125.
  32. Freiberg (1984), p. 126.
  33. doi:10.1038/nature04328
    Zita hau gehitzeko bi modu daude: Botaren zain egon gabe edo eskuz egin
  34. a b Cogger(1991), p. 175.
  35. a b PMID 20281580 (PubMed)
    Citation will be completed automatically in a few minutes. Ilara saltatu edo eskuz egin
  36. doi:10.2307/1441886
    Zita hau gehitzeko bi modu daude: Botaren zain egon gabe edo eskuz egin
  37. doi:10.1126/science.249.4968.524
    Zita hau gehitzeko bi modu daude: Botaren zain egon gabe edo eskuz egin

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Suge Aldatu lotura Wikidatan
Wikiztegian orri bat dago honi buruz: suge .