Ugatz (hegaztia)

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Beste esanahi batzuen berri izateko, ikus: Ugatz (argipena)
Wikipedia:Taxotaula bat irakurtzeko eraTaxotaula bat irakurtzeko era
Ugatza
Status iucn3.1 LC eu.svg

Iraute egoera: Arrisku Txikia
Gypaetus barbatus
Gypaetus barbatus


Sailkapen zientifikoa
Erreinua: Animalia
Filuma: Chordata
Klasea: Aves
Ordena: Falconiformes (edo Accipitriformes)
Familia: Accipitridae
Azpifamilia: Aegypiinae
Generoa: Gypaetus
Espeziea: Gypaetus barbatus
Linneaus, 1758
Gypaetus barbatus distr.png

Ugatza (Gypaetus barbatus) aegypiinae azpifamiliako hegazti harraparia da, Gypaetus generoan bakarra dena. Harakitzatan elikatzen da Hegoaldeko Europa, Afrika, India eta Tibeteko mendi altuenean. Arrautza bi erruten dituzte negu erdian. Beste putre bezala sarraskijalea da, gehienetan haratustelak baino ez jaten dituena.

Nahiz eta Alpeetan birsartuak izan, oraindik hegazti harrapari urrienetariko bat da Europan. Garai batean arrunta eta miretsia izan zen hegazti honek itxura eder bezain misteriotsua dauka, eta horrek kondaira ugari gauzatu ditu historian zehar. Ugatza, saien eta arranoen erdibidean dagoen harrapari handi hau, egun jada pairatzen ari garen biodibertsitatearen atzerakadaren isla bezala uler dezakegu. Egun Nafarroaren ekialdean baino ez du kumatzen, baina bere hegaldi luzeetan beste zona batzuetan ere ikus daiteke, Gipuzkoako Aralarren, esate baterako.

Deskribapena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Lehendabizikoz Linnaeusek deskribatu zuen 1758ko Systema naturae bere liburuan. Orduan vultur barbatus izen binomiala erabili zuen[1].

Ugatza saien artean handiena da (3 metroko hego-zabalera eta 6 kilogramoko pisua izan dezake)[2]. Hego luze zorrotzei eta erronbo itxurako isatsari erreparatuz gero, hegan egiten duenean erraz identifikatu daiteke. Bi ezaugarriok poliki eta maniobratzeko gaitasun handiz hegan egitea ahalbidetzen diote, eta horrek ugatzari bizi den haitz labarretan mugitzeko erraztasuna eskaintzen dio[3].

Gainontzeko saiek ez bezala, ugatzek gorputz osoa lumaz estalita dute[4]: hegoak eta isatsa beltzak, eta burua eta sabelaldea laranjak. Izan ere, burdin eta kareharritan aberatsak diren errekatan bustitzean lumetan oxidazio prozesua gertatzen da[5][6], eta hainbat autorek portaera hori estrategia kriptiko baten baitan kokatzen dute. Gainera, espeziebarneko lehian ezaugarri gainartzaile bezala ere uler daiteke eta, horrela, status desberdineko aleen arteko elkarrekintza ekiditen da[7].

Mokoa oso garatua dauka, estua eta oso gogorra, eta bertatik begietaraino antifaz beltza luzatzen da. Hain zuzen ere, antifaz honen baitan, belarri inguruan ager daitezkeen filoluma beltzak barbatus eta meridionalis azpiespezieak bereizteko baliagarriak dira[8]. Halaber, oso begi bereizgarria dauka ugatzak: iris horia eta esklerotika gorria[2]. Gazte, azpiheldu eta helduen arteko lumadiaren sekuentzia nabaria, eta horrek gazteek heldutasun sexuala lortzen duten artean (6 urte) euren adina identifikatzea baliatzen du[4]:

Ezaugarria Gaztea (1-3 urte) Azpiheldua (4-6 urte) Heldua (>7 urte)
Irisa Marroitik laranjara Horia Horia
Burua Beltza Zuria Zuria
Lepoa Beltza Beltza Zuria
Estal-lumak Marroi eta zuria Marroi eta beltza Beltza

Ugatzaren dimorfismo sexuala ez da oso nabaria, baina emeak gorputzaren eta mokoaren tamainari dagokionez handiagoak dira [2][3]. Gainera, emeak 400 eta 1000 g gehiago pisatzen ohi dutela ikusi da[8].

Banaketa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Azpiespezie bi ezagutzen dira:

  • Gypaetus barbatus barbatus, Hegoaldeko Europa eta ipar-ekialdeko Afrika eta Txinako ipar-ekialde eta erdiguneko mendien artean bizi dena.
  • Gypaetus barbatus meridionalis - Afrikako ekialde eta hegoaldean eta Arabiako ipar-mendebaldean bizi dena.

Ugatzaren banaketa potentzialak iparraldeko Asiako, Europako eta iparraldeko Afrikako mendiak hartzen ditu bere baitan[2]. Horietan barbatus subespeziea batik bat Eurasian agertzen da, eta meridionalis Afrika iparraldean[9].

Europako banaketari dagokionez, atzerakada nabaria eman da azken hamarkadetan eta lehen agertzen zen mendikate nagusietan populazio bakan isolatuetara mugatua geratu da (Alpeak, Balkanak, Karpatoak…)[4]. Iberiar penintsulan ere, antzeko bilakaera izan du: garai batean mendikate nagusietan agertzen zen (Pirinioak, Kantauriar mendikatea, Mendikate Betikoak…), baina egun Pirinioetara eta inguruko mendikateetara mugatua dago[8]. Edonola, azken ikerketek Europako populazioaren %86a Iberiar Penintsulan ugaltzen dela jasotzen dute[8].

Euskal Herrian, ugatzak Nafarroan baino ez ditu habiak egiten (7 bikote 1999an), baina bikoteok berriki sortutakoak direla uste da eta, ondorioz, oraindik ez lirateke ugalduko[10]. Gipuzkoan ere sarri ikusia izan da ugatza, baina badirudi Aralar mendikateko Nafarroako aldean habia duen ale bat dela[11].

Habitata eta bizimodua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ugatza mendiari lotuta dago, eta bertako ekosistema ugaritan ikus daiteke[4], baina elikatzeko duen modua dela eta, ungulatuak ugari diren landazabalak hobesten ditu, betiere haitz-labarrak gertu badaude. Izan ere, erosioak sortutako erlaitz eta arrakaletan habiak eraikitzen ditu.

Levinsek dionaren arabera[12], habiak jartzeko ekosistema horien beharrak asko mugatzen du ugatza. Hala ere, oso eremu zabalak miatzen dituen espeziea da, elikatzeko animalien bila. Horrela, ugatzaren habitatari buruz hitz egitean, ezinbestekoa da erabiltzen duen eremu totalaz gainera, sarrien erabiltzen dituen eremuak ere zehaztea. Hain zuzen ere, ugatzak miaketan bidaia luzeak egiten baditu ere, gehienetan eremu txikiagoetara mugatzen da, batez ere ugalketa garaian.

Elikadura[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ugatzaren elikadura hezurrez osatuta dago batik bat (%75), baina zenbaitetan haragi soila ere bazkatzen dute[13]. Ale bakoitzak eguneko 300-500 gramo elikagai behar du, eta beharrizanok handitzen dira ugalketa sasoian[2]. Elikagaiak ungulatu ertainetatik (ahuntzak, ardiak, sarrioak…), ugaztun txikietatik eta baztertuta utzitako abelburu hiletatik lortzen dituzte[14]. Hanketako hezur luzeak nahiago dituzte eta 255 mm luze diren hezurrak ere irentsi ditzakete. Baina hezurrak 255 mm baino luzeago direnean hain ezaguna duten portaera aurkezten dute: hezurrok hartu eta malda handiko zona harritsuetara botatzen dituzte hauek apur daitezen. Gainera, askotan botatako hezur horiek gordailu modura uzten dituzte[8].

Ugalketa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ugatzak bikoteak edota hirukote poliandrikoak (bi ar eta eme bakarra) osatzen ditu eta, taldeok osatu ondoren, hainbat urte behar ditu lehenbiziko errunaldirako[3]. Gero, ostera, 8-9 hilabeteko ugal zikloa daukate, errutea baino dezente lehenago hasten dena, habia eratzearekin batera. Kopulak azaroaren erdialdean hasten dira, baina elikagai urritasunak asko mugatu ditzake[7]. Errunaldia abendua eta otsaila bitartean gertatzen da eta, eme bakoitzak bi arrautza jartzen dituen arren, bakar batek baino ez du aurrera egiten[2].

Inkubazioak 53-55 egun irauten ditu, eta bertan emeek bai eta arrek ere parte hartzen dute. Egunean lauzpabost aldaketa egiten dituzte eta, horrela, tenperatura oso konstante mantentzea lortzen dute[3].

Ontogenia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Txitak otsaila eta apirila artean jaiotzen dira. Normalean jarritako bi arrautzetatik txito bakarra jaiotzen bada ere, bi txitak jaioz gero bietako bat gosez hiltzen uzten dela behatu da[15]. Ostera, gatibutzan hazitako aleetan emeak edo anaiak hiltzen du[2][3]. Jaio ondoren, helduek hilabete batez zaintzen dute txita, baina hortik aurrera zaintza asko murrizten da. Garai horretan arrak nahiz emeak elikatzen dute txita (larru, zurda eta hezur zati txikiak ematen dizkiote goizeko lehen orduetan), eta 75 egunetik aurrera txita gai da bere kabuz hezurrez bazkatzeko[8]. Edonola, gazteak luze egoten dira helduen zaintzapean eta, hegan egiteko gaitasuna lortzen dutenean ere, ez dira habiatik asko urruntzen 96-240 egunetan zehar[16].

Espezieen arteko elkarrekintzak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ugatzak ez du harraparirik, baina bizi den haitz-labarretan lehia handia gertatzen da ugatzaren eta gainontzeko saien artean habiak eraikitzeko txokoak direla eta[3]. Horrek ugatza beste ingurune batzuetara mugitzera behartu du eta, zenbaitetan, beste harrapari batzuen habiak betetzen ditu, arrano beltzenak (Aquila chrysaetos) kasu[8].

Kontserbazio egoera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ugatzaren mehatxuen artean honakoak aipa daitezke: argindar kableak, legez kanpoko ehiza, ehizarako erabiltzen den pozoia, elikagaien urritzea, ugal garaian lasaitasunik eza, habitataren eraldaketa…[17]. Hori dela eta, atzerakada nabaria jasan du azken mendean eta egun Galtzeko Arriskuan izendatua dago espainiar estatuan, bai eta Nafarroan eta Euskal Autonomia Erkidegoan ere. Nazioartean, ordean, ikerketa gutxi egin dira eta IUCN erakundeak Arrisku Baxuko kategorian sailkatzen du, baina itun askok babesten dute: 79/409/CEE Hegaztien Zuzentarauak eta Berna, Bonn nahiz CITES Hitzarmenek.

Kondairak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

K. a. 456 edo 455ean dortoka bat bota zuen arrano batek Eskilo greziar antzerkigilea hil zuen, bere burusoila eta harri bat nahasi zuenean. Egia izan ala ez izan, ugatza "arrano" hori izateko hautagaia bada.

1945ean, Shimon Peresek (orduan Shimon Persky izena zuena) eta David Ben-Gurionek ugatzen habia aurkitu zuten Negev basamortuan. Hainbeste gustatu zitzaion ezen, hegaztiaren hebreerazko izena peres denez, Shimon Perskyk izen hori bere abizenatzat hartu baitzuen[18]

Iranen, non galtzeko zorian dagoen, bere mitologiak zoriontasunaren ikurtzat hartzen du ugatza. Hegazti mitologiko honek huma du izena eta, noizbait, bere lumaren bat norbaiti erortzen balitzaio subirano bilakatuko litzateke[19].

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1.   Linnaeus, C (1758), Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis, I., Holmiae. (Laurentii Salvii)., 87. orrialdea .
  2. a b c d e f g   Hiraldo, F.; Delibes, M.; Calderón, J (1979), El quebrantahuesos (Gypaetus barbatus). Sistemática, taxonomía, biología, distribución y protección, Madril: ICONA .
  3. a b c d e f   Donázar, J.A. (1993), Los buitres ibéricos. Biología y conservación, Madril: J. M. Reyero editor .
  4. a b c d   Longares Aladrén, L.A. (2003), Zoogeografía ecológica del quebrantahuesos (Gypaetus barbatus) en Aragón. Análisis y valoración de los factores ecogeográficos en relación con la reproducción, www.tesisenred.net .
  5.   Margalida, A. (2000), Biología de la reproducción del quebrantahuesos: segunda memoria. Informe preliminar sobre aspectos de la biologia de la reproduccion y la biologia de la especie en Pirineos, Espainiako Ingurumen Ministerioa .
  6.   Arlettaz, R.; Christe, P.; Surais, P.; Moller, A. (2002), «Deliberate rusty staining of plumage in the bearded vulture: does function precede art?», Animal behaviour 64 (f1-f3) .
  7. a b   Margalida, A.; García, D. (2002), Plan de recuperación del quebrantahuesos en Cataluña: biología y conservación, Documentos de los cuadernos de medio ambiente, Espainiako Ingurumen Ministerioa .
  8. a b c d e f g   FCQ (2002), Plan de recuperación del quebrantahuesos en los sistemas montañosos del noreste de España. Proyecto LIFE NAT/e/005296, Fundación para la Conservación del Quebrantahuesos (FCQ) eta Aragoiko Gobernua .
  9.   Brown, C. J. (1991), «Breeding biology of the bearded vulture in southern africa, part III: the post-nestling dependence period», Ostrich (61): 43-49 .
  10.   Heredia, R.; Heredia, B. (1991), El quebrantahuesos (gypaetus barbatus) en los pirineos. Características ecológicas y biología de la conservación, Madril: ICONA .
  11.   Vazquez, J. (1987), «Situación actual de los necrófagos (Gyps fulvus, Neophron percnopterus y Gypaetus barbatus) en Guipúzcoa», Munibe cienc. Nat. (39): 51-57 .
  12.   Levins, R. (1968), Evolution in changing environments: some theoretical considerations, Princeton: Princeton university press .
  13.   Margalida, A.; García, D.; Heredia, R. (1997), «Estimación de la disponibilidad trófica para el quebrantahuesos (Gypætus barbatus) en Cataluña (NE de España) en implicaciones sobre su conservación», Doñana Acta Vertebrata (24): 235-234 .
  14.   Lorente, l. (1996), «Disponibilidad de recursos alimenticios para el quebrantahuesos (Gypætus barbatus) en el Pirineo aragonés», Lucas mallada (8): 109-199 .
  15.   Brown, C. J. (1988), A study of the bearded vulture Gypaetus barbatus in Southern Africa, Pietermaritzburg: University of Natal .
  16.   Sunyer, C. (1990), Inventario de areas de dispersión juvenil y subadulta del quebrantahuesos, Madril: ICONA .
  17.   Blanco, J.C.; González, J.L. (1992), Libro rojo de los vertebrados de España, Madril: ICONA .
  18.   Marche, Stephen (2008-6-13), «Flight of Fancy», The New Republic, http://www.tnr.com/politics/story.html?id=ae879dc8-d8fe-4606-a421-409c17867047 .
  19.   Pollard, J. R. T. (1947), The Lammergeyer: Comparative Descriptions in Aristotle and Pliny. Greece & Rome, 16, 23-28. orrialdeak .

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Ugatz (hegaztia) Aldatu lotura Wikidatan
Wikispezieetan informazioa gehiago aurki dezakezu: Gypaetus barbatus