Benito Mussolini

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Benito Mussolini eta Adolf Hitler

Benito Amilcare Andrea Mussolini 1883ko uztailaren 29an Dovia di Predappio herrixkan jaio zen Italian eta 1945eko apirilaren 28an Giulino di Mezzegran hil.

Gaztetan sozialista erradikala zen arren, gerora ultranazionalismoa besarkatu zuen eta alderdi faxista sortu. Lehen Mundu Gerraren osteko italiar suminari probetxu ateraz, 1922ko urriaren 22an, Erromarako Martxaren ondorioz, denbora laburrean diktadura ezarri zuen. Antzinako Erromatarren buruzagi militarren antzera, Mussolinik bere burua "Duce" izendatu zuen. Duce latinezko "dux" hitzetik dator eta euskeraz gidaria esan nahi du. Etiopia eta Albania inbaditu zituen, Francori laguntza eman eta Bigarren Mundu Gerran Hitlerren alde jarri zen.

Italiar armadaren porrotaren ostean, 1943an estatu kolpe baten bidez agintetik bota eta atxilotu egin zuten. SS komando batek askatu ondoren, Italiako iparraldean errepublika faxista bat sortu zuen, baina aliatuak Italian barrena aurreraka zihoazela eta, Suitzara ihes egiten saiatu zen. Erresistentziako talde batek harrapatu eta Clara Petacci bere neskalagunarekin fusilatua zuen.

Indarkeriaren justifikazioa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Asko aipatzen da faxisten indarkeri jarduera. Geurea da indarkeria kontrolatzeko eta, kasua heltzen bada, ezabatzeko gaitasuna (...). Bien bitartean, eta beharrezkotzat izango dugun artean, gure arerioen garezurrak jotzen jarraituko dugu, indar handiagoz edo txikiagoz, hau da, egia barruan sartu arte (...). Faxismoaren kanpoko politikarako egitasmoak hitz bakarra dauka: zabalkundea.

Benito Mussolini, 1921ean egindako hitzaldiaren zatia.

Indarkeria ez da ez-morala, eta zenbaitetan morala ere izan daiteke. Guk gure indarkeriaren aurka kexatzeko eskubidea ukatzen diegu etsaiei. 1919. eta 1920. urteetako indarkeriarekin alderatuta, edota [[boltxebikeek Errusian erabilitakoarekin alderatuta -bi milioi pertsona exekutatu zituzten eta beste bi milioi espetxeratu-, gure indarkeria haurren jolasa da. Gainera, indarkeria eraginkorra da. 1922ko udan, indarkeria berrogeita zortzi orduz sistematikoki erabilita, propagandaren bidez berrogeitua zortzi urtean lortuko ez genukeena lortu genuen. Horrela, egoera gangrenatsu bat amaiaraztea lortzen duen indarkeria beharrezko indarkeria da, indarkeria santua eta sakratua.

Nazioak gobernatzeko ezinbestekoa da zorrotz eta irmotasunez jokatzea. Gizonak nekatuta daude askatasunaz, orgia bihurtu baita. Gazteria ausart, geldiezin eta latzarentzat, historia berriaren egunsentian jaikitzen denarentzat, beste hitz batzuk are zirraragarriagoak dira; hain zuzen, hiru hitz hauek: ordena, hierarkia eta diziplina.

Mussoliniren hitzaldia, 1934

Faximoa eta Estatua[aldatu | aldatu iturburu kodea]

<<Ez talderik ez banakorik Estatutik kanpo. Faxismoa Historia klaseen arteko borrokara mugatzen duen eta Estatuaren batasuna ezagutzen ez duen sozialismoaren kontrakoa da (...). Arrazoi berberengatik, faxismoa sindikalismoaren kontrakoa da(...). Faxismoak estatu sendoa nahi du eta Estatua da kapitalismoaren kontraesan gogorrak konpontzeko gauza den bakarra.>>

Benito Mussolini, 1922an egindako hitzaldiaren zatia.

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Benito Mussolini Aldatu lotura Wikidatan