Edukira joan

Nobelio

Wikipedia, Entziklopedia askea
Nobelioa
102 MendelebioaNobelioaLawrentzioa
   
 
102
No
 
               
               
                                   
                                   
                                                               
                                                               
Ezaugarri orokorrak
Izena, ikurra, zenbakiaNobelioa, No, 102
Serie kimikoaaktinidoak
Taldea, periodoa, orbitala-, 7, f
Masa atomikoa(259) g/mol
Konfigurazio elektronikoa[Rn] 5f14 7s2
Elektroiak orbitaleko2, 8, 18, 32, 32, 8, 2
Propietate fisikoak
Egoerasolidoa
Urtze-puntua1.100 K
(827 °C, 1.521 °F)
Lurrun-presioa
P/Pa 1 10 100 1 k 10 k 100 k
T/K
Propietate atomikoak
Oxidazio-zenbakia(k)2, 3
Elektronegatibotasuna1,3 (Paulingen eskala)
Ionizazio-potentziala1.a: 642 kJ/mol
Isotopo egonkorrenak
Nobelioaren isotopoak
iso UN Sd-P D DE (MeV) DP
253No Sintetikoa 1,7 m α 8,440 249Fm
ε 3,200 253Md
255No Sintetikoa 3,1 m α 8,445 251Fm
ε 2,012 255Md
259No Sintetikoa 58 m α 7,910 255Fm
ε 0,500 259Md
SF - -

Nobelioa edo unilbioa elementu kimiko sintetiko bat da, No ikurra eta 102 zenbaki atomikoa dituena. Aktinidoen serieko elementu transuranido metaliko erradioaktiboa da. Kurioa karbono-ioiekin bonbardatuz sintetizatzen da.

Ezaugarri nagusiak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Nobelioa gutxi ezagutzen da, oso kantitate txikietan ekoiztu baita. Bere isotoporik egonkorrenak (259No), 58 minutuko erdibizitza dauka eta 255Fm eratzen du alfa desintegrazio bidez edo 259Md elektroi-harrapaketa bidez.

Ziklotroi bidez egindako esperientzietan lortu den aktinidoeen saileko gai bakun sintetikoa hau Suedia, Sobietar Batasuna eta Kaliforniako zenbait ikertzaile taldek aurkitu zuten. 1957an aurkitu zen. Nobelio deitura behin-behinerako onartu du IUPAC erakundeak. Ez du erabilerarik ez gai elkartu ezagunik.[1]

Erreferentziak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo estekak

[aldatu | aldatu iturburu kodea]