Napoleondar Gerrak Euskal Herrian

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Euskal Herriko historia
Lauburu harria.jpg
Historiaurrea eta Antzinaroa
Erdi Aroa
Aro Modernoa
Aro Garaikidea
Kronologiak

XIX. mendea hasieran, Napoleon Bonapartek Frantziako politika zuzendu zuen garaian, Napoleondar Gerrak izeneko gatazka militarrak gertatu ziren. Horiek Europara zehar hedatu ziren, baita Euskal Herrira ere. Euskal Herria gudu zelai bilakatu zuen guda Iberiar Penintsulako Gerra izan zen, Frantzian "Espainiako kanpaina", Espainian "Independentzia gerra" eta Erresuma Batuan eta Portugalen "Penintsular gerra" deitua[1].

Gerraren hasiera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Tuterako guduaren berregitea

1807ko urriaren 27an Manuel Godoyk sinatutako Fontainebleauko itunaren arabera, Espainia eta Frantzia elkarrekin Portugal konkistatzeko kanpaina onartu zuten. Horretarako, Espainiako erresumak armada inperialari laguntza logistikoa eman behar izan zion.

1807ko udazkenean bertan lehendabiziko gudarosteek Bidasoako muga zeharkatzeari ekin zioten, teorian Portugalerako bidean. Hala ere, hilabete bi barruan, Hego Euskal Herria osoa okupatua zuten bertoko herritarren atsekaberako.

Napoleonek herriaren babesa izango zuela pentsatu bazuen ere, armada atzerritarrari mantenua ematea ez zen herritarren gustukoa[2]. Honek istilu ugari sortu zituen eta Euskal Herrian inflexio-puntua 1808ko otsailaren 9an frantziar armada San Nikolaseko atetik sartu Iruñeko Ziudadela bereganatu zuenean. Aurkako edo etsaitasunezko egoera honetan, Napoleonek D´Armagnac buruari Ziudadelaren bereganatzea agindu zion. Azpijokoa otsailaren 16 jazo zen elurteaz probestea zen, egun horretan frantziar gudariak elkarren aurka elur pilotak jaurtikitzen ari zirelako itxurak eginez Ziudadelara hurbildu ziren, betiere defendatzaileen gozamenerako. Gertu zeudenean ezkutatuta zeuzkaten euren armak atera, barnera sartu eta Ziudadela bereganatu zuten.

Aranjuezko altxamenduaren osteko Madrilgo maiatzaren 2ko gertaerek, hiru egun geroago Baionan Espainiako erregeak eta bere ordezkoaren abdikazioak eragin zituzten, Joseph Bonaparte enperadorearen anaia errege berri bilakatuz[3]. Egoera honetan, Fernando VII.ak aukeratutako gobernua aurka izan arren, Iberiar penintsula osoan altxamenduak eragin zituen, baita Hego Euskal Herrian ere.

Ordurako eta Grande Armée osoa sartzekotan zegoen, Espainiako armada Logroño berreskuratu eta urriaren 17an Castaños jenerala Tuterara ailegatu eta bertan azaroaren 23an frantziarren aurkako gudua borrokatu zuen[4].

Udazken hartan Hego Euskal Herria gudu zelai bihurtu zen. Urriaren 31tik aurrera, Zornotza, Balmaseda eta Gueñes inguruan, Joaquín Blakek zuzendutako Galiziako armada Lefebvre mariskalak zuzendutako armadaren aurka aritu zen . Frantziarrek garaipena lortu zuten Durangaldea eta Pirinioen arteko bidea moztuz[5].

Gerrilla-gerra edo petite guerre[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gudu-zelaian ejertzito erregularraren aurka garaipena lortu ezinik, gerrilla-taktikak erabiltzeari ekin zioten Napoleonen aurkariak. Hego Euskal Herrian, eta baita Espainian ere, partida ugari sortu ziren armada erregularra borrokatzeko[6]. Partida ospetsuenak gerrillari famatuak zuzenduak ziren:

  • Gaspar Jauregi, “Artzaia” ezizenaz ezaguna, hiru mila lagun baino gehiago izan zituen bere agindupean eta koronel izatera ailegatu zen. Berarekin batera, gero Lehen Gerra Karlistan aurkaria izango zuen Tomas Zumalakarregi gaztea izan zen[7].
  • Nafarroan, Espoz y Minaren partida ospetsu bilakatu zen. Hau, hasieran, armadan izan zen, Jakan Doyle ingelesekin hain zuzen ere. 1809an Jaka galdu zutenean bere iloba Jabier Minak gidatutako "Nafarroako lurreko kortsarioak" (gaztelaniaz: Corso terrestre de Navarra) izeneko gerrillan sartu zen boluntario. 1810ean iloba preso hartu zutenean, Espoz gerrillako buru jarri zen haren ordez. Orduan ilobaren abizena hartu zuen honen itzala mantentzeko. Izugarrizko gogortasun, zuhurtasun, ankerkeria eta goranahi handiak erakutsi zituen berehala, Ederki ezagutzen zituen bere gizonak eta inguruko lurrak. Nafar dibisioaren diziplinari eusteko, lehiakideak eta adiskide izandakoak fusilatu behar bazituen, ez zen kokitzen. 3.000 lagun bere agindupean zituela, ezinean eduki zuen armada frantsesa Nafarroan, Aragoin eta Gipuzkoan 1810 eta 1813 artean. Honoré Reille jeneral frantziarrak hamar aldiz handiagoa zen armada zuen Espoz geldiarazteko, baina ezin, eta Zangoza, Arlaban, Tafalla, Sause, Rocafort, Mutriku, Hondarribia eta Zaragozan garaipenak lortu zituen. 1812an landa mariskal izendatu zuten. Orduan Nafarroako Errege txikia izan zuen ezizena[8].

Anglo-portugaldar armadaren sarrera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gasteizko Andre Maria Zuriaren plazan dagoen Gasteizko guduaren omenezko estatua

1812ko uztailean Erresuma Batuak esku hartu zuen gerran. Arthur Wellesley Wellington dukeak Portugaletik sartu zen anglo-portugaldar armada baten aurrean[9]. Ciudad Rodrigon eta Arapilesen garaipenak lortu ondoren, Madrilerako bidea hartu zuen eta Joseph Bonapartek Valentziara ihes egin behar izan zuen. Nahiz eta frantziarrek kontraeraso egin eta erregea Madrilera itzuli, Errusiako kanpainan izandako porrotaren ondorioz 1813ko hasieran Bonaparte behin betiko bota zuten Madrildik.

Handik guda-frontea Euskal Herrira etorri zen, atzera egitea aitzina joan ahala. Ekainaren 21an Gasteizen gerraren gudu odoltsu eta nagusienetariko bat izan zen. Bertan Joseph Bonaparte menderatu ondoren, Welingtonek Donostia eta Iruñea hartzeko erasoaldiei ekin zion, frantziarrak Iberiar penintsulatik behin betiko botatzeko.

Wellington Donostia konkistatzeko ahaleginetan zegoenean, bere portua garrantzi estrategikoa zuenez, 11.000 lagun bidali zituen Iruñera O'Donnell jeneral espainiarraren agindupean. Frantziarren kontraerasoa saihesteko Rowland Hillen gudarosteari eskatu zion Pirinioetatik 80 kilometroko luzera zuen frontea kontrolatzea, batez ere, mendiko pasabideak[10].

Porrotaren ondoren Soult mariskalak laster berrantolatu zuen bere armada eta Iruñeko goarnizioa babesteko kanpaina bota zuen Amaiur eta Orreagako pasabideetatik[11]. Nahiz eta kanpainaren hasieran garaipenak izan, nafar orografia eta aliatuen defentsa sutsuak laster geldiarazi zuten frantziar armada. Wellingtonek armada berrantolatu eta 1813ko abuztuaren 1ean Soraurengo guduan berriro menderatu zituen frantziarrak.

Abuztuaren 31n Soultek beste saiakera bat egin zuen Donostiako goarnizioa askatzeko. Hala ere Galiziako armadak San Martzialen eutsi eta frantziarrak bota zituen Gipuzkoatik. Gudua pasa eta gero, anglo-portugaldar armadak hiru egunez Donostia arpilatu zuen: hiria erretzeaz gain, bertokoak erail eta bortxatu zituen[12][13].

Napoleon Pirinioetako mugaren defentsa prestatzen ari zela, Fernando VII.a Espainiakoarekin negoziatu zuen. Bakearen truke, espainiar erregeak koroa berreskuratu zuen[14].

Gerra Ipar Euskal Herrian[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Baina gerra ez zen bertan bera gelditu, anglo-portugaldar armadak ez zuelako bakea sinatu, Espainiako erregeak baizik. Suchetek, orduan, Ipar Euskal Herrira eraman zuen gudu zelaia. Irailean eta urrian lehenengo borrokak Ekialdeko Pirinioetan izan zirenez arren, azaroan mendebaldera jo zuten. Hilaren 10ean, hain zuzen ere, Ugaranako gudua izan zen. Hilabete bat beranduago Basusarrin borrokak izan ondoren, abenduaren 9 eta 13 artean Errobiko gudua egin zuten Baiona inguruan[11].

Wellingtonek Ipar Euskal Herrian, Hego Euskal Herrian frantziarrek jasan zuten moduan, gerrilla-gudua jasango zutenaren beldur zioen. Hori zela eta, Ugaranako gudua eta gero, espainiar gudarosteek bertako euskaldunak arpilatzeari ekin ziotenean etxera bidali zituen espainiarrak. Pablo Morilloren dibisioa baino ez zuen mantendu, Erresuma Batuko gobernuak ordaindua zelako. Era berean, beste herrialdeetako soldaduak zigortu zituen arpilatzen harrapatzen bazituzten.

Hala ere, Espainian egin zuten moduan, frantziar armadak bere nazionalitatekideak arpilatzeari ekin zion, Ipar Euskal Herriko euskaldunak, Frantziako Iraultzaren garaian jo ta su ibili arren, gutxi frantsestuta zeuden. Soultek horrelako jarrerak geldiaraztea saiatu bazuen ere, baita kapitain bat exekutatuz ere, ezin eta historialari batek esan zuen moduan "bertokoek laster konturatu ziren bere nazioa salbatzeko bide bakarra aliatuen garaipena lortzea zela"[15].

Handik gerra Bearnorantz mugitu zen 1814ko apirilaren 14an Tolosako guduarekin bat gerra amaitu arte[16]. Ordurako Napoleonek kargua utzia zuen- apirilaren 12an utzi zuen- baina borrokak ez zuten momentu hartan eten, berria fronteraino heldu ez zelako. Azken borroka Euskal Herrian Tolosarenaren egun berberean jazo zen: Baionako gudua izanik[17].

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1.   Aymes, Jean-René (2003), L’Espagne contre Napoléon. La guerre d’indépendance espagnole 1808-1814, Nouveau Monde éditions, fondation Napoléon, Paris .
  2.   Tranie, J; Carmigniani, J.-C. (1978), Napoléon et la campagne d'Espagne (1807-1814), Copernic .
  3.   Berga Marroquín, Armando (2008ko urtarrila), «Las abdicaciones de Bayona», Revista Historia 16 (381) .
  4.   Pigeard, A; besteak (2008ko uztaila-abuztua), «1808-1809 Napoléon en Espagne: Tudela - Somosierra - La Corogne», Gloire & Empire (19) .
  5. Guía Didáctica nº 3 sobre la Guerra de la Independencia, Fundación Dos de Mayo, en la revista La Aventura de la Historia.
  6.   Laqueur, Walter (July 1975), «The Origins of Guerrilla Doctrine», Journal of Contemporary History (Society for Military History) (10): 341–382, doi:10.1177/002200947501000301 .
  7. gipuzkoakultura.net: Tomas Zumalakarregi
  8.   de Olóriz, Hermilio de (1910), Navarra en la Guerra de la Independencia. Biografía del Guerrillero D. Francisco (Espoz y Mina), Iruñea .
  9.   Gates, David (1986) (2002), The Spanish Ulcer: A History of the Peninsular War, Pimlico, ISBN 0712697306 .
  10.   Chandler, David (1999), Dictionary of the Napoleonic Wars, Wordsworth Editions, ISBN 1 84022 203 4 .
  11. a b   Longford, Elizabeth (1971), Wellington: The Years of the Sword, Panther Books Ltd., ISBN 586 03548 6 .
  12.   de Oleza, José (1959), La recuperación de San Sebastián y Pamplona en 1813, Edit. Gómez, Iruñea .
  13.   Sadaba, Javier; Sadaba, Asier (1995), Historia de San Sebastián, Txertoa, Donostia, ISBN 84-7148 .
  14.   Griffith, Paddy (1999), A History of the Peninsular War: Modern Studies of the War in Spain and Portugal, 1808-14, 9, Greenhill Books, ISBN 185367348X .
  15.   Glover, Michael (2001), The Peninsular War 1807-1814, Penguin, 309. orrialdea, ISBN 0-141-39041-7 .
  16.   Escalettes, Jean-Paul, 10 avril : la bataille de Toulouse, Loubatieres, ISBN 978-2862663098 .
  17.   Smith, Digby (1998), The Napoleonic Wars Data Book, Greenhill, Londres, ISBN 1-85367-276-9 .

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • (Euskaraz) Joseba Aurkenerena: Napoleon, Wellington eta euskaldunak. Kazeta.info[1]
  • (Euskaraz) Joseba Aurkenerena: Euskal Herria txirtxikatua baina ez ahantzia. Kazeta.info [2]