Alexandro VII.a

Wikipedia, Entziklopedia askea
Alexandro VII.a
Alexander VII.jpg
Emblem of the Papacy SE.svg
237. Aita santu

1655eko apirilaren 7a - 1667ko maiatzaren 22a
Inozentzio X.a - Klemente IX.a
Artzapezpiku katolikoa

1653ko maiatzaren 13a -
External Ornaments of a Cardinal Archbishop.svg
kardinal

1652ko otsailaren 19a -
Coat of arms of Germany.svg
Alemaniako Nuntzio

1639ko ekainaren 13a - 1651ko urria
apezpiku katoliko

1635eko uztailaren 1a -
Apezpiku diozesiarra

1635eko urtarrilaren 8a - 1652ko otsaila
Girolamo de Franchis (en) Itzuli - Calanio della Ciaja (en) Itzuli
Elizbarrutia: Roman Catholic Diocese of Nardò-Gallipoli (en) Itzuli
Bizitza
Izen osoa Fabio Chigi
Jaiotza Siena1599ko otsailaren 13a
Herrialdea  Aita Santuen Lurraldea
Heriotza Erroma1667ko maiatzaren 22a (68 urte)
Hobiratze lekua San Petri basilika
Familia
Aita Flavio Chigi, Gonfaloniere
Ama Laura Marsili
Anai-arrebak
Leinua House of Chigi (en) Itzuli
Hezkuntza
Heziketa University of Siena (en) Itzuli
Hizkuntzak Italiera
Jarduerak
Jarduerak diplomazialaria, klerikoa eta apaiz katolikoa
Lantokia(k) Kolonia
Erroma eta Aita Santuen Lurraldea
Sinesmenak eta ideologia
Erlijioa Erromatar Eliza Katolikoa

Alexandro VII.a[1] (latinez: Alexander VII), jaiotza izenaz Fabio Chigi (Siena, 1599ko otsailaren 13a - Erroma, 1667ko maiatzaren 22a), Eliza Katolikoko 237. aita santua izan zen, 1655 eta 1667 bitartean.

C o a Alessandro VII.svg

Jatorria eta prestakuntza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Fabio Chigi izenarekin jaio zen, bankari familia ospetsu batean. Paulo V.a aita santuaren iloba-biloba zen. Haurtzaroan izan zuen apoplexia kolpe baten ondorioz, osasun txarrekoa zen eta hezkuntza etxean jaso behar izan zuen. 27 urterekin, teologia, zuzenbide eta filosofiako doktoregoa lortu zuen Sienako Unibertsitatean[2].

Eliz-karrera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Urbano VIII.aren agintaldian hasi zuen eliz karrera, 1627an Ferrarako azpiordezkari izendatua izan zenean. Horren ondoan, Sacchetti eta Pallotta kardinalen gomendioei esker, Maltako inkisidore izendatua izan zen. 1639-1651 bitartean Koloniako nuntzioa izan zen[2].

Münsterko konferentzian parte hartu behar izan zuen arren, heretikoekin eztabaidatzeari uko egin zion. Negoziaketak amaitu ondoren, Hogeita Hamar Urteko Gerrari amaiera eman zion eta Europan Frantziako Iraultzako Gerrak arte iraun zuen botere oreka abiarazi zuen Westfaliako bakea (1648) sinatu zen. Chigik hitzarmen horretako zenbait artikuluren aurka protesta egin zuen, Egoitza Santuaren interesen aurkakoak zirelakoan.

1651n Inozentzio X.a aita santuak Erromara deitu, eta kardinal eta estatu idazkari izendatu zuen[2].

Aitasantutza[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Inozentzio X.a hil ondoren, 1655eko apirilaren 7an Chigi, Espainiaren hautagairik gogokoena, aita santu aukeratua izan zen. Konklabeak laurogei egun iraun zuen.

Hasiera batean nepotismoaren aurkakoa izan zen eta, agintaldiaren lehen urtean, bere senideei Erroma bisitatzea ere debekatu zien. Alabaina, 1656ko apirilaren 24ko kontsistorioan, anaia eta ilobak laguntzaile hartu zituen. Ordutik aurrera, elizaren administrazioa bere senideen esku gelditu zen. Neurri hau nepotismoaren loratze berria izan zen[2]. Horrezaz gain, bere jaioterrian bizi ziren senideei hobekien ordaindutako postu zibil eta eklesiastikoak eta jauregi eta etxalde bikainak eman zizkien.

1656an Cornelius Jansenen Augustinus obrako bost proposamenen kondena berretsi zuen, Blaise Pascalen Les Provinciales eskutitzak irakurtzea debekatu zuen, liburu debekatuen indizean sartu (1657), eta gupidagabe zigortu zituen jansenistak (1665). Bere garaian eraiki zen San Petriren plazako zutabedia[3].

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. Euskaltzaindia. 129. araua: Aita santuen izenak. .
  2. a b c d Peterson, J.B.. Papa Alejandro VII. in: Enciclopedia Católica Online. ec.aciprensa.com . Noiz kontsultatua: 2015-10-26.
  3. Lur entziklopedietatik hartua.
Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Alexandro VII.a Aldatu lotura Wikidatan


Aurrekoa
Inozentzio X.a
Aita Santua
1655-1667
Ondorengoa
Klemente IX.a