Svetlana Aleksievitx

Wikipedia, Entziklopedia askea
Hona jauzi: nabigazioa, Bilatu
Svetlana Aleksievitx
Світлана Алексієвич (Київ, 2016) 08 (cropped).JPG
Bizitza
Jaiotza Ivano-Frankivsk1948ko maiatzaren 31 (69 urte)
Herrialdea  Bielorrusia
 Sobietar Errepublika Sozialisten Batasuna
Talde etnikoa bielorrusiarra
ukrainarra
Errusiarra
Lehen hizkuntza errusiera
Hezkuntza
Heziketa Bielorrusiako Estatu-Unibertsitatea
(1972 -
Hizkuntzak errusiera
Lanbidea
Lanbidea idazlea eta kazetaria
Lan nabarmenak Zinky Boys: Soviet Voices from a Forgotten War
Voices from Chernobyl
War's Unwomanly Face
Second-Hand Time
The Last Witnesses
Jasotako sariak
Nominazioak
Kidetza USSR Union of Writers
Mugimendua non-fiction literaturea
Genero artistikoa powesta
IMDb nm6714046
alexievich.info

Svetlana Aleksandrovna Aleksievitx (bielorrusieraz: Святлана Аляксандраўна Алексіевіч, Sviatlana Aliaksándrauna Alieksiévich, errusieraz: Светла́на Алекса́ндровна Алексие́вич; Stanislav, Ukraina, 1948ko maiatzaren 31) Bielorrusiako idazlea eta kazetaria da. Errusieraz idazten du, eta 2015ean Nobel Saria eskuratu zuen[1]; Suediako Akademiak kazetaritza-erreportaje bat saritzen zuen lehenengo aldia izan zen .[2] Errusiako presidente Vladimir Putin-ekiko oso jarrera kritikoa agertu izan du beti. Bigarren Mundu Gerran parte hartu zuten emakumeen testigantzak jasotzen dituen Gerrak ez du emakume aurpegirik liburua euskaraz irakur daiteke, Iker Sancho Insausti itzultzailearen eskutik.

Obra[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  • U voiní ne jénskoe litsó (Gerrak ez du emakume aurpegirik) (1985)
  • Poslednie svideteli: sto nedetskikh kolibel'nikh (Azken testigantzak) (1985)
  • Tsínkovie màltxiki (Zinkeko mutilak) (1989)
  • Zatxaróvannie smértiu (Heriotzak harrapatuta) (1993)
  • Txernòvilskaia molitva (Txernobilgo otoitza) (1997)
  • Vremia sekond khend (Bigarren eskuko garaia), Mosku: Vremia, 2013.[3]

Euskaraz[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]