Artikulu hau "Kalitatezko 1.000 artikulu 12-16 urteko ikasleentzat" proiektuaren parte da

Astronomiaren historia

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search

Ptolomeoren sistema

Astronomiaren historia, historian zehar astronomiaren inguruan lortu diren behaketa, aurkikuntza eta ezagutzen kontaketa da. Astronomia gizakiak nomada izateari utzi zionean hasten da, hau da, sedentario bihurtzen hasi zenean. Lehenengo zibilizazio edo komunitateak osatu zirenean, astroekiko interes gero eta handiagoa zuen. Gizakiek askotan erabili dituzte izarrak, ehizarako garairik onenak zeintzuk ziren jakiteko edo fruitu edo bestelako elikagaiak noiz bildu jakiteko. Bestalde, negua noiz zetorren jakiteko ere baliagarri suertatu zaio astronomia, urtaro hau iritsi baino lehenago konturatzen baitziren bazetorrela eta beraz, prestatzeko denbora gehiago lortzen zuten[1][2].

Gizakia bizi izan den leku guztietan aurkitu izan dira astronomiarekiko interesa adierazten dituzten arrasto edo jakintzak. Hau horrela izanda, astronomoen lanbidea gizakiak sortu dituen zaharrenetako bat dela argi geratzen da, gizakiaren kultura guztietan beraien txokoa duelako.

Zeruaren aldaezintasuna, gizakiak garai batean azaldu ezin zituen benetako aldaketa batzuek itxuraldatzen dute, aldaketa hauek, zeruan jainko ahalguztidunak zeudenaren ideia zabaldu zuten, jainko hauek baretzeko opariak edo gauza preziatuak eman behar zitzaizkien, bestela gizakiarenak ziren jabetzak suntsituko zituztelako, garai haietako gizakien ustetan. Ideia erlijioso hauek astroen azterketan eragin handia izan zuten mendeetan zehar, zientzia poliki-poliki lehen aipatutako aldaketa eta fenomenoak argitzen hasi zen arte. Esan beharra dago, fenomenoak azaltzen hasi ziren zientzialarien eta kasu honetan, astronomoen ideiak ez zirela hartu modu baketsuan, askotan erlijioaren aurkako ideiak azaltzeagatik atxilotuak, epaituak edo batzuetan, zigortuak ere izaten zirelako. Gaur egun, siniskeria bezala hartzen ditugu garai bateko ideia erlijiosoak zirenak.

Antzinako astronomia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Aristarco Samoskoa (K.a. 310-230) izan zen astronomiari buruzko lan bat egiten lehenengoetarikoa. Bere lanean, Lurra Ilargitik eta Eguzkitik zatitzen dituen distantziak kalkulatu zituen eta gainera, eguzki-sistemaren eredu heliozentriko bat proposatu zuen, izenak dioen bezala, eredu honetan aipatzen zuen Eguzkia unibertsoaren erdian zegoela eta gainerako astroek honen inguruan orbitatzen zutela (Lurra barne). Proposatu zuen eredua, gaurko begiekin ikusita, okerra da, baina garai hartan proposatu ziren eredu zuzenetariko bat da, hala eta guztiz ere, ez zen onartua izan, Lurretik ikusita astroekiko dugun hautemateak kontrakoa adierazten duelako. Eredu heliozentriko hau Arkimedesen (K.a. 287-212) hainbat lanetan jasoa dago.

Eudoxo Knidokoa (K.a. 390-337) izan zen eredu geozentrikoaren asmatzailea, handik urte batzuetara ordea, Aristotelesek eta bere eskolak babestu egin zuten. Eredu honek ez zituen fenomeno batzuk azaltzen, adibidez, astro batzuek duten mugimendu ezberdina behatzen den astroarekin alderatzen denean. Izar hauek dirudienez, beti, denak batera alde berdinera mugitzen dira, abiadura angeluar berdinarekin, horregatik, beraien posizioa berdin mantentzen da ondokoei dagokienez. Aipatutako arrazoiarengatik «izar finko» bezala ezagutu izan dira beti. Hala ere, hainbat astro beste astroak baino motelago mugitzen dira (mugimendu zuzena). Ondo behatzen hasten bagara, konturatu gaitezke aipatutako astroak egunero gero eta atzeratuago daudela, kasu batzuetan, egun batetik bestera izar mugikor hauek moteltzen jarraitu beharrean, abiadura azkartzen joaten dira, izar «finkoekiko» (mugimendu atzerakoia), baina azkenan, berriz ere azkartzen doazen izar mugikor hauek, moteltzen joaten dira, izar «finkoekin» batera, abiadura berdinean bidaiatzeko zeruan zehar, betiere, eguneroko atzerapen txiki batekin (mugimendu zuzena). Izar mugikor haueri beste izen bat jarri zitzaien «finkoekin» desberdintzeko, zehazki, izar-planeta (izar uxo edo errebelatuak) izena.

Ptolomeotar sistema.

Sistema geozentrikoa esandako behaketekin bat etor zedin, Ptolomeo irtenbide bat bilatzen saiatu zen.

Ptolomeoren epizikloak.

Ptolomeoren sisteman Lurra unibertsoaren erdian dago eta Ilargia, Eguzkia, planetak eta izarrak kristalzeko esfera finko batean biraka dabiltza. Planeten mugimendu ezberdina azaltzeko sistema berezi bat sortu zuen. Sistema honen arabera, Lurra ez dago unibertsoaren erdian zehazki, eta planetak epiziklo baten inguruan biratzen dabiltza.

Epizikloak Apolonio Pergakoaren (K.a. 262-190) ideia izan ziren eta Hiparko Nizeakoak (K.a. 190-120) hasierako ideia hobetu zuen. Planetak beraien epizikloaren inguruan biraka dabiltzanez, eta honen erdigunea aldi berean bere deferentearen esferaren gainean mugitzen ari denez, bi mugimenduak konbinatuz, planeta izar ''finkoen'' (eguneroko atzerapen txikiarekin, betiere) alde berdinera mugitzea lortzen da, eta beraz, lehen aipatu dugun mugimendu atzerakoia azaltzea ere lor daiteke (ikusi eskuineko irudia). Ptolomeoren eskema, bere epiziklo konplexuekin eta deferenteekin, mendetan zehar onartua izan zen, arrazoi askorengatik. Arrazoi nagusia, gizakia espezie pribilegiodun eta gorena bezala har daitekeela ahalbidetezen duela da, bera unibertsoaren erdigunean dagoela adierazten duelako eskema honek.

Eguzki-sistema edo Lurraren orbitetaz gain, beste hainbat gai azaltzen saiatu zen gizakia, hala nola, nolakoa zen Lurraren osaera, Lurraren tamaina, lehenengo izarren bilduma osatu, izarren itxurazko distiraren arabera magnitudeen sailkapen bat osatu eta Saros zikloa sortu, eguzki-eklipse eta ilargi-eklipseak iragartzeko, besteak beste.

Hego Koreako Cheomseongdae astronomia-behatokia (VII. mendekoa) 

Kultura zaharretako arkeoastronomiari buruzko artikuluak:

Erdi Aroko astronomia[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Erdi Aroan astronomiak ere, beste zientzia eta arteek bezala, geldialdi bat jasan zuen. Aro luze honetan, Elizaren babesa zuen ptolomeotar sistema geozentrista indarrean egon zen, batezere, Elizaren sinismenekin bat zetorrelako, hau da, gizakia eta jainkoa denaren erdigunea zirela adierazten zuelako.

XV. mendean Alfontso X.a Gaztelakoak (1221-1284) eraikitzea agindu zuen Toledoko itzultzaileen eskolak, astronomiarekiko interesa berpizten lagundu zuen, antzinako astronomiari buruzko testuak itzultzen hasi baitziren.

Johannes Müller Regiomontanok (1436-1476) bezela, hainbat pertsona behaketak egiten hasi ziren eta garai hartan zeuden teoriak eztabaidatzen. Nikolas Kusakoak (1401-1464) 1464ean unibertsoa multzo finito bat ez zela esan zuen, garai horretako teoriak zapuzten hasi zirela ondoen erakusten duen zeinuetako bat da. 

Mendebaldeko Europan astronomiarentzako garai ilunak ziren bitartean, arabian, ikerketa eta behaketekin jarraitu zuten, hainbat lan garrantzitsu egin zituzten, beranduago mendebaldeko Europan eragina izango zutenak. Adibidez, Almagesto itzuli zuten eta hainbat izarreri izenak eta sailkapenak ezarri zizkieten. Eduki zituzten astronomo nagusiak dituzue jarraian: Al-Batani (858-929), Al Sufi (903-986) eta Al-Farghani (805-880), azken honek eguzki-sistemari buruz ikerketa garrantzitsuak egin zituen. XV. mendean jakintza hauek Erdialdeko Europara iristen dira, Ekialdeko Europan dauden zibilizazio turkiarren konkisten bidez.

Astronomia modernoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Berpizkundea[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Kopernikoren sistemaren irudia. De revolutionibus orbium coelestium obratik jasoa. 

XV. mendean zehar, merkataritza gero eta indar gehiago hartzen ari da mediterraneko nazioetan, honek ekialdera eta mendebaldera merkatal-bideak bilatzea eragiten du, besteak beste, Amerikaren aurkikuntza mugimendu berri haueri esker egin zen. Nabigaziorako zegoen behar honek orientaziorako tresnak asmatzera behartu zituen zientzialariak, horregatik, geografia, astronomia, kartografia, meteorologia eta teknologia (neurketak egiteko tresna berriak sortzeko, adibidez, erlojuak edo konpasak) bezalako arloetan ikerketa sakonak egin ziren.

Nikolas Koperniko (1473-1543) ideia heliozentrikoen alde jarri zen, bere ustetan, Eguzkia unibertsoaren erdian zegoen, geldirik, eta planeta zein gainerako astroak beraren inguruan biraka zebiltzan «mugimendu perfektuarekin», hau da, borobil perfektuak eginez. Kopernikoren sistema honek ordea, Ptolomeorenaren arazo berdinak edo gehiago zituen, besteak beste, bere teoriak ez zuelako azaltzen planeten mugimendu atzerakoia eta aurreikuspen astronomikoetan huts egiten zuelako. Hau konpontzen saiatzeko, Kopernikok ere epizikloak ipini zituen, arazoak azaldu ahal izateko.

Tycho Brahe (1546-1601), bizitza lasaia zuen gizona zen, hainbat behaketa egin zituen eta bere garairako oso aurreratuak ziren neurketa astronomikoak egin zituen. Gainera, bere behatokia eta tresnak lortzeko ahalmen ekonomikoa izan zuen. Hala ere, Braheren neurketek ez zuten erabilera handirik izan Johannes Keplerrek (1571-1630) erabili zituen arte. Kepler urte askotan zehar lanean ibili zen Kopernikoren sistemak zituen akatsak konpontzen saiatzen, Platonen solido perfektuetan oinarrituta zeuden mugimendu planetarioen ereduak erabili zituen horretarako. Brahe hil ondoren, zituen datu guztiak baliatuz, azkenean orbita planetarioak ulertu ahal izan zituen, eklipseekin probak eginez eta ez Platonen solido perfektuetan oinarrituta zeuden ereduak erabiliz. Orbita planetarioak ulertu zituenez, planeten mugimenduaren legeak idatzi ahal izan zituen:

  1. Planeta guztiak Eguzkiaren inguruan higitzen dira, orbita eliptikoak eginez. Eguzkia elipsearen bi fokuetako batean dago.
  2. Planetatik Eguzkira doan irudizko lerroak azalera berdina estaltzen du denbora-tarte berdinean.
  3. Planetak orbita osatzeko behar duen periodoaren karratua, Eguzkirako batez besteko distantziaren kuboarekiko proportzionala da. Azken hau 1619an argitaratu zen mundu osoan.

Teorioa heliozentristaren defendatzaile handienetariko batGalileo Galilei izan zen (1564-1642). Hans Lippershey holandarraren asmakizuna oinarri gisa hartuta,teleskopio bat sortu zuen eta lehenengoa izan zen aipatutako asmakizuna astroak behatzeko erabiltzen, besteak beste, Ilargiko kraterrak, Jupiterren sateliteak, eguzki-orbanak eta Artizarreko faseak aurkitu zituen. Berak egindako aurkikuntzak, soilik Kopernikoren ereduarekin bateratu zitezkeen.

Galileok egin zituen lanak ez zitzaizkion inondik inora Eliza Katolikoari gustatu, erakunde honek, Kopernikoren de Revolutions liburua debekatua zuen jada lehenagotik. Galileok hainbat presio jasan zituen Elizatik, bere obretan moderazioa eskatuz, hala eta guztiz ere, Galileok, bi sistema nagusien arteko elkarrizketa liburua argitaratu zuen. Liburu honen bidez Eliza lotsagarri utzi zuen, eta beraz, elizak epaitu egin zuen eta behartu bere sinismenak okerrak zirela aitortzera. Gainera, bere etxean atxilo mantendu zuten, denbora batez. 88 urterekin hil zen aita santuaren bedeinkapenarekin. XX. mendean Joan Paulo II aita santuak barkamena eskatu zuen mundu guztiaren aurrean bere Elizak egin zuen bidegabekeria honengatik.

Lehen astronomo modernoak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Isaac Newton (1643-1727).

Aurrerapen tekniko, optiko eta matematika zein fisikako teoria berriei esker, astronomiari eta orokorrean zientziako arlo guztiei bultzada handia eman zitzaien. Milaka argizagi berri aurkitu eta izendatu ziren. XVII. mendean, hainbat astronomo handiei esker, iraultza bat gertatzen da, astronomia modernoaren sorrera. Johannes Hevelius (Ilargia zein kometak behatu zituen), Christian Huygens (Saturnoren eraztunak eta Titan satelitea), Giovanni Domenico Cassini (Saturnoko sateliteak), Ole Rømer (1676an Jupiterren eklipseak behatuz argiaren abiadura zenbatekoa zen jakin zuen) eta John Flamsteed (Greenwicheko behatokiaren sortzeilea, 1675ean).

Garai hauetan Isaac Newtonek bere hiru legeak atera zituen, garai zaharretako argizagien mugimenduaren inguruko siniskeriei amaiera emanez. Jarraian hiru legeak:

  • Berarengan eragiten duen indarrik ez badago, partikula oro abiadura konstantez higiko da erreferentzia sistema inertzialekiko.
  • Objektu baten momentu linealaren aldakuntza, gorputz horretan eragiten duten indarren erresultantearen proportzionala da, eta aldakuntza horrek indar erresultantearen noranzkoa izango du.
  • Indar guztiak binaka gertatzen dira, eta bi indar hauek magnitude berdinekoak dira, baina aurkako noranzkoa dute

Newtonek sagar baten erorketa behatu zuenean grabitazioa ulertu zuela dioen elezahar bat dago, gaur egun badakigu hau ez zela horrela izan. Hala eta guztiz ere, grabitatearen indarra ulertzeko baliagarria da: sagar bat erortzea eragiten duen grabitazio berdinak Ilargia Lurraren inguruan biraka mantentzen du, berari esker ez balitz, Ilargiak ez zen Lurraren inguruan orbitatzen mantenduko. Grabitazio unibertsalaren legeak hurrena dio:

''Bi partikula materialek elkar erakarri egiten dute, bere masen biderkaduraren zuzenki proportzionala eta beren arteko distantziaren karratuaren alderantziz proportzionala den indar baten bidez.''

Newtonek beste hainbat lan egin zituen astronomiaren arloan, hala nola, garai hartako teleskopioen diseinua aldatu zuen newtonen islagailu deritzon modelo bat ezarriz; Philosophiae naturalis principia mathematica liburua ere idatzi zuen, eguzki-sistemaren dinamika azaltzen da bertan, bere legeak munduarekin partekatzeko ere erabili zuen aipatutako liburua.

Newtonen teoriak denbora behar izan zuen Europan ezartzeko. Descartesek zurrunbiloen teoria babesten zuen, bestalde, Christiaan Huygens, Gottfried Wilhelm Leibniz eta Jacques Cassinik Newtonen teoriaren zati batzuk onartu zituzten arren, onartu ez zituzten zatiak beraien usteekin bete zituzten. Voltairek 1738an mareen inguruan egin zuen esperimentu bat argitaratu zuen.[3]

Azkenean 1748an, Frantziako Zientzien Akademiak Jupiter eta Saturnoko perturbazioak azaltzeko gai zenari sari bat eskeiniko ziola esan zuen, hala, Euler, Joseph-Louis Lagrange eta Laplacek azaldu zituzten perturbazioak, eguzki-sistemaren oinarriak ezarriz.

Unibertsoari buruzko teoria berriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

W. Herschelen ustetan Esne Bideak zuen forma ikus dezakegu irudi honetan, izarrak zenbatuz irudikatu zuen modu honetan gure galaxia.

Zerura egiten ziren behaketak geroz eta hobeagoak eta xehetasun gehiago erakusten zituztenak ziren, honek planeta, kometa edo izar finkoez gain, argizagi mota berriak aurkitzea ahalbidetu zuen.

Astronomoak behatzen hasi ziren objektu berriek argizko aldabaki edo petatxu baten itxura zuten, horregatik, nebulosa izan jarri zitzaien. Friedrich Wilhelm Herschel (1738-1822) alemaniarra izan zen objektu mota berri hauek behatzen lehenengoetarikoa, lanbidez musikalaria zen arren, izarren aldeko hautua egin zuen. Bere arreba Caroline Herschelek (1750-1848) berarekin batera lan egin zuen, besteak beste, galaxiaren mapa bat egiten lagundu zion, izar kantitate handi bat behatu baitzituzten. Herschellek beste hainbat aurkikuntza garrantzitsu ere egin zituen, adibidez, Urano aurkitu zuen, Titania eta Oberon bere ilargiekin batera, Saturnoren Entzelado eta Mimas sateliteak aurkitu zituela ere ezin dugu ahaztu.

XVIII. mendean zehar, astronomiaren helburu nagusienetako bat unibertsoaren neurriak kalkulatzea izan zen. Neurketarako erebili zen sistema izar-paralaxia izan zen, sistema honek izar baten mugimendua neurtzen du, bi puntu ezberdinetatik behatzean bere izar bizilagunei dagokionez. Friedrich Besselek (1784-1846) egin zuen sistema honen bidez lehen neurketa. 1838an Zisne konstelazioko 61ak 11 argi-urteko distantzia zuela jakitea lortu zuen. Beranduago, Alfa Centaurik 4,3 argi-urteko distantzia zuela ere jakin zuen.

Astronomia XX. mendean[aldatu | aldatu iturburu kodea]

XX. mendearen hasieran teoria nagusia heliozentrikoa zen. Teoria honen arabera, Eguzkia unibertsoaren erdigunean dago eta gainerako objektu guztiek bere inguruan biratzen dute: planetak, izarrak, asteroideak, kometak eta baita ere XVIII zein XIX. mendean aurkitu ziren espazio sakoneko objektu guztiak ere (nebulosak zein nebulosa kiribilak).

Izar aldakorren (periodikoki distira aldatzen duten izarrak) aurkikuntzak eta egin ziren ikerketek, Harlow Shapley (1885-1972) izan zen ikerketak egiten hasi zen lehenengoetakoa, izar aldakor mota berri bat aurkitzea eragin zuen. Mota berri honetako izarrek zuten berezitasuna zen, distiran zituzten aldaketak distira intrintsekoarekin lotura zutela. Mota honetako lehen izarrak zefeoren konstelazioan aurkitu zenez, Zefeida izena jarri zitzaien. Argizagi baten distira jakinda, behatzailearengandik dagoen distantzia kalkulatzea erraza da, alderantzizko koadroa baino ez da aplikatu behar. Shapleyk kumulu globularrei (galaxiaren erdigunea orbitatzen dauden milioika izarrek osatzen dituzten kumulu trinko eta borobilak) egin zizkien behaketei esker, konturatu zen hauek Eguzkitik galaxiaren erdigunetik baino urrunago zeudela eta beraz, eguzki-sistema galaxiaren eta unibertsoaren periferian kokatzen dela ondorioztatu zuen.

Mende hasieran Kanten uharte-unibertsoen teoriak oraindik ere indarra zuen, teoria honek nebulosa kiribilak Esne Bidearekin loturarik ez zuten uharte-unibertsoak zirela babesten zuen, Herschel zen teoria honen babesle sutsuenetako bat baina ez zuen froga indartsurik defendatzeko. Wilson mendiko behatokitik Edwin Hubblek (1889-1953) eginiko behaketek ekarriko zituzten falta ziren frogak.

Hubblek, 1924ko otsailaren 19an Shapleyri, bere ideien aurka azaltzen zen eta galaxia bakar bat zegoela zioen teoria babesten zuen, gutun bat idatzi zion: «Seguruenik interesatuko zaizu Andromedaren nebulosan zefeida aldakor bat aurkitu dudala jakitea». Modu honen bitartez mundu guztiarekin partekatu zen nebulosa kiribilak ez zirela Esne Bidearen barnean zeuden gasezko kumulu hutsak, baizik eta galaxia erabat independenteak edo Kantek esan zuen bezala «uharte-unibertsoak».

Garai hauetan zehar, Albert Einsteinek bere Erlatibitate orokorraren teoria proposatu zuen, teoria hau irakurriz uler dezakegu unibertsoa zabaldu egiten dela eta beraz, ez dela estatikoa. Esan beharra dago, Einsteinek kosmologiko deritzon konstante bat erantsi ziola unibertsoaren handitze edo zabalkundea «gelditzeko» eta batez ere garai haietako jakintzetara moldatzeko. Hubbleren aurkikuntzek nebulosa kiribilak ikertzera animatu zituen zientzialariak, hala, Vesto Slipher gaztea, garai haietan Lowell behatokian ari zen lanean Percival Lowellen agindupean, hainbat ikerketa gauzatzen aritu zen. Ikerketa haiek egiten ari zela nebulosa kiribilek beraien espektroetan gorrizko lerradura bat zutela aurkitu zuen, begiralearengandik urruntzen ari den objektu batek berak igorritako longitude-uhinak luzatzen ditu, espektroetan ageri zen lerradura gorria sortuz. Hala eta guztiz ere, Slipherrek ez zuen bere aurkikuntzaren zergatia aurkitu. Beste ikerketa batean, Hubblek 25 galaxien distantziak neurtzean, beraien distantziaren eta lerradura mailaren artean, beste hitzetan esanda, urruntzen ziren abiaduraren artean lotura bat aurkitu zuen.

Unibertsoaren hedapena.

Hubble, Slipher eta Einsteinen aurkikuntzak zein ikerketak batu zituen gizona Georges Lemaitre (1894-1966) matematikalaria izan zen. Gizon honek 1927an, lerradura gorriaren eta unibertsoaren zabalkuntzaren arteko lotura garatzen zuen artikulu bat argitaratu zuen. Bere artikuluak komunitate zientifikoan oihartzuna lortu zuenean, hauek ondorioztatu zuten unibertsoa zabaltzen ari bazen garai batean argizko puntu batean batuta egon zela. Hasierako puntu horri «jatorrizko atomo» deitu zitzaion eta bere zabalkundeari «zarata handia». Fred Hoyle (1915-2001) astronomoak (teoria honen aurka zegoen) «Big Bang» deitu zion mespretxuz, baina gaur egun horrela deitzen zaio unibertsoaren sorreraren inguruan onartuena dagoen teoriari.

Unibertsoa norantza guztietan zabaltzen ari dela kontuan hartuta, bi aukera ezagutzen ditugu: zabalkunde hau konstantea izaten jarraitzea, hala uneren batean gelditzea. Zer gertatuko den jakiteko, alde batetik, unibertsoak duen guztizko materia jakin beharko genuke (oraindik datu hau ezezaguna da) eta bestetik, hauen arteko grabitate-indarra nahikoa izango den materia uzkurtzeko. Aipatzekoa da, azkeneko urteetan unibertsoaren zabalkundea azeleratzen dabilela frogatu dela. Azkeneko datu hauek ikerketa sakon batean dihardute, bertan egon daitekeelako unibertsoaren etorkizuna jakiteko giltza.

Astronomia XXI. mendean[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Gaur egun jakina da milaka milioika izarrez osaturik dagoen eta Esne Bidea deitzen zaion galaxia kiribil lerrodun baten periferiako eguzki-sistema bateko, bertan bere bizitzaren herenean dagoen Eguzkia deitzen zaion izarra nagusi den, planeta txiki batean bizi garela. Galaxia honek bere erdigunean zulo beltz super masibo bat duela ere badakigu, gainerako galaxien antzera. Galaxien superkumulu bateko ''Talde Lokal'' deritzon galaxia talde baten barnean kokatzen da gure galaxia. Unibertsoa Esne Bidea bezalako milaka milioika galaxiez osaturik dago eta bere adinari dagokionez, 13 500 eta 13 900 milioi urteen artekoa du eta gelditu gabe hedatzen dihardu.

Aurrerapen zientifiko eta tekniko berriek, hala nola, espazioan zein lurrean ditugun teleskopio indartsuek, eguzki-sistemaren kanpoaldera hurbildu diren zundek, beste munduen lurrazalean dauden robetek, ... astronomiari milaka ate ireki dizkiote.

Kosmologia eta unibertsoaren hedapena[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Edwin Hubble (1889-1953) astronomo estatubatuarra.

Gure gaur egungo daukagu ezagutzaren zati handi bat XX. mendean lortu ziren. Argazkigintzaren erabileraren laguntzaz, objektu ahulagoak aurkitu ziren. Gure eguzkia 1010 izar baino gehiagoz osaturiko galaxia baten parte zela aurkitu zen. Beste galaxia batzuen existentzia, eztabaida handiaren gaietako bat, Edwin Hubble-k ebatzi zuen, Andromeda nebulosa galaxia desberdin bat bezala identifikatu zuenak, eta beste hainbat distantzia handira eta atzera eginez, gure galaxiatik urrunduz.

Kosmologia fisikoak, astronomian intersekzio handia duen diziplina, XX. mendean aurrerapen handiak egin zituen, Big Bang-aren eredua astronomia eta fisikarengandik hornitutako ebidentziek bermatua, galaxia gorrienganako desplazamendu, mikrouhinen hondoko erradiazio kosmikoa, Hubbler-en legea eta elementu kosmikoen ugaritasuna bezalakoak.

Kosmosari irekitako leiho berriak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Esne Bidea.

XIX. mendean, zientzialariak begiratu batean ikusezinak ziren argi forma aurkitu zituzten; X izpiak, gamma izpiak erradio uhinak, mikrouhinak, erradiazio ultramorea eta erradiazio infragorria. Honek astronomian eragin handia izan zuen, astronomia infragorriaren arloa, erradioastronomia, X izpien astronomia, eta azkenik, gamma izpien astronomia sortuz. espektroskopioaren etorrerarekin, beste izarrak gure eguzkiaren antzekoak direla frogatu ahal izan zen, baina tenperatura, masa eta tamaina maila batzuekin. Gure galaxiaren existentzia, Esne Bidea, XX. mendean izar bananduen multzo bat bezalako zela frogatu zen, “kanpoko” galaxien existentziaren batera, eta handik gutxira, unibertsoaren hedapena, gureganako galaxien gehiengoaren atzerapenean ikusia.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Ikus, gainera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Astronomian sakondu:

Astronomia

Behatoki astronomikoa

Aintzinaroko astronomian:

Klaudio Ptolomeo

Aristoteles, Apolonio Pergakoa eta Hiparko Nizeakoa

Astronomia modernoan:

Galileo eta Koperniko

Newtonen legeak eta grabitazio unibertsalaren legea

XX. mendeko astronomian:

Unibertsoan, haren hedapenean, sorreran eta amaieran.

Einstein, Herschel, Kant

XXI. mendeko astronomian:

Zulo beltza, Talde Lokala

Hubble, Spitzer

Grabitazio uhin

Kanpo loturak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Wikimedia Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Astronomiaren historia Aldatu lotura Wikidatan