Astato

Wikipedia(e)tik
Hona jo: nabigazioa, Bilatu
Astatoa
85 PolonioaAstatoaRadona
I

At

(Uus)
At-TableImage.png
Orokorra
Izena, Ikurra, Zenbakia Astatoa, At, 85
Serie kimikoa halogenoak
Taldea, periodoa, orbitala 17, 6, p
Masa atomikoa (210) g/mol
Konfigurazio elektronikoa [Xe] 4f14 5d10 6s2 6p5
Elektroiak orbitaleko 2, 8, 18, 32, 18, 7
Propietate fisikoak
Egoera solidoa
Urtze-puntua 575 K
(302 °C, 576 °F)
Irakite-puntua  ? 610 K
(? 337 °C, ? 639 °F)
Irakite-entalpia kal. 40 kJ·mol−1
Lurrun-presioa
P/Pa 1 10 100 1 k 10 k 100 k
T/K 361 392 429 475 531 607
Propietate atomikoak
Kristal-egitura daturik gabe
Oxidazio-zenbakia(k) ±1, 3, 5, 7
Elektronegatibotasuna 2,2 (Paulingen eskala)
Ionizazio-potentziala 1.a: 890±40 kJ/mol
Datu gehiago
Eroankortasun termikoa (300 K) 1,7 W·m−1·K−1
Isotopo egonkorrenak
Artikulu nagusia: astatoaren isotopoak
iso UE Sd-P D DE (MeV) DP
210At  %100 8,1 o ε, β+ 3,981 210Po
α 5,631 206Bi
Erreferentziak

Astatoa elementu kimiko bat da, At ikurra eta 85 zenbaki atomikoa dituena. Elementu hau naturan agertzen da uranio-235 isotopoa uranio-238 bihurtzen denean. Halogenorik astunena da eta oso erradioaktiboa da.

Ezaugarri nagusiak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Masa-espektrometro bidez baieztatu denez, elementu honek gainerako halogenoek bezalako portaera dauka, eta batez ere iodoaren antzekoa (segurasko tiroidean metatuko litzateke iodoa bezala), nahiz eta astatoa iodoa baino metalikoagoa dela uste den. Zenbait ikerketa egin dira astatoaren propietateak ezagutzeko, baina zaila da lan hauek egitea, astatoa oso bakana baita Lurrazalean (erdibizitza oso laburra du). Bere isotoporik egonkorrenak 8,3 orduko erdibizitza dauka. Astatoaren desintegrazioaren azken produktua berunaren isotopo bat da.

Astatoa naturako elementurik arraroena da: Lurrazalean inoiz 28 gramo astato existitu izan direla estimatu da.

Commonsen badira fitxategi gehiago, gai hau dutenak: Astato Aldatu lotura Wikidatan