Inulina

Wikipedia, Entziklopedia askea
Jump to navigation Jump to search
Inulina
Identifikadoreak
CAS zenbakia 9005-80-5 YesY
PubChem 24763
ChemSpider NA YesY
UNII JOS53KRJ01 YesY
DrugBank DB00638
ChEMBL CHEMBL1201646 N
ATC kodea V04CH01
Propietateak
Formula molekularra C6nH10n+2O5n+1
Masa molarra Polimero; n-ren arabera
Arriskuak
NFPA 704
NFPA 704.svg
1
1
0
Kontrakoa esaten ez bada, emandako datuak baldintza normaletan (25 °C, 100 kPa) hartuak dira.
Erreferentziak

Inulina fruktosaz osatutako polisakaridoa da, beraz fruktosano bat da. Funtzioari dagokionez sakarosaren homologoa dela esan daiteke.

Egitura[aldatu | aldatu iturburu kodea]

10-250 fruktosa unitate izan ohi ditu eta β (2→1) lotura glikosidikoarekin elkartuta dauden. Katearen azken unitatea glukosa molekula izan ohi da.

Garrantzia biologikoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Almidoia bezala energia biltegia da, baina bakuoloetan bakarrik dago. 36.000 landare espezietan aurkitzen da, gehienbat dikotiledoneoen lurpeko organoetan (sustrai, tuberkulu eta errizometan). Maila industrialean txikoria landaretik lortzen da. Landareek hotzari aurre egiteko ere erabiltzen dute[1].

Metabolismoa[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Polisakarido hau uretan disolbagarria da eta zuntz elikagarriaren parte da[2].

Gizakiaren listuko amilasa entzimak ez dira gai β(1→2) lotura hidrolisatzeko eta inulinak digestio aparatu guztia zeharkatzen du. Kolonean dagoen flora anaerobioak hartzidura bidez partzialki degradatzen du[3]. Horrek hesteetako flora finkatzen laguntzen du[4]. Aitzitik, inulina kantitate handiak dituzten elikagaiak janez gero, flatulentziak ager daitezke.

Erabilera[aldatu | aldatu iturburu kodea]

Giltzurrun funtzioaren azterketan erabiltzen da %10-eko ur disoluzioan. Zainbidetik sartzen da eta ez du odol proteinekin elkarrekintzik izaten. Hodixka mailan ez du ez iraizketa ez xurgapen prozesurik jasaten. Glomeruluan iragazi eta giltzurrun bidetik metabolizatua izan gabe kanporatzen da.

Bere kontzentrazioa gernuan neurtuz, inulinaren iraizketa abiadura ezagutzen da eta giltzurrunaren funtzionamendua egokia den jakiteko balio du.

Erreferentziak[aldatu | aldatu iturburu kodea]

  1. (Ingelesez)  Kalyani Nair, K.; Kharb, Suman; Thompkinson, D. K. (2010-03-18) «Inulin Dietary Fiber with Functional and Health Attributes—A Review» Food Reviews International (2): 189–203 doi:10.1080/87559121003590664 ISSN 8755-9129 https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/87559121003590664. Noiz kontsultatua: 2018-11-16 .
  2. (Ingelesez)  Roberfroid, Marcel B. (2005/04) «Introducing inulin-type fructans» British Journal of Nutrition (S1): S13–S25 doi:10.1079/BJN20041350 ISSN 1475-2662 https://www.cambridge.org/core/journals/british-journal-of-nutrition/article/introducing-inulintype-fructans/72F536DAEAC3BCBE7D0AF40A2AC97242. Noiz kontsultatua: 2018-11-16 .
  3. (Ingelesez)  Hartemink, R.; Van Laere, K.M.J.; Rombouts, F.M. (1997-08) «Growth of enterobacteria on fructo-oligosaccharides» Journal of Applied Microbiology (3): 367–374 doi:10.1046/j.1365-2672.1997.00239.x ISSN 1364-5072 https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1046/j.1365-2672.1997.00239.x. Noiz kontsultatua: 2018-11-14 .
  4. (Ingelesez)  Kolida, Sofia; Gibson, Glenn R. (2007-11-01) «Prebiotic Capacity of Inulin-Type Fructans» The Journal of Nutrition (11): 2503S–2506S doi:10.1093/jn/137.11.2503S ISSN 0022-3166 https://academic.oup.com/jn/article/137/11/2503S/4664496. Noiz kontsultatua: 2018-11-16 .